Przewodnik po Starym Testamecie — przyjmowanie boskiej tożsamości

Na początku było słowo — Eva Timothy, można kopiować tylko na użytek kościelny

Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nigdy nie kwestionowałam swojej roli w planie Boga.

W jaki sposób ja — choć jestem niedoskonała — wpasowuję się w Jego doskonały plan? Jak być godną drugiej szansy, którą raz za razem daje mi Ojciec Niebieski? Jak można mi zaufać, że będę się dzielić Jego miłością z innymi, skoro sama czasem mam trudności z jej odczuwaniem?

Jeśli ta spirala negatywnych myśli wydaje się znajoma, nie jesteś sam.

Jedną z najskuteczniejszych taktyk przeciwnika jest atakowanie naszego zrozumienia boskiej tożsamości. Starszy Brian K. Taylor, Siedemdziesiąty, nauczał: „Ta wielka wojna o boską tożsamość szaleje gwałtownie, ponieważ stale zwiększający się arsenał Szatana ma na celu zniszczenie naszej wiary i wiedzy o naszej relacji z Bogiem”.

Na szczęście Ojciec Niebieski nauczał — i nadal naucza — Swoje dzieci o ich wartości. Od samego początku ludzie z pism świętych mogli zmagać się z tymi samymi pytaniami, które mogą nurtować dzisiaj ciebie i mnie.

Podczas studiowania Starego Testamentu w tym roku możesz poznać swoją boską tożsamość, odnosząc do własnego życia doświadczenia ludzi z pism świętych. Być może po drodze znajdziesz odpowiedzi na bardzo ważne pytanie:

Kim jestem?

Adam i Ewa wyznaczają początek potrzeby zrozumienia przez ludzkość boskiej tożsamości. Ojciec Niebieski stworzył ich na Swój obraz, dał im panowanie nad ziemią i wszystkimi stworzeniami na niej oraz przykazał im, aby rozmnażali się i zapełniali ziemię (zob. Ks. Mojżesza 2:26–28).

Jako potomek Adama i Ewy możesz zastosować te same zasady tożsamości do siebie. Jesteś dosłownym duchowym dzieckiem Boga, które ma boski obowiązek, aby postępować jak mądry szafarz i budować wieczną rodzinę.

Kiedy Adam i Ewa zjedli owoc z drzewa poznania dobra i zła, zostali wygnani z ogrodu w Edenie. Chociaż byli odcięci od obecności Ojca Niebieskiego, zarówno docześnie, jak i duchowo, zapewnił On im Zbawiciela, który poprzez Zadośćuczynienie Jezusa Chrystusa pomógł im przezwyciężyć zarówno śmierć fizyczną, jak i duchową.

Twoja wartość, podobnie jak Adama i Ewy, jest „wielka […] w oczach Boga” (Doktryna i Przymierza 18:10).

Historia Abrahama jest bezpośrednio związana z boską tożsamością. Pan złożył Abrahamowi obietnicę o wiecznych konsekwencjach:

„A uczynię z ciebie naród wielki i będę ci błogosławił, i uczynię sławnym imię twoje, tak że staniesz się błogosławieństwem.

I będę błogosławił błogosławiącym tobie, a przeklinających cię przeklinać będę; i będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (I Ks. Mojżeszowa 12:2–3).

Po wielu latach oczekiwania z wiarą Abraham i Sara zostali pobłogosławieni narodzinami syna, Izaaka. Następnie Bóg nakazał Abrahamowi złożyć w ofierze Izaaka „na podobieństwo Boga i Jego Jednorodzonego Syna” (Ks. Jakuba 4:5). Kiedy Abraham pokazał, że jest gotów złożyć taką ofiarę, powstrzymał go anioł Pana.

Czytamy:

„Przysiągłem na siebie samego, mówi Pan: Ponieważ to uczyniłeś i nie wzbraniałeś się ofiarować mi jedynego syna swego,

będę ci błogosławił obficie i rozmnożę tak licznie potomstwo twoje jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza, a potomkowie twoi zdobędą grody nieprzyjaciół swoich,

i w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi za to, że usłuchałeś głosu mego” (I Ks. Mojżeszowa 22:16–18).

Ta przejmująca historia uczy, że wszyscy, którzy zawierają przymierza z Ojcem Niebieskim i ich dotrzymują, mogą mieć dostęp do błogosławieństw obiecanych potomstwu Abrahama. Jako dziecko przymierza możesz otrzymać obiecane błogosławieństwa przymierza Abrahamowego poprzez dotrzymywanie obietnic, które złożyłeś Panu, zawierając przymierze chrztu lub przymierza świątynne.

Hagar — służąca Sary i matka Ismaela — jest przykładem naszej imponującej zdolności do bycia odpornymi. Po narodzinach Izaaka Hagar i Ismael, syn Abrahama i Sary, zostali wygnani na pustynię (zob. I Ks. Mojżeszowa 21:9–14).

Widząc jej rozpacz i gorące prośby o życie Ismaela, Pan posłał anioła, aby ją pocieszył: „Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i ujmij go ręką swoją, bo uczynię z niego naród wielki” (I Ks. Mojżeszowa 21:17–18).

Nawet kiedy Hagar czuła się zupełnie samotna na pustyni, Ojciec Niebieski jej nie opuścił. Została ochroniona i nagrodzona za swoją wiarę i pilność.

Podobnie jak Hagar, możesz czuć się, jakbyś samotnie wędrował po pustyni. Jednak masz wielką wartość dla twojego Ojca Niebieskiego. Możesz błąkać się po pustyni przez jakiś czas, ale On o tobie nie zapomniał. On przygotowuje cię do dokonania wielkich rzeczy w celu budowy Jego królestwa.

Mojżesz został powołany przez Ojca Niebieskiego, aby uwolnić Izraelitów z niewoli egipskiej. Dokonał serii potężnych cudów, które doprowadziły do ostatecznego uwolnienia jego ludu (zob. II Ks. Mojżeszowa 7; 14).

Mimo że Mojżesz był skuteczny w swoim powołaniu, nie zawsze był przekonany, że może wykonać to, o co prosił go Ojciec Niebieski. Kiedy Mojżesz powiedział, że nie czuje się odpowiednią osobą do tego zadania, Pan odpowiedział: „Będę z tobą, a to będzie dla ciebie znakiem, że Ja cię posłałem: Gdy wyprowadzisz lud z Egiptu, służyć będziecie Bogu na tej górze” (II Ks. Mojżeszowa 3:12).

Mojżesz przyjął swoją tożsamość dziecka Boga i uzyskał dostęp do mocy Ojca Niebieskiego, aby dokonywać Jego cudów. Podobnie jak Mojżesz i ty możesz uzyskać dostęp do mocy, by wykonywać dzieło Boga, kiedy utworzysz wieczną relację z Ojcem Niebieskim.

Kim więc jesteś?

Teraz nadszedł czas, abyś odkrył odpowiedź dla siebie.

Szukaj w pismach świętych odpowiedzi na swoje pytania, a je znajdziesz. Ojciec Niebieski chce, abyś dokładnie zrozumiał, kim jesteś, abyś mógł kochać siebie tak, jak On cię kocha.

Wiedza o twojej wiecznej, boskiej tożsamości jest tuż za rogiem — więc na co czekasz?