Wprowadzenie
Teraz, po wielu miesiącach przygotowań, rozpoczynamy jesienną konferencję generalną, trzymając się planu, z mówcami wyznaczonymi przez Prezydenta Nelsona i wybraną przez niego muzyką.
Moi drodzy, bracia i siostry, spotykamy się w czasie, gdy przeżywamy śmierć naszego ukochanego Prezydenta Russella M. Nelsona. Przemawiam do was jako Prezydent Kworum Dwunastu Apostołów, na którym to stanowisku byłem popierany podczas każdej konferencji — okręgu, palika i konferencji generalnej — przez ostatnie siedem i pół roku.
Po wielu miesiącach przygotowań, rozpoczynamy jesienną konferencję generalną, trzymając się planu, z mówcami wyznaczonymi przez Prezydenta Nelsona i wybraną przez niego muzyką. Jedynymi wyjątkami są niniejsze wprowadzenie wyjaśniające sytuację oraz moje przemówienie w miejsce przemówienia Prezydenta Nelsona na ostatniej sesji w niedzielne popołudnie.
To pierwszy przypadek od około 75 lat, kiedy Prezydent Kościoła umiera na kilka dni przed konferencją generalną. W związku z tym musieliśmy zaplanować, w jaki sposób zorganizujemy ważne spotkania przywódców dotyczące konferencji generalnej oraz generalnych sesji konferencji, jednocześnie ustalając jak najszybszy termin pogrzebu. Prezydent Nelson znał wartość konferencji generalnej, której celem jest zapewnienie świętym wskazówek w nadchodzących miesiącach. Okazujemy mu szacunek, przestrzegając zaplanowanego harmonogramu konferencji.
W tym czasie żałoby odbyliśmy spotkanie, aby złożyć hołd Prezydentowi Russellowi M. Nelsonowi przed sesjami konferencji generalnej, a następnie zaplanowaliśmy jego pogrzeb jak najszybciej po konferencji. Wszystko to uczyniliśmy za zgodą rodziny Prezydenta Nelsona i Kworum Dwunastu Apostołów.
Ponieważ każdy z nas — kto został wyznaczony do przemawiania na konferencji generalnej — chciałby poświęcić dany mu czas na złożenie osobistego hołdu Prezydentowi Nelsonowi, poprosiliśmy wszystkich mówców konferencji, aby ograniczyli swe hołdy do minimum, odkładając bardziej rozbudowane mowy na ceremonię pogrzebu, którą już zaczęliśmy planować.
Moim skromnym hołdem — stosownym na tej konferencji i korespondującym z hołdami, które już złożyliśmy — niech będą słowa: kochałem Russella M. Nelsona i dzięki długoletniej przyjaźni i współpracy z nim nauczyłem się więcej o ewangelii i przywództwie w ewangelii niż od jakiegokolwiek innego przywódcy, którego znałem osobiście. Jest on dla nas wzorem sługi i naśladowcy Pana Jezusa Chrystusa. O tym świadczę w imię Jezusa Chrystusa, amen.