2025
Pan przyśpiesza Swoje dzieło
listopad 2025


14:55

Pan przyśpiesza Swoje dzieło

W miarę jak Pan przyśpiesza Swoje dzieło, powinniśmy kochać i troszczyć się o ludzi, którzy przyjmują Jego ewangelię, i służyć im.

Charles Dickens rozpoczął swoją klasyczną powieść pt. Opowieść o dwóch miastach od stwierdzenia: „Były to czasy najlepsze, były to czasy najgorsze”. W pewnym sensie jest to prawda o naszych dziejach.

Żyjemy w burzliwych czasach, kiedy „na całej ziemi [jest] zamieszanie”. Wezwanie Prezydenta Nelsona do nas, aby być pokój czyniącymi naśladowcami Chrystusa, zostało dziś rano pięknie podkreślone przez Starszego Gary’ego E. Stevensona. Jest to niezbędne, aby wspierać jedność, pokój i uzdrowienie na „czasy najgorsze”.

Żyjemy także w „[czasach] najlepszych”, na co ja będę kładł nacisk. Pan, na początku Doktryny i Przymierzy, w rozdziale pierwszym, głosił, że pełnia ewangelii będzie „[głoszona] […] po krańce świata”. Pan rzeczywiście przyśpiesza Swoje dzieło w naszych czasach. Powinniśmy być głęboko wdzięczni za to przyśpieszenie, które miało i ma miejsce nadal pomimo współczesnych wyzwań. Żyjemy w czasach, kiedy naśladowcy Pana mają przywilej słuchania Jego głosu i reagowania nań z otwartym sercem i umysłem. Członkowie Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, którzy są oddani Zbawicielowi i Jego przykazaniom, odnajdują cel i głęboki osobisty spokój.

W różnych okresach historii Kościoła następował znaczny wzrost liczby osób, które wkraczały na ścieżkę przymierza. Jeden z takich okresów przypadł na lata 1837–1850. Niektórzy pierwsi Apostołowie przywróconego Kościoła Pana służyli na misjach w Wielkiej Brytanii. W wyniku tych misji do Kościoła przystąpiły tysiące osób, a do roku 1850 w Wielkiej Brytanii mieszkało więcej członków Kościoła niż w Stanach Zjednoczonych. W tamtym czasie Pan kierował świętymi, aby gromadzili się w Utah. Nastąpiła masowa emigracja, częściowo wspierana pożyczkami z Nieustającego Funduszu Emigracyjnego.

Uwielbiam historię przybycia dużej liczby nawróconych z Anglii i Walii do Doliny Jeziora Słonego w 1852 roku. Grupa ta spotkała się z Pierwszym Prezydium u wejścia do Emigration Canyon w towarzystwie orkiestry dętej prowadzonej przez Williama Pitta. Gazeta Deseret News opisała ich jako „grupę pielgrzymów [obejmującą] siostry i dzieci, piechurów, ogorzałych od słońca, smaganych wiatrem, ale nie zapomnianych. Ich serca były radosne i pogodne, co wyraźnie przejawiało się w ich szczęśliwych i rozweselonych obliczach”.

Gdy „minęli kwartał świątynny […], tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci z różnych części miasta przyszły, aby zjednoczyć się w chwalebnym i radosnym powitaniu”. Prezydent Brigham Young zwrócił się do nich: „Niech Pan Bóg Izraela was błogosławi […]. Modliliśmy się za was nieustannie. Tysiące modlitw było zanoszonych za was, dzień po dniu, do Tego, który nakazał nam gromadzić Izrael, zbawiać dzieci ludzkie przez głoszenie ewangelii i przygotowywać je na przyjście Mesjasza”.

