Radosna nowina

Ilustracja — Briana Kranz

Poznałyśmy się z Maritzą jako sąsiadki, kiedy byłyśmy małe. Mimo że była kilka lat starsza, bardzo się zaprzyjaźniłyśmy i byłyśmy sobie bardzo bliskie.

Kiedy miałam 19 lat i potrzebowałam szczególnego kierownictwa, przedstawiła mi przywróconą ewangelię Jezusa Chrystusa poprzez pełnoetatowych misjonarzy. Wiedziałam już trochę o Kościele Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich od mojego wujka i babci. Byli pionierami Kościoła w mojej rodzinie.

Maritza towarzyszyła mi przez cały okres mojego nawrócenia, pomagała mi rozwijać świadectwo o Zbawicielu i Jego ewangelii, i brała mnie za rękę za każdym razem, gdy jej potrzebowałam.

Nauczyłam się od niej radości życia zgodnego z ewangelią, pełnego prostoty i determinacji. Podziwiałam jej towarzyskość, sposób jednoczenia rodziny i przyjaciół oraz wytrwałość w dążeniu do doczesnych i duchowych celów. Nauczyłam się od niej, że kiedy napotykamy prawdę, musimy stosować zdobytą wiedzę w praktyce, przestrzegając przykazań i stosując nauki ewangelii w naszym życiu i życiu naszych rodzin. Aby pozostać wiernymi, musimy być odważni w naszym świadectwie i starać się mocno trzymać naszej wiary pomimo przeciwności.

W 2010 roku Maritza zginęła w wypadku samochodowym. Była to dla mnie smutna chwila, ale wiem, że dzięki planowi zbawienia i Zadośćuczynieniu Jezusa Chrystusa znowu ją zobaczę. Wiem, że dalej działa tam, gdzie jest teraz, z tym samym radosnym nastawieniem i zapałem, które charakteryzowały ją tutaj na ziemi.

Wiem, że ten „[stan] próby” (Ks. Almy 12:24) to nie wszystko. Wiem, że znów zobaczymy naszą rodzinę i przyjaciół po drugiej stronie zasłony. Zobaczymy ich, powitamy i znów będziemy razem. Doświadczymy tych samych uczuć miłości, które mieliśmy dla siebie nawzajem na ziemi (zob. Doktryna i Przymierza 130:2). Są tam członkowie mojej rodziny. Wiem, że Maritza też tam jest.

Maritza z radością rozmawiała ze wszystkimi o ewangelii tu na ziemi. Jestem pewna, że robi to samo w świecie duchów (zob. Doktryna i Przymierza 138:57). Naucza o nieskończonym Zadośćuczynieniu Zbawiciela i radosnej nowinie, że dzięki Niemu i poprzez obrzędy świątynne możemy powrócić do obecności Jego i Ojca, aby żyć jako rodziny w wieczności.