Przybytek i ofiara

Kiedy Bóg nakazał Mojżeszowi zbudować przybytek w obozie Izraelitów, określił jego cel: „abym zamieszkał pośród nich” (II Ks. Mojżeszowa 25:8). W przybytku obecność Boga była reprezentowana przez Arkę Przymierza — drewnianą skrzynię, pokrytą złotem, zawierającą zapis przymierza, które Bóg zawarł ze Swoim ludem. Arka była przechowywana w najświętszym pomieszczeniu, zlokalizowanym w samym środku przybytku, i była oddzielona zasłoną od reszty tabernakulum. Ta zasłona może symbolizować nasze odsunięcie od obecności Boga z powodu Upadku, jak również naszą drogę powrotną do Niego — poprzez Zbawiciela.

Poza Mojżeszem znamy tylko jedną osobę, która mogła wejść do tego najświętszego miejsca (zob. II Ks. Mojżeszowa 26:34) — był nią arcykapłan. Podobnie jak inni kapłani, najpierw musiał zostać obmyty i namaszczony oraz odziany w święte szaty symbolizujące jego urząd. Raz w roku, w dzień zwany Dniem Pojednania, arcykapłan składał ofiary w imieniu ludu, aby następnie sam mógł wejść do przybytku. Przy zasłonie palił kadzidła. Pachnący dym wznoszący się do nieba reprezentował modlitwy ludzi wznoszone do Boga. Następnie arcykapłan, niosąc krew z ofiary ze zwierząt, przechodził przez zasłonę i zbliżał się do tronu Boga, który symbolizowała Arka Przymierza.

Biorąc pod uwagę wiedzę, jaką posiadasz o Jezusie Chrystusie i Jego roli w planie Ojca Niebieskiego, czy dostrzegasz, w jaki sposób przybytek wskazuje nam Zbawiciela? Tak jak przybytek i znajdująca się w nim arka symbolizowały Bożą obecność wśród Jego ludu, tak Jezus Chrystus był obecnością Boga wśród Swego ludu. Podobnie jak arcykapłan, Jezus Chrystus, jest Pośrednikiem między nami a Bogiem Ojcem. Przechodził przez zasłonę, aby wstawić się za nami na mocy Swojej krwi złożonej w ofierze.

Niektóre aspekty izraelskiego przybytku mogą brzmieć znajomo, zwłaszcza jeśli byłeś w świątyni, aby otrzymać własne obrzędy. Świątynia jest domem Pana — Jego miejscem pobytu pośród Jego ludu. Podobnie jak najświętsze miejsce w tabernakulum, pokój celestialny w świątyni reprezentuje obecność Boga. Aby wejść, musimy najpierw zostać obmyci i namaszczeni. Zakładamy na siebie święty ubiór. Zawieramy przymierza. Modlimy się przy ołtarzu, z którego wznoszą się modlitwy do Boga. I w końcu przechodzimy przez zasłonę do obecności Boga.

Być może najważniejszym podobieństwem między współczesnymi świątyniami a starożytnym tabernakulum jest to, że oba miejsca, jeśli są właściwie rozumiane, wzmacniają naszą wiarę w Jezusa Chrystusa i napełniają nas wdzięcznością za Jego zadość czyniącą ofiarę. Bóg chce, aby wszystkie Jego dzieci wróciły do Jego obecności; chce, abyśmy byli Jego „królestwem kapłańskim” (II Ks. Mojżeszowa 19:6). Jednak nasze grzechy powstrzymują nas od uzyskania tego błogosławieństwa, ponieważ „nic nieczystego nie może przebywać z Bogiem” (I Ks. Nefiego 10:21). Dlatego Bóg Ojciec posłał Jezusa Chrystusa, naszego „[arcykapłana] dóbr przyszłych” (List do Hebrajczyków 9:11). On rozsuwa dla nas zasłonę i uprawnia cały lud Boży, aby „[przystąpił] […] z ufną odwagą do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia” (List do Hebrajczyków 4:16).

