ไม่หายไปจากพระผู้ช่วยให้รอด

โดย รอนดา มอร์เรลล์, ยูทาห์ สหรัฐอเมริกา

ดิฉันสํานึกคุณต่อพรอันปลอบประโลมที่มาจากการเข้าพระวิหาร

ภาพผู้หญิงกําลังดูภาพวาดพระเยซูคริสต์ทรงอุ้มลูกแกะ

สมาชิกครอบครัวคนหนึ่งกับสามีของเธอเพิ่งตัดสินใจออกจากศาสนจักรพร้อมกับลูกเล็กๆ ของพวกเขา ข่าวนี้บีบคั้นหัวใจครอบครัวเรา ตลอดสองสามสัปดาห์ต่อมา เราพยายามค้นหาปกติวิสัยใหม่ของเรา

หลายวันหลังจากการประกาศของพวกเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว น้ำตา และการสวดอ้อนวอนจากใจถึงพระบิดาบนสวรรค์ของเรา หนึ่งในคําตอบการสวดอ้อนวอนของดิฉันในทันทีนั้นคือจำเป็นต้องไปนมัสการในพระวิหารทุกสัปดาห์ ในฐานะนักศึกษา ภรรยาที่ทำงานไปด้วย และแม่ ดิฉันพบว่าคําตอบนั้นน่ากลัว แต่ก็ตั้งใจว่าจะเชื่อฟังการกระตุ้นเตือนให้มากที่สุด

เย็นวันหนึ่งหลังจากกะที่ทํางานยากเป็นพิเศษ ดิฉันรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าคืนนั้นต้องไปพระวิหาร ดิฉันขอให้ลูกชายไปทํางานศาสนพิธีขั้นเตรียมด้วย

เมื่อเราไปถึงพระวิหาร เราต่างแยกกันไปทำตามหน้าที่ ขณะทํางานแทนคนตายให้พี่น้องสตรีหลายคนและฟังพรที่สัญญาไว้ของพวกเธอ ดิฉันตื้นตันใจมาก ดิฉันไม่สามารถดึงสมาชิกครอบครัวที่หลงทางไปออกจากความคิดของตนได้

หลังเสร็จศาสนพิธี ดิฉันแต่งตัว แล้วตรงไปที่ห้องรับรอง แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนที่นั่งเพื่อจะได้มองเห็นลูกชายเมื่อเขาออกมาจากห้องแต่งตัวของผู้ชาย

ดิฉันย้ายที่นั่งแต่ไม่ว่าจะนั่งตรงไหนก็รู้สึกไม่สบายใจ—จนในที่สุดจึงย้ายไปนั่งบนโซฟาหันหน้าเข้าหาผนังใกล้ทางเข้าพระวิหาร ดิฉันเพิ่งหยิบพระคัมภีร์ขึ้นมาพยายามปลอบใจที่เป็นทุกข์เมื่อเหลือบมองขึ้นไปที่ผนัง

ที่นั่น ดิฉันเห็นภาพวาดขนาดเกือบเท่าองค์จริงของพระผู้ช่วยให้รอดทรงอุ้มลูกแกะตัวน้อยไว้ในอ้อมพระพาหุของพระองค์ พระวิญญาณทรงเตือนทันทีว่าแม้สมาชิกครอบครัวที่รักจะหายไปจากดิฉัน แต่พวกเขาไม่หายไปจากพระผู้ช่วยให้รอด

“ใครในพวกท่านที่มีแกะร้อยตัวและตัวหนึ่งหลงหายไป จะไม่ทิ้งเก้าสิบเก้าตัวนั้นไว้ที่กลางทุ่งหญ้าแล้วออกไปตามหาตัวที่หายไปนั้นจนกว่าจะพบหรือ?

“และเมื่อพบแล้วเขาจะยกขึ้นใส่บ่าแบกมาด้วยความชื่นชมยินดี” (ลูกา 15:4–5)

เรายังคงรักและสวดอ้อนวอนให้คนที่หลงทาง แต่เมื่อความโศกเศร้าแผ่ซ่านเข้ามา ดิฉันนึกถึงประสบการณ์นี้โดยหวังว่าสักวันหนึ่งคนที่หายไปจะพบทางกลับมาด้วยความช่วยเหลือจากพระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงเปี่ยมด้วยความรัก