Błogosławienie wszystkich rodzin na ziemi

Starszy Bruce C. Hafen, emerytowany członek Kworum Siedemdziesiątych, pewnego razu odebrał telefon od redaktora ogólnokrajowego czasopisma informacyjnego. Redaktor chciał porozmawiać o niedawno wydanej książce, która badała historię wierzeń na temat nieba w różnych religiach.

„Autorzy badania odkryli, że ludzie odczuwają powszechne pragnienie nieba i rodzin w niebie”, napisał Starszy Hafen. Podczas gdy większość ludzi nadal wierzy w życie po śmierci, wieczną miłość i niebiańskie zjednoczenia rodzin, „większość kościołów chrześcijańskich oferuje znikomą reakcję na ten wewnętrzny głód” — z jednym wyjątkiem: Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.

W przywróconym Kościele Zbawiciela mamy święte świątynie. Mamy wieczne małżeństwo z upoważnieniem do pieczętowania, które jest błogosławieństwem wykraczającym poza śmierć fizyczną. Mamy obietnicę wiecznej przyszłości z ukochanymi osobami w obecności Ojca i Syna. Biorąc to wszystko pod uwagę, autorzy doszli do wniosku, że koncepcja nieba świętych w dniach ostatnich jest najbardziej kompletna — i dodałbym — najszczęśliwsza.

„Cóż to za odkrycie!” — zauważył Starszy Hafen. „Większość ludzi w dzisiejszych czasach pragnie wiecznych rodzin, a [przywrócona ewangelia Jezusa Chrystusa] spełnia to pragnienie lepiej niż jakikolwiek inny znany zbiór idei [czy przekonań religijnych]. Chciałbym, żeby cały świat usłyszał [nasze] dzieci śpiewające radosną nowinę: ‘Razem na zawsze wieczna rodzina’”.

Rodzina to nie tylko wygodny układ towarzyski. To wieczny wzorzec niebios. „Zajmuje centralne miejsce w planie Stworzyciela dotyczącym wiecznego przeznaczenia Jego dzieci”. Prezydent Russell M. Nelson nauczał nas: „[Pan] stworzył ziemię, abyśmy mogli uzyskać fizyczne ciała i utworzyć rodziny. Ustanowił Swój Kościół, [aby wywyższyć] rodziny. Dał świątynie po to, aby rodziny mogły być na zawsze razem”.

Jednak nasze zainteresowanie silnymi rodzinami to nie tylko kwestia wiecznego przeznaczenia. Rodzina również odgrywa ważną rolę w naszym doczesnym szczęściu. Nasz Ojciec Niebieski, który doskonale wie, co przynosi szczęście teraz i w wieczności, wysyła Swoje dzieci do rodzin — choć mogą one być niedoskonałe — i zaprasza nas, abyśmy budowali i pielęgnowali silne rodziny. Oczywiście „niepełnosprawność, śmierć lub inne okoliczności mogą wymagać przystosowania do konkretnej sytuacji”. Nic jednak nie może zastąpić niezbędnych, wyznaczonych przez Boga obowiązków męża i żony, ojca i matki.

Badania nad „biologicznymi rodzinami z dwojgiem rodziców, z poczuciem więzi” w dalszym ciągu wykazują, że rodzina jest nieodzowna do podtrzymywania „głębokiej więzi opartej na miłości i przywiązaniu”. Jest to „główny inkubator dla stabilnych, dobrze przystosowanych i świadomych społecznie jednostek”.

Oczywiście nie powinno nas dziwić, że coś tak ważnego w planie Boga napotyka przeciwności. Szatan nigdy nie był przyjaźnie nastawiony do rodziny, a jego wysiłki stają się coraz bardziej naglące, „bo wie, iż czasu ma niewiele” (Objawienie Jana 12:12). Jak powiedział Prezydent M. Russell Ballard (1928–2023), pełniący obowiązki Prezydenta Kworum Dwunastu Apostołów: „Szatan wie, że najpewniejszym i najskuteczniejszym sposobem zakłócenia dzieła Pana jest zmniejszenie efektywności rodziny i świętości domu”.

Wiedząc to, co wiemy o wiecznej rodzinie Boga, Jego planie dla Jego dzieci i wiecznym znaczeniu relacji rodzinnych, powinniśmy być jednymi z najbardziej gorliwych obrońców rodziny na świecie.

Jak to robić?

Prezydent Dallin H. Oaks, Pierwszy Doradca w Pierwszym Prezydium, udzielił następującej rady: „Proklamacja o rodzinie […] jest Pańskim przypomnieniem prawd ewangelii, które wspierają nas w kwestii obecnych wyzwań związanych z rodziną”.