W duchu tego radosnego wydarzenia pozwólcie, że jeszcze raz zapewnię wszystkich nowo nawróconych i powracających do Kościoła Pana: Kochamy was, potrzebujemy was, Pan was potrzebuje. Możliwe, że nie przywitamy was orkiestrą marszową, ale modlimy się, aby błogosławieństwa niebios towarzyszyły waszym wysiłkom w podążaniu ścieżką przymierza, która prowadzi do Boga Ojca i Jezusa Chrystusa w królestwie celestialnym.

Istnieją wyraźne dowody na to, że wiara w Jezusa Chrystusa wzrasta w naszych czasach. W Kościele Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich następuje niezwykły wzrost liczby nawróconych i ich udziału [w dziele Pana]. W ciągu ostatnich 36 miesięcy do Kościoła przystąpiło prawie 900 tys. nawróconych. Liczba ta stanowi około 5 procent wszystkich członków Kościoła. Witamy nowych członków z otwartymi ramionami i głębokim uznaniem ze względu na ścieżkę, którą wybrali.

Te 900 tys. osób, które nawróciły się w ciągu ostatnich 36 miesięcy, przekracza liczbę członków Kościoła w sto dziesiątą rocznicę jego powstania w 1940 r. Liczba wiernych wynosiła wtedy nieco ponad 860 tysięcy. W tamtym roku urodzili się Starszy Jeffrey R. Holland, Starszy Dieter F. Uchtdorf i ja.

Ci wspaniali nowo nawróceni ludzie pochodzą ze wszystkich stron świata. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy bieżącego roku liczba nawróconych w Europie, Afryce, Azji, na Pacyfiku i w Ameryce Łacińskiej wzrosła o ponad 20 procent w stosunku do roku poprzedniego. W Ameryce Północnej odnotowaliśmy 17-procentowy wzrost. Dzieło Pana wciąż idzie naprzód z mocą. Te rosnące liczby są wyraźnym świadectwem, że ewangelia chwyta za serca i zmienia życie ludzi na całym świecie.

W naszych czasach ci cenni nawróceni nie gromadzą się już w jednym centralnym miejscu. Dzięki wierze i poświęceniu członków Kościoła dostępne są środki na wspieranie kongregacji oraz budowanie kaplic i świątyń na całym świecie. Dzięki niezbędnym kluczom kapłańskim i zapewnionym zasobom zbawcze obrzędy są teraz dostępne w większości obszarów świata.

Bez względu na to, gdzie mieszkamy, obecni członkowie powinni witać setki tysięcy nowych członków, tak jak witano angielskich i walijskich świętych w przytoczonej przeze mnie historii. Bardzo podobało mi się przemówienie Starszego Gerrita W. Gonga z tej sesji, w którym nauczał, że nikt nie powinien siedzieć sam, ani pod względem emocjonalnym, ani duchowym.

Naszym świętym obowiązkiem jest przyjmowanie oraz witanie nowych i powracających do aktywności członków. W miarę jak Pan przyśpiesza Swoje dzieło, powinniśmy kochać i troszczyć się o ludzi, którzy przyjmują Jego ewangelię, i służyć im. Możemy pomagać budować lud Syjonu, w którym będziemy „jednego serca i jednego umysłu, i [będziemy żyć] w prawości”. Aby być jednością z Panem, musimy stanowić jedność w Jego oczach. Wszyscy członkowie, niezależnie od daty chrztu, mają obowiązek przyjmować innych ludzi.

Moja rada dla członków Kościoła jest taka, aby okazywali troskę i miłość tym cennym wybranym ludziom, którzy przyjęli ewangelię Jezusa Chrystusa.

Prezydent Gordon B. Hinckley nauczał, że osoby nowo nawrócone potrzebują „przyjaciela, obowiązku i wzmacniania ‘dobrym słowem Bożym’ (Ks. Moroniego 6:4)”. Możemy być dla nich przyjaciółmi, którzy dopilnują, by te nowo nawrócone osoby miały poczucie przynależności i nie były tylko gośćmi. Możemy pomóc im zrozumieć, że są uczniami Jezusa Chrystusa, którzy mogą czynić posługę wobec bliźnich i przyjmować powołania do służby. Młodzi nawróceni powinni rozważyć służbę na pełnoetatowej misji. Wszyscy powinni być zdeterminowani, aby starać się żyć jak Chrystus.

