Dom Izraela

Gdzieś na pustkowiu na wschód od Kanaanu Jakub z niecierpliwością czekał na spotkanie ze swoim bratem bliźniakiem Ezawem. Minęło około 20 lat, odkąd Jakub widział się ostatni raz z Ezawem, który wówczas chciał go zabić. Jakub spędził całą noc, zmagając się w oczekiwaniu na błogosławieństwo od Boga. Ponieważ Jakub wykazał się wiarą, wytrwałością i determinacją, Bóg odpowiedział na jego modlitwy. Tej nocy imię Jakuba zostało zmienione na Izrael, imię, które oznacza między innymi „walczy [razem] z Bogiem” (I Ks. Mojżeszowa 32:28, przypis b w anglojęzycznym wydaniu pism świętych ŚwDO).

To właśnie tutaj imię Izrael po raz pierwszy pojawia się w Biblii, i imię to przetrwało w całej księdze i historii. Niedługo potem zaczęło odnosić się do więcej niż jednej osoby. Izrael miał 12 synów, a ich potomkowie byli powszechnie znani jako „dom Izraela”, „plemiona Izraela”, „dzieci Izraela” lub „Izraelici”.

Na przestrzeni historii dzieci Izraela przywiązywały ogromną wagę do swojego pochodzenia z jednego z dwunastu plemion Izraela. Ich rodowód był ważną częścią ich tożsamości przymierza. Apostoł Paweł ogłosił, że pochodzi z „pokolenia Beniamina” (List do Rzymian 11:1). Jedną z pobudek, które kierowały Lehim, kiedy wysłał swoich synów do Jerozolimy, by odzyskali mosiężne płyty, było to, że księgi zawierały „rodowód ojców” (I Ks. Nefiego 5:14). Lehi odkrył, że był potomkiem Józefa, a dla jego potomków zrozumienie ich związku z domem Izraela było istotne w nadchodzących latach.

Być może słyszałeś w Kościele takie wyrażenia dotyczące Izraela, jak „gromadzenie Izraela”. Śpiewamy takie pieśni, jak „O Zbawco Izraela”, „Tyś nadzieją Izraela” i „O starsi Izraela”. Nie śpiewamy wówczas ani nie mówimy ani o starożytnym królestwie Izraela, ani o współczesnym narodzie, zwanym Izraelem. Mówimy raczej o ludziach, którzy zostali zgromadzeni z narodów świata w Kościele Jezusa Chrystusa. Odnosimy się do osób, które wytrwają w Bogu, które gorliwie szukają Jego błogosławieństw i które przez chrzest stały się Jego ludem przymierza. Według słów Prezydenta Russella M. Nelsona, być z Izraela oznacza „pozwolić Bogu zwyciężyć w naszym życiu […], pozwolić Bogu być najbardziej wpływową mocą w naszym życiu”.

Twoje błogosławieństwo patriarchalne podaje, co łączy cię z jednym z plemion domu Izraela. To coś więcej niż interesujący fragment historii rodziny. Ma ono również związek z twoją teraźniejszością i przyszłością. Bycie częścią domu Izraela oznacza, że zawarłeś przymierze z Ojcem Niebieskim i Jezusem Chrystusem. Oznacza to, że ty, podobnie jak Abraham, powinieneś stać się „błogosławieństwem” dla dzieci Bożych (I Ks. Mojżeszowa 12:2; Ks. Abrahama 2:9–11). Oznacza to, jak napisał Piotr: „Wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości” (I List Piotra 2:9). Oznacza to, że ty „pozwalasz Bogu zwyciężyć” — że jesteś jedną z osób, które „walczą [razem] z Bogiem”, kiedy szanujesz swoje przymierza zawarte z Nim.