Arcykapłan Kajfasz

Pomimo roli, jaką odegrał Kajfasz, niewiele o nim wiemy. W Nowym Testamencie wspomniano o Nim tylko dziewięć razy. Pełnił rolę pośrednika między Żydami a Rzymianami. Był saduceuszem, czyli członkiem stronnictwa żydowskiego istniejącego w czasach Chrystusa, które utrzymywało, że nie ma zmartwychwstania (zob. Dzieje Apostolskie 23:8).

Kajfasz przemawiał na radzie zwołanej po tym, jak Chrystus wskrzesił Łazarza, co było cudem, który niepokoił zarówno jego, jak i innych saduceuszy ze względu na ich wierzenia.

Członkowie rady uważali, że jeśli nie zareagują na ten cud, o którym było głośno, ludzie uwierzą, że Jezus jest Mesjaszem, Królem Żydów, „przyjdą Rzymianie i zabiorą [ich] świątynię i [ich] naród” (Ew. Jana 11:48).

„Wy nic nie wiecie”, odpowiedział Kajfasz, „i nie myślicie, że lepiej jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął” (Ew. Jana 11:49–50).

Apostoł Jan napisał, że Kajfasz „nie mówił sam z siebie, ale jako arcykapłan w owym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród.

A nie tylko za naród, lecz też aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże” (Ew. Jana 11:51–52).

Imię Kajfasza pojawia się ponownie w Nowym Testamencie, kiedy Chrystus jest przesłuchiwany przed ukrzyżowaniem.

„Wtedy arcykapłan rzekł do niego: Zaklinam cię na Boga żywego, abyś nam powiedział, czy Ty jesteś Chrystus, Syn Boga” (Ew. Mateusza 26:63).

Jezus potwierdził: „Tyś powiedział. Nadto powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego na prawicy mocy Bożej i przychodzącego na obłokach nieba” (Ew. Mateusza 26:64). W reakcji na to Kajfasz ponownie odrzucił Zbawiciela. „Wtedy arcykapłan rozdarł swe szaty i zawołał: Zbluźnił!” (Ew. Mateusza 26:65).

Choć znajdował się w obecności Zbawiciela świata — tego, który został ustanowiony przed narodzeniem, aby zadośćuczynić za grzechy całej ludzkości i cierpieć wszelki ból, smutek i udręki — Kajfasz nie rozpoznał, że Jezus jest Chrystusem, i Go potępił.

Kajfasz jest ponownie wspomniany w Biblii w Dziejach Apostolskich 4. Zapis ten mówi o uzdrowieniu chromego od urodzenia mężczyzny przez Apostoła Piotra (zob. Dzieje Apostolskie 3:1–8). Potem, kiedy Piotr i Jan głosili Zmartwychwstanie Chrystusa, zostali aresztowani z polecenia Sanhedrynu. Zostali uwięzieni na noc i przyprowadzeni następnego dnia przed radę, w skład której wchodzili Kajfasz i jego teść, Annasz, były arcykapłan. (Zob. Dzieje Apostolskie 4:1–6; zob. także Ew. Jana 18:13).

Gdy Piotr i Jan zostali zapytani, jaką mocą uleczyli tego mężczyznę, Piotr odpowiedział: „To niech wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że stało się to w imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wzbudził z martwych; dzięki niemu ten oto stoi zdrów przed wami” (Dzieje Apostolskie 4:10).

Była to ostatnia odnotowana sposobność, by Kajfasz uznał Chrystusa. Zamiast tego rada zagroziła Piotrowi i Janowi. Ich groźby nie zmieniły jednak prawdy, że Chrystus żyje (zob. Dzieje Apostolskie 4:13–22).

Dzięki mocy i upoważnieniu Jezusa Chrystusa Piotr uzdrowił chromego mężczyznę. Dzisiaj podobnie cuda mogą się zdarzyć dzięki przywróconemu kapłaństwu Chrystusa i dzięki wierze w Jego imię. Nauka, która płynie dla nas z historii Kajfasza, jest prosta. On nie uznał prawdy, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga — ale my możemy. Kiedy w Niego wierzymy, dzieją się znaki i cuda (zob. Ew. Marka 16:17–18).