Wielu ludzi przystępuje do Kościoła, dokonując wielkich osobistych poświęceń, i rozpaczliwie potrzebuje miłości i wsparcia współwyznawców.

Ci z was, którzy są nowi lub powracają do wiary, mogą mierzyć się z wyzwaniami. Miejcie do siebie cierpliwość. Misjonarze nauczali was podstawowej doktryny oraz wyjaśniali przymierza i obrzędy królestwa, które są przedstawione w pismach świętych i w podręczniku Abyście głosili moją ewangelię.

Przyjęcie obrzędów i przymierzy oraz życie zgodnie z przykazaniami jest niezbędne. Skupcie się na przymierzach koniecznych do wywyższenia. Dzięki ewangelii wywyższenie jest możliwe. Wymaga to zawarcia i dotrzymania świętych przymierzy z Bogiem. Są one zawierane w świątyni — poza chrztem, konfirmacją i nadaniem mężczyznom Kapłaństwa Melchizedeka. Zbawczych obrzędów w zastępstwie osób zmarłych dokonuje się wyłącznie w świątyni. W związku z tym przygotowanie się do pójścia do świątyni powinno być natychmiastowym celem.

Czasami będziecie czuć dyskomfort w związku z poziomem waszej wiedzy. Wiedza o ewangelii jest wielkim błogosławieństwem, które zdobywa się stopniowo z biegiem czasu, ale nie stanowi ona zbawczego obrzędu. Ewangelia nie jest sprawdzianem wiedzy. Jednak Prezydent Nelson obiecał: „Kiedy w duchu modlitwy będziecie studiować Księgę Mormona każdego dnia, będziecie podejmować lepsze decyzje — każdego dnia […]. Obiecuję, że kiedy będziecie rozważać to, co studiujecie, okna niebios otworzą się i otrzymacie odpowiedzi na osobiste pytania, jak również wskazówki dotyczące waszego życia”.

Ponadto co roku podczas spotkań niedzielnych kościelny program nauczania obejmuje naprzemiennie Stary i Nowy Testament, Księgę Mormona oraz Doktrynę i Przymierza. Z upływem czasu będziecie czuć się pewniej, w miarę jak wasza wiedza o ewangelii będzie wzrastać. Regularne studiowanie pism świętych wniesie błogosławieństwa i wzbogaci wasze życie, ponieważ pogłębi wasze nawrócenie do ewangelii Jezusa Chrystusa.

Poznawanie nieskalanej doktryny Jezusa Chrystusa to trwający całe życie proces, zarówno jeśli chodzi o zrozumienie doktryny, jak i życie na sposób Chrystusowy. Niezbędne przymierza zawierają się w ramach, które określamy mianem ścieżki przymierza. Zasady te są nauczane z mocą przez Prezydenta Nelsona. Wszyscy członkowie, szczególnie ci nowi i powracający do aktywności, będą błogosławieni dzięki studiowaniu i wprowadzaniu w życie jego proroczych przesłań o przymierzach i ścieżce przymierza.

Jeśli postawicie sobie za cel godne przyjęcie wszystkich przymierzy koniecznych do wywyższenia, znajdziecie się na ścieżce, która prowadzi do królestwa celestialnego. Świątynia i obrzędy świątynne powinny być w centrum naszej uwagi. Większość przymierzy jest dostępna dla każdej osoby indywidualnie. Jedno przymierze — małżeństwo na wieczność — wymaga zjednoczenia wysiłków z partnerem. Naszym celem powinno być znalezienie tego wiecznego partnera.

