‘Hoe kan ik klagen?’, Liahona, januari 2026.
Geloofsportret
Hoe kan ik klagen?
Onze vier verhuizingen als vluchtelingengezin bleken een enorme beproeving te zijn. Maar we houden ons vast aan de roede van ijzer in de zekerheid dat de Heer ons naar een betere toekomst leidt.
In het najaar van 2019 kwam ik met mijn kinderen, de 8-jarige Aaron en de 17-jarige Jorge, die autisme heeft, in Spanje aan. Met niet meer dan mijn dromen in een koffer klampte ik me aan God vast en vertrouwde Hem volledig.
Een barmhartige samaritaan verwelkomde ons in haar huis, waar we twee weken verbleven. Maar het was niet makkelijk om Jorge uit zijn vertrouwde omgeving weg te halen. Door zijn autisme volgt hij strikte routines. De eerste paar nachten bonkte hij tegen de muren en stond ik snel op om te voorkomen dat hij anderen wakker zou maken. Ik knielde naast hem en bad met Jesaja 41:10 in gedachte: ‘Wees niet bevreesd, want Ik ben met u, wees niet verschrikt, want Ik ben uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun Ik u met Mijn rechterhand, die gerechtigheid werkt.’
Tijdens ons tweede weekend in Spanje kwamen we net aan het eind van de avondmaalsdienst in de kerk aan. Ik sprak een jonge vrouw aan die bij de jeugdwerkkinderen was en legde uit dat ik lid van de kerk was, maar niemand kende. Ze stelde ons aan enkele andere leden voor.
De volgende dag nam het stadsbestuur van Zaragoza ons als vluchtelingen aan en bracht ons naar een flat zonder water of elektriciteit. De bisschap, de ZHV en het ouderlingenquorum van de wijk boden ons hulp met dekens, voedsel dat niet verwarmd hoefde te worden, winterkleding en andere benodigdheden.
Mijn kinderen gingen naar school en ik begon aan een opleiding. Het eten was een uitdaging voor Jorge, die gewend was om ’s middags te eten. Zijn leraar vertelde me dat hij, ongeacht wie er lesgaf, als de klok twaalf uur sloeg, zijn eten tevoorschijn haalde en begon te eten.
‘Ik ga ook vasten’
Onze vier verhuizingen bleken een enorme beproeving te zijn. Ik bad om sterk te blijven, maar betrapte mezelf er vaak op dat ik huilde als ik alleen was. Wekenlang sliep ik maar twee of drie uur per nacht. Toen ik verscheidene dagen naar werk had gezocht, vond ik tot mijn zegen werk om voor een jonge vrouw met terminale hersenkanker te zorgen. Na elke shift haalde ik mijn kinderen op, hielp ze met hun studie en maakte dan mijn eigen huiswerk.
Ik heb een jaar lang voor deze fijne jonge vrouw gezorgd, totdat ze op 48-jarige leeftijd overleed en twee kleine kinderen achterliet. Door haar situatie vroeg ik me af: ‘Hoe kan ik klagen?’ Door voor haar te zorgen, voorzag ik in onze behoeften en werd mijn ziel met dankbaarheid voor mijn hemelse Vader vervuld.
Thuis lazen we elke dag in de Schriften, we baden en stelden routines in om Jorge geborgenheid te bieden. Begin 2024 zijn we ons gaan voorbereiden om naar de Madridtempel (Spanje) te gaan. Ik had het gevoel dat we als gezin moesten vasten om dichter bij onze hemelse Vader te komen. Aaron stemde ermee in en de volgende ochtend zei Jorge: ‘Mama, ik ga vandaag ook vasten.’ Het was een moment van onbeschrijflijke vreugde.
‘Ik had het gevoel dat we als gezin moesten vasten om dichter bij onze hemelse Vader te komen toen we ons voorbereidden om naar de Madridtempel (Spanje) te gaan’, zegt Yesmin. ‘Jorge zei tegen me: “Mama, ik ga vandaag ook vasten.” Het was een moment van onbeschrijfelijke vreugde.’
Sinds ons bezoek aan de tempel is Jorge aanzienlijk vooruitgegaan. Hij is flexibeler met zijn schema. Op zaterdag legt hij zijn kleren klaar, zodat hij op zondag het avondmaal kan ronddienen. Ook qua studie heeft hij grote vooruitgang geboekt.
Nu kunnen we onszelf onderhouden, gesteund door een liefdevolle hemelse Vader. Jezus Christus heeft ons uit de as doen herrijzen (zie Jesaja 61:3). Door onze tiende te betalen hebben we overvloedige zegeningen ontvangen. We houden ons vast aan de roede van ijzer (zie 1 Nephi 8:24, 30; 11:25; 15:23) met de zekerheid dat we op weg zijn naar een betere toekomst.