නැවත පිහිටුවීමේ හඬවල්

“එම කැපවීමේ උත්සවය පෙර පුහුණු වී තිබෙන්නට පුළුවන්, නමුත් එම අමතක නොවන දවසේ ස්වර්ගීය ප්‍රකාශනයන් විස්තර කිරීමට කිසිම ලෞකික භාෂාවකට නොහැකිය. පැමිණ සිටි සියල්ලන්ටම දිව්‍යමය පැවැත්ම පිළිබඳ හැඟීමක් අවබෝධ වූ අතර, ඇතැමෙකුට දේවදූතයන් දර්ශනය වුණා, එමෙන්ම සෑම හදවතක්ම ‘ප්‍රකාශ කළ නොහැකි ප්‍රීතියෙන් හා තේජසින් පිරී ගියා.’”

“මගේ මුල්ම මතකයන්වලින් එකක් තමයි දේවමාළිගාව කැප කිරීම. තාත්තා අපිව ඔඩොක්කුවේ තියාගෙන අපි යන්නේ මොකටද සහ දෙවියන්වහන්සේට ගෘහයක් කැපකරන්නෙ ඇයි කියලා අපිට කියලා දුන්නා. ඒ වගේම ඒ කාලේ මම ගොඩක් වයසින් අඩු වුණත්, මට ඒ අවස්ථාව හොඳට මතකයි. වසර ගණනාවක් ගෙවී ගිය කාලය හරහා ආපසු හැරී බලන විට මට පෙනෙන්නේ, එදා ජෝසෆ් අනාගතවක්තෘවරයා, ස්වර්ගය දෙසට දෑත් ඔසවා, එම අමතක නොවන දිනයේ ඔහු කතා කරන විට, සුදුමැලි වී තිබූ ඔහුගේ මුහුණේ, ඔහුගේ කම්මුල් දිගේ කඳුළු ගලා යන ආකාරය යි. සියල්ලන්ම පාහේ කඳුළු සලමින් සිටින බවක් පෙනෙන්නට තිබුණා. ඒ ගෘහය කෙතරම් සෙනගකින් පිරී තිබුණාද කියනවා නම්, දරුවන් වැඩිපුරම වාඩි වී සිටියේ වැඩිහිටියන්ගේ උකුලේ; මගේ සහෝදරිය තාත්තාගේ ඔඩොක්කුවේත්, මම මගේ මවගේ ඔඩොක්කුවේත් වාඩි වී සිටියා. අපි ඇඳපු ඇඳුම් පවා මට මතකයි. ඒ වන විට මගේ මනස, ඒ සියල්ලේ සම්පූර්ණ වැදගත්කම වටහා ගැනීමට නොහැකි තරම් වයසින් අඩු වුණා, නමුත් කාලය ගෙවී යත්ම එය මට වඩ වඩාත් දැනෙන්නට වුණා, මම එහි සිටීමට වරප්‍රසාදය ලැබීම ගැන මම බෙහෙවින් කෘතඥ වෙනවා.”

“සවස් වරුවේදී, මම ස්වාමින්වහන්සේගේ ගෘහයේදී සභාවේ නිලධාරින්ව මුණගැසුණා. ආත්මයාණන්ව දැනුණා—දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය, මහා වලාකුළක් මෙන් බැස, මේ ගෘහය මත රැඳී, බලවත් සුළඟක් මෙන් එය පුරවනු මම දුටුවා. ඔවුන් අන්‍ය භාෂාවලින් කථාකරමින් අනාවැකි කියද්දී, බොහෝ දෙනෙකුට ගිනි වැනි වූ දිව් වුවත් තිබෙනු මම දුටුවා.”

“බොහෝ දර්ශන [පෙනුණා]. රත්තරන් වැනි වලාකුළක් මත සූර්යයා බබළන විට මෙන් දීප්තිමත් කොට්ටයක් හෝ වලාකුළක් එම ගෘහය මත රැඳී තිබෙනු එක් අයෙක් දැක තිබුණා. අතේ දීප්තිමත් යතුරු සහ දීප්තිමත් දම්වැලකින් යුත් පුද්ගලයින් තිදෙනෙකු කාමරයේ සැරිසරනු තවත් දෙදෙනෙක් දැක තිබුණා.”

“දෙවියන්වහන්සේ එහි සිටියා, උන්වහන්සේගේ දේවදූතයන් එහි සිටියා, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ සෙනඟ මැද සිටියා … ඔවුන් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලයෙන් සහ ආනුභාවයෙන් හිසෙහි සිට යටිපතුල් දක්වා පිරී සිටියා.”

“දේවමාළිගාව අවසන් කිරීම සහ කැප කිරීම … ඒවා මගේ ජීවිතයේ ප්‍රීතිමත්ම දින දෙක බවට පත්වුණා. එම අවස්ථාවට ගැළපෙන ලෙස සකසා තිබුණු ගීතිකාව වුණේ ‘දිව්‍ය ආත්මයාණන් ගින්නක් සේ ඇවිලෙයි’ යන ගීතිකාවයි. ස්වර්ගීය බලපෑම එම ගෘහය මත රැඳුණු බව සැබෑවක්. … මට දැනුණේ එය පොළොවේ තිබූ ස්වර්ගයක් ලෙසයි.”