Dziś celem świątyń jest coś więcej niż jedynie zdobycie wywyższenia dla siebie. Po otrzymaniu własnych obrzędów i zawarciu przymierza z Bogiem możemy reprezentować naszych przodków, przyjmując obrzędy w ich imieniu. W pewnym sensie możemy stać się kimś w rodzaju starożytnego arcykapłana — i Wielkiego Arcykapłana — umożliwiającego innym powrót do obecności Boga.

Zasady zadośćuczynienia i pojednania są w pełen mocy sposób nauczane za pośrednictwem starodawnej praktyki składania ofiar ze zwierząt, która istniała na długo przed ustanowieniem Prawa Mojżesza. Adam i Ewa składali ofiary. Rozumieli jej symboliczne odniesienie do ofiary Zbawiciela. I uczyli tego swoje dzieci.

Symbolika składania ofiar ze zwierząt mogła wydawać się szczególnie dojmująca podczas obchodów Dnia Pojednania w starożytnym Izraelu (po hebrajsku „Yom Kippur”). Powód, dla którego potrzebowano obchodzić to coroczne święto, został wyrażony w III Ks. Mojżeszowej 16:30: „W tym dniu bowiem zostanie dokonane przebłaganie za was, aby was oczyścić. Od wszystkich waszych grzechów będziecie oczyszczeni przed Panem”. W ten sposób obecność Boga pozostała wśród ludzi. To zadośćuczynienie było dokonywane za pośrednictwem różnych ceremonii. Jedna z nich polegała na zabiciu kozła w celu złożenia ofiary za grzechy ludu, po czym arcykapłan niósł krew tego zwierzęcia do najświętszego miejsca. Następnie arcykapłan kładł ręce na żywym koźle i wyznawał grzechy dzieci Izraela — symbolicznie przekazując je na kozła. Kozioł ten był później wypędzany z obozu Izraela.

W tych rytuałach kozioł symbolizował Jezusa Chrystusa, zajmując miejsce grzesznych ludzi. Grzech nie może istnieć w obecności Boga. Zamiast jednak niszczyć lub wypędzać grzeszników Bóg zapewnił inną drogę — zamiast nich zabijany lub wypędzany był kozioł. „Tak poniesie na sobie ten kozioł wszystkie ich przewinienia” (III Ks. Mojżeszowa 16:22).

Te rytuały wskazywały na to, jak Bóg zapewnił nam powrót do Swojej obecności — poprzez Jezusa Chrystusa i Jego Zadośćuczynienie. Zbawiciel „nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie”, a także „winę nas wszystkich” (Ks. Izajasza 53:4, 6). Zajął nasze miejsce i oddał Swoje życie, aby zapłacić karę za grzech, a następnie pokonał śmierć poprzez Swoje Zmartwychwstanie. Ofiara Jezusa Chrystusa była „wielką i ostateczną [ofiarą]; zaiste, nie [ofiarą] z człowieka ani ze zwierzęcia”, ale raczej „[nieskończoną i wieczną ofiarą]” (Ks. Almy 34:10). Był On wypełnieniem wszystkiego, na co wskazywały starodawne ofiary.

Z tego powodu, po złożeniu Swojej ofiary, powiedział: „Już nie będziecie więcej przelewać krwi, składając ofiary; zaiste, wasze ofiary […] się skończą […]. I w ofierze dla mnie złożycie złamane serce i skruszonego ducha” (III Nefi 9:19–20).

Kiedy więc napotykasz fragmenty ze Starego Testamentu na temat ofiar i przybytku (lub później świątyni) — a znajdziesz ich wiele — pamiętaj, że głównym celem tego wszystkiego jest wzmocnienie twojej wiary w Mesjasza, Jezusa Chrystusa. Połącz to, co czytasz i czego się uczysz, z oddawaniem czci Bogu w Jego domu. Niech twoje serce i umysł zwrócą się do Niego. Zastanów się, co On uczynił, byś mógł powrócić do obecności Boga — i co uczynisz, aby za Nim podążać.