Ik ga daar waarheen Gij mij zendt

Emma werd op 26 juni 1883 geboren als zevende kind van Viliamu en Matafua Purcell. Haar familie was een van de vele Euronesische (deels Europese, deels Polynesische) families in en rond Malaela. Haar moeder kwam van het eiland Savai‘i, iets ten noordwesten van Upolu. Haar vader was de zoon van een Engelsman die rond 1834 naar Samoa was gekomen, met een Samoaanse vrouw was getrouwd en zich in Maleaela had gevestigd.

Emma hoorde waarschijnlijk voor het eerst over het herstelde evangelie toen ze bij John en Nanave Rosenquist woonde, een echtpaar uit de kerk dat haar als hun geadopteerde dochter zag. Ze liet zich op 3 november 1895 op 12-jarige leeftijd dopen. Een zendeling die de dienst bijwoonde, getuigde van de krachtige geest die hij bij de doop voelde.

Een paar maanden later kreeg John W. Beck, de president van het zendingsgebied Samoa, toestemming van het Eerste Presidium om Emma en andere Samoaanse kinderen voor onderwijs naar Utah te sturen. Ze vertrok op 23 april 1896 met president Beck en andere zendelingen uit Apia, de belangrijkste haven van Upolu. Hoewel haar biologische ouders met haar vertrek instemden, waren ze in tranen toen ze afscheid namen.

Emma deed er bijna drie weken over om per stoomboot en trein naar Salt Lake City te reizen. De stad was veel groter dan haar dorp op Upolu, en ze moet zich overweldigd hebben gevoeld door de drukke straten en onbekende geluiden. In die tijd woonden er in Utah relatief weinig Polynesiërs. Het was zeldzaam om iemand te zien die er net als haar uitzag.

In Utah woonde Emma in het gebied van de wijk Salt Lake City 13, volgde een goede opleiding aan scholen van de kerk en onderhield contact met teruggekeerde zendelingen uit het zendingsgebied Samoa. Haar bisschop zag al vroeg haar potentieel en gaf haar de raad zich op een zending in haar eigen land voor te bereiden.

Emma nam zijn woorden ter harte, en toen ze begin 1901 geroepen werd, was ze er klaar voor.

Emma keerde op 25 juli 1901 naar Upolu terug en zag tot haar blijdschap dat haar vader in de haven op haar wachtte. In de tijd dat ze was weggeweest, was Emma haar Samoaans wat kwijtgeraakt. Maar toen haar werd gevraagd om in een bijeenkomst een slotgebed uit te spreken, werd ze door de Geest geïnspireerd en sprak ze het gebed in haar moedertaal uit.

Emma werd toegewezen aan Malaela, haar geboorteplaats, waar de kerk sinds 1896 een school had. Ze begon daar de studentes les te geven. Ze gaf ook leiding aan de Young Ladies’ Mutual Improvement Association van de gemeente Malaela. Op zondag en doordeweeks verkondigde en onderwees ze samen met de andere zendelingen het evangelie.

In het begin waren enkele familieleden van Emma op het eiland tegen haar werk en spoorden haar aan de kerk te verlaten. Maar volgens zendingspresident William G. Sears ‘stond ze pal’ en besloot ze haar verbonden ondanks tegenstand na te komen.

Ze hield zich ook staande met de andere zendelingen. Twee zendelingen verwisselden als grap eens haar kokoswater met normaal water tijdens het ontbijt. Emma was ‘teleurgesteld’ door de grap, maar pakte de zendelingen terug door ze een kokosnoot met zout in plaats van suiker te geven.

Ondanks de grappen hadden de zendelingen enorm veel respect voor ‘zuster Purcell’. Eén zendeling merkte op dat ze ‘vervuld was van de geest van haar ambt en roeping’. Een andere zendeling schreef vol waardering over haar vriendelijkheid. Emma liet eens wat bananen achter langs een pad, zodat zijn collega en hij onderweg iets te eten hadden.

Uit verslagen blijkt dat ze predikte over priesterschapsgezag, het Boek van Mormon en andere evangelieonderwerpen. Nadat Emma over het leven en de zending van Joseph Smith had gepredikt, schreef een zendeling: ‘Ik genoot enorm van haar woorden en vond het jammer toen ze stopte.’

Helaas liep Emma aan het eind van haar zending elefantiase op en werd vervroegd ontheven. Toen de vrouwen en meisjes op school hoorden dat ze naar Utah terugkeerde, huilden ze. De gemeente Malaela hield een afscheidsbijeenkomst voor haar, waardoor ze nog een laatste keer kon prediken. In de notulen van de bijeenkomst staat dat ze ‘zeer krachtig sprak’ en dat ze ‘iedereen aanspoorde om het evangelie trouw te blijven’.

Emma zelf bleef haar hele leven trouw aan het evangelie – en haar verbonden. In Utah zette ze haar opleiding voort, was actief in de Polynesische gemeenschap van de staat en adviseerde over het eerste zangboek van de kerk in het Samoaans. Op een gegeven moment ontmoette ze een Hawaïaans lid van de kerk, Henry Kahalemanu. Ze trouwden op 31 januari 1907 in de Salt Laketempel.

Drie jaar later overleed Emma op 26-jarige leeftijd en werd begraven in Iosepa, een nederzetting van Polynesische heiligen, ongeveer honderd kilometer ten westen van Salt Lake City. Hoewel haar leven kort was, blijft haar toewijding aan het herstelde evangelie van Jezus Christus een krachtig voorbeeld voor heiligen over de hele wereld, vooral jonge vrouwen die nu gehoor geven aan de oproep om op zending te gaan.