Mój smutek zamienił się w radość

Ilustracja — Briana Kranz

Kiedy miałem 18 lat, zmarł mój dziadek ze strony matki. Do tamtej pory w moim życiu nie straciłem jeszcze nikogo bliskiego. Wiedziałem, że to się kiedyś stanie, ale nie spodziewałem się, że stanie się to tak nagle.

Mój dziadek cieszył się dobrym zdrowiem, ale bez ostrzeżenia doznał udaru. Babcia szybko zabrała go do szpitala, ale zmarł cztery dni później.

Pierwsza, nagła utrata kogoś bolała. To było dziwne: dziadek był obecny na każdym ważnym wydarzeniu w moim życiu, a potem zniknął.

Po pogrzebie znalazłem sposób, aby uczcić pamięć o moim dziadku i wspólnie spędzonym czasie. Uwielbiał pracować przy swojej ciężarówce i wykonywać inne projekty. Kiedy doznał udaru, był w swoim garażu, trzymając klucz nastawny w jednej ze swoich zrogowaciałych dłoni, pracując jak zwykle.

Postanowiłem, że również będę zajmował się samochodami. Dzięki temu czuję się bliżej niego. Zwróciłem się także ku modlitwie i pismom świętym, dzięki czemu znalazłem spokój, aby iść naprzód z wiarą i nadzieją w obliczu jego nieobecności.

„Jest zmartwychwstanie”, przypomniał mi prorok Abinadi, „a więc mogiła nie odnosi zwycięstwa, i żądło śmierci zostaje pochłonięte w Chrystusie” (Ks. Mosjasza 16:8).

Z powodu śmierci mojego dziadka zyskałem perspektywę, dzięki której Zadośćuczynienie Jezusa Chrystusa miało jeszcze większe znaczenie w moim życiu. Kiedy uhonorowałem mojego dziadka, pracując przy samochodach, zdałem sobie sprawę, że czcimy Jezusa Chrystusa — i możemy czuć Jego bliskość — kiedy staramy się żyć tak jak On, studiując Jego słowa, dzieląc się Jego ewangelią i czyniąc „dzieła Ojca [Jego]” (Ew. Jana 10:37). Kiedy tak czynimy, Zadośćuczynienie Zbawiciela nabiera głębszego znaczenia i wzrasta nasze zaufanie do Niego.

„Kiedy płaczemy z żalu lub radości, Jezus Chrystus doskonale to rozumie”, nauczał Starszy Gerrit W. Gong z Kworum Dwunastu Apostołów. „On może być obecny w chwilach, gdy najbardziej potrzebujemy wspaniałych darów wieczności od Jezusa Chrystusa: Zadośćuczynienia, Zmartwychwstania i przywrócenia”.

Jezus Chrystus przemienił mój smutek w radość. Wiem, że dzięki Niemu i Jego Zadośćuczynieniu ponownie zobaczę mojego dziadka.