Jednak nie zniechęcajcie się, jeśli małżeństwo na wieczność nie jest dla was obecnie możliwe. Prorocy nauczają, że żadne błogosławieństwo nie będzie wstrzymane wiernym członkom, którzy przestrzegają przykazań. Jeden z proroków Księgi Mormona, król Beniamin, pięknie to ujął: „[Ci], którzy przestrzegają przykazań Boga […] są błogosławieni we wszystkim […]; i jeśli pozostaną wierni do końca […], [będą] przebywać z Bogiem w stanie niekończącego się szczęścia”.

Przekonacie się, jeśli jeszcze o tym nie wiecie, że członkowie nie są doskonali. Objawiona doktryna jasno mówi, że podczas naszej ziemskiej wędrówki będziemy popełniać błędy. Żyjemy w niedoskonałym i upadłym świecie, a nie w świecie celestialnym. To życie jest okresem próby, z nieustającymi okazjami do pokuty i sprawdzania się.

Każdy z nas czuje się nieudolny, starając się upodobnić do Jezusa Chrystusa. Jego Zadośćuczynienie pozwala nam codziennie pokutować, gdy popełniamy błędy. Nefi, kolejny prorok z Księgi Mormona, powiedział: „[Musimy] więc nieprzerwanie dążyć naprzód w Chrystusie, mając doskonałą jasność nadziei i miłość do Boga oraz wszystkich ludzi. Jeśli więc będziecie dążyć naprzód, delektując się słowem Chrystusa, i wytrwacie do końca, oto tak mówi Ojciec: Będziecie mieli życie wieczne”.

Kiedy rozważamy wyzwania naszych czasów, musimy pamiętać, że Zbawiciel podczas Swojej ziemskiej posługi również żył w niespokojnych czasach, pełnych przemocy. Nie skupiał się na ówczesnych wyzwaniach politycznych, ale na doskonaleniu świętych.

Podążanie za Zbawicielem, Jego doktryną i naukami nigdy nie było łatwe w świecie, który jest nieustannie targany niepokojem. Nie było łatwo Zbawicielowi w niestabilnym świecie podczas Jego doczesnej podróży, nie było łatwo naszym pierwszym przywódcom i członkom ani nie jest łatwo nam. Na szczęście żyjący prorocy zapewniają przewodnictwo, którego szczególnie potrzebujemy w naszych czasach. Prezydent Dallin H. Oaks będzie kontynuował to pełne mocy duchowe dziedzictwo.

Świadczę, że doktryna Kościoła Jezusa Chrystusa jest wieczna i prawdziwa. Składam moje pewne i niezachwiane świadectwo, że Jezus Chrystus żyje i że za sprawą Jego Zadośćuczynienia możemy być z Nim zjednoczeni. W święte imię Jezusa Chrystusa, amen.

Przypisy

  1. Karol Dickens, Opowieść o dwóch miastach, Warszawa 1936 r., Wydawnictwo J. Przeworskiego.

  2. Jednym z poruszanych przez Dickensa tematów była idea indywidualnej przemiany w czasach niepokojów społecznych.

  3. Doktryna i Przymierza 45:26.

  4. Zob. Gary E. Stevenson, „Błogosławieni pokój czyniący”, Liahona, listopad 2025, str. 6-9.

  5. Doktryna i Przymierza 1:23.

  6. Zob. Doktryna i Przymierza 88:73.

  7. Zob. Doktryna i Przymierza 59:23; zob. także Ew. Jana 14:27.

  8. Zob. Dzieje Apostolskie 2:41.

  9. Zob. Doktryna i Przymierza 112. To objawienie zostało dane 23 lipca 1837 roku, w dniu, w którym ewangelia była po raz pierwszy głoszona w Anglii w tej dyspensacji. Więcej informacji na temat tych misji można znaleźć w publikacji Jamesa B. Allena, Ronalda K. Esplina i Davida J. Whittakera pt. Men with a Mission: The Quorum of the Twelve Apostles in the British Isles, 1837–1841 (1992).