W naszym osobistym życiu możemy angażować się w „[małe i proste sprawy]” (Ks. Almy 37:6), które wzmacniają relacje rodzinne. Oznacza to postępowanie według zasad udanych rodzin i małżeństw określonych w proklamacji o rodzinie: „wiary, modlitwy, pokuty, przebaczenia, szacunku, miłości, współczucia, pracy i zdrowej rekreacji”. Niezależnie od naszej obecnej sytuacji rodzinnej, poprzez nasze uczynki możemy pokazać, że związki rodzinne są dla nas ważne na wieczność.

Jako „[odpowiedzialni obywatele]” w naszych społecznościach możemy „[promować] takie zasady, które mają na celu zachowanie i wzmacnianie rodziny”.

Jesteśmy Pańskim ludem przymierza w dniach ostatnich. Jesteśmy spadkobiercami obietnic danych Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi — obietnic, które dotyczą rodzin. Obietnice te wiążą się ze świętym wezwaniem do błogosławienia „wszystkich rodzin na ziemi”. Jednym z ważnych sposobów, w jaki to czynimy, jest życie, obrona i dzielenie się wieczną prawdą, że „rodzina jest ustanowiona przez Boga” oraz że „obrzędy i przymierza dostępne w świętych świątyniach umożliwiają indywidualnym osobom powrót do obecności Boga, a rodzinom zjednoczenie na wieczność”.

Kiedy wraz z Siostrą Uchtdorf obserwujemy, jak członkowie naszej rodziny zawierają święte przymierza z naszym kochającym, wiecznym Ojcem Niebieskim, nasze serca wypełnia radość i wdzięczność. Radujemy się nie tylko z powodu naszych dzieci i ich dzieci, ale także z naszych rodziców i ich rodziców. Z głęboką miłością rozważamy, w jaki sposób przymierza ewangelii jednoczą nas na przestrzeni pokoleń. Doświadczenie to przypomina ujrzenie „drabiny, której szczyt sięgał nieba, po niej zaś wstępowali i zstępowali aniołowie Boży” (I Ks. Mojżeszowa 28:12).

Błogosławieństwa, które Pan obiecał Jakubowi we śnie, rozciągają się na wszystkie Jego dzieci przymierza — włączając w to was i mnie. Tak, jak Pan odpowiedział Jakubowi, tak odpowie i nam „w dniu niedoli [naszej]” (I Ks. Mojżeszowa 35:3), jeśli Go wybierzemy.

„Jam jest z tobą i będę cię strzegł wszędzie, dokądkolwiek pójdziesz […], bo nie opuszczę cię” (I Ks. Mojżeszowa 28:15).

Podobnie jak Jakub wszyscy mamy do przebycia pustkowie. Czasami obiecane błogosławieństwa wydają się odległe. Kiedy pojawiają się poważne problemy lub wyzwania, możemy wątpić w miłość Pana. Możemy nawet czuć, że Bóg nas opuścił. Pomimo naszych najlepszych starań na ścieżce ucznia możemy czuć, że nie otrzymujemy błogosławieństw, na które liczyliśmy.

Bracia i siostry, drodzy przyjaciele, ścieżka przymierza jest ścieżką radości, choć czasami może być splamiona łzami. Jeśli czujecie, że niektóre elementy planu szczęścia nie wypełniły się teraz w waszym życiu, proszę, ufajcie, że Pan pamięta o was i pobłogosławi was we właściwym dla Siebie czasie, zgodnie ze Swą mądrością.

Wiara w Jezusa Chrystusa i Jego obietnice inspiruje nas do patrzenia w przyszłość, a nie wstecz. Dzięki Niemu nasza przyszłość nie musi być niewolnikiem wydarzeń z przeszłości lub tego, co teraz przesłania nam widok. Tak, wszyscy jesteśmy lub zostaniemy zranieni w taki czy inny sposób. Wierzymy jednak w Wielkiego Uzdrowiciela. Ufamy Mu tak bardzo, że przyjmujemy Jego obietnice, w pełni przekonani o nich, nawet jeśli są jeszcze „z dala” (List do Hebrajczyków 11:13).

„Przypominam nam wszystkim, że na sposób Pana i w Jego czasie Jego wiernym Świętym nie odmówi się żadnych błogosławieństw”, powiedział Prezydent Nelson. „Pan osądzi i nagrodzi każdą osobę zarówno wedle pragnień jej serca, jak i uczynków”.

Obiecuję, że kiedy będziemy postępować zgodnie z planem Ojca Niebieskiego dla rodzin i dzielić się nim, On będzie z nami, będzie nas wspierał i będzie nam towarzyszył w naszej podróży. Nigdy nie pozostawi nas samych sobie, szczególnie wtedy, gdy próby spadną na nas lub na naszych bliskich. Poniesie nas, podniesie i zaprowadzi do ziemi obiecanej pełnej radości z Nim, z Jego Synem, Jezusem Chrystusem, i z naszymi rodzinami — na wieczność.