  10. Większość z tych nawróconych wywodziła się z klasy robotniczej. Charles Dickens obserwował niektórych z nich, gdy przygotowywali się do podróży statkiem Amazon do Stanów Zjednoczonych. Oceniał ich pozytywnie. Opisał ich jako „śmietankę Anglii w ich klasie społecznej” („The Uncommercial Traveller”, All the Year Round, 4 lipca 1863, str. 446). Zob. I List do Koryntian 1:26–28.

  11. Zob. „Arrival from England, by the ‘Perpetual Emigrating Fund’”, Deseret News, 18 września 1852, str. 90.

  12. Zob. Doktryna i Przymierza 76:62, 70; zob. także I List do Koryntian 15:40–42.

  13. Informacje pochodzą z rejestrów członkowskich i statystycznych oraz z Departamentu ds. misjonarskich.

  14. Informacje pochodzą z rejestrów członkowskich i statystycznych oraz z Departamentu ds. misjonarskich.

  15. Informacje pochodzą z rejestrów członkowskich i statystycznych.

  16. Informacje pochodzą z rejestrów członkowskich i statystycznych oraz z Departamentu ds. misjonarskich.

  17. W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku przywódcy Kościoła zaczęli zachęcać członków, aby pozostawali w swoich ojczyznach zamiast gromadzić się w Utah. Pierwsze paliki poza regionem Intermountain West [między frontem Gór Skalistych na wschodzie a Górami Kaskadowymi i Sierra Nevada na zachodzie — przyp. tłum.] powstały w latach dwudziestych XX wieku, a pierwszy palik poza Stanami Zjednoczonymi i Kanadą powstał w Nowej Zelandii (zob. Brandon S. Plewe, wyd. Mapping Mapping Mormonism: An Atlas of Latter-day Saint History [2014], str. 184–185.

  18. Zob. Doktryna i Przymierza 110:11–16.

  19. Zob. Gerrit W. Gong, „Nikt nie siedzi sam”, Liahona, listopad 2025, str. 40–43.

  20. Ks. Mojżesza 7:18.

  21. Zob. Ew. Jana 17:20–21; I List do Koryntian 12:11–31.

  22. Gordon B. Hinckley, „Converts and Young Men”, Ensign, maj 1997, str. 47.

  23. Zob. List Jakuba 2:5; zob. także Ew. Mateusza 19:29; List do Rzymian 2:11; List do Efezjan 2:19; Ks. Mosjasza 18:8–9.

  24. Zob. Abyście głosili moją ewangelię. Przewodnik do dzielenia się ewangelią Jezusa Chrystusa (2023), str. 17.

  25. Zob. Doktryna i Przymierza 14:7.

  26. Russell M. Nelson, „Księga Mormona: Jakie byłoby wasze życie bez niej?”, Liahona, listopad 2017, str. 62–63; Zob. także Spencer W. Kimball: „Kiedy wydaje się, że żadne boskie ucho nie słucha i żaden boski głos nie mówi […], jeśli [zanurzymy] się w pismach świętych, ta odległość maleje i duchowość powraca” (The Teachings of Spencer W. Kimball [2006], str. 67).

  27. Zob. Ew. Jana 5:39.

  28. Zob. na przykład: Russell M. Nelson, „Pozwól Bogu zwyciężyć”, Liahona, listopad 2020, str. 92–95; „Moc duchowego rozpędu”, Liahona, maj 2022, str. 97–100; „Przezwyciężyć świat i znaleźć odpoczynek”, Liahona, listopad 2022, str. 95–98.

  29. Ks. Mosjasza 2:41.

  30. Zob. Ks. Almy 34:32.

  31. II Ks. Nefiego 31:20.

  32. Zob. List do Efezjan 4:11–15.

  33. Zob. Ew. Jana 17:20–22.