Aby wszyscy mogli być podbudowani

Jako członkowie Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, pobłogosławieni towarzystwem członka Boskiej Trójcy, możemy liczyć na pomoc doskonałego Korepetytora. Duch Święty zna wszystkie sprawy, świadczy o prawdzie i „przypomni [nam] wszystko”. Prezydent Russell M. Nelson często mówił o tym, jak ważne jest słuchanie głosu Pana. Nauczał nas, jak zabiegać o przewodnictwo Ducha Świętego i wielokrotnie błagał nas, abyśmy rozwijali naszą duchową umiejętność otrzymywania objawień.

Dzisiaj zapraszam was, abyście rozważyli rolę Ducha Świętego, szczególnie związaną z uczeniem się i nauczaniem ewangelii w domu i w kościele. Duch Święty został dany przez modlitwę wiary i staramy się żyć tak, by być godnymi tego cennego daru. Natchniony podręcznik kościelny Nauczanie na sposób Zbawiciela podaje dodatkowe ustanowione przez Pana zasady pozwalające zaprosić wpływ Ducha Świętego.

Jedna z tych zasad brzmi: zapraszaj do pilnego uczenia się. W przeszłości być może postrzegaliśmy nauczanie jako okazję dla rodzica lub nauczyciela, aby zaprosić Ducha podczas przygotowywania lekcji, a następnie przy przedstawianiu zdobytej wiedzy dzieciom lub uczniom, których zadaniem było słuchanie. Nauka jest jednak skuteczniejsza, gdy my, jako uczniowie, również przychodzimy przygotowani, a nauczyciele tworzą atmosferę nauki, która sprzyja otrzymywaniu osobistych objawień bezpośrednio w naszych sercach i umysłach. Następnie, gdy mamy okazję opowiedzieć o tym, czego się uczymy poprzez studiowanie i od Ducha Świętego, pomagamy sobie nawzajem w przyjmowaniu wskazówek i byciu podbudowanymi. Kiedy stosujemy zasady ewangelii, Duch ponownie składa nam świadectwo o ich prawdziwości.

We wszystkich kwestiach Jezus Chrystus jest naszym doskonałym przykładem. Zaprosił każdego z nas do pilnej nauki i wzięcia odpowiedzialności za własne świadectwo. Poprosił Swoich uczniów, aby przygotowali się do nauki, dzielili się tym, czego się nauczyli, i działali z wiarą. Modlił się za nich, widział ich boski potencjał, słuchał ich i pomagał im wiedzieć, że są kochani i potrzebni.

Jako nauczyciele możemy bardziej skupić się na postępach nauczanych osób, na zaspokajaniu ich potrzeb i na pomaganiu im w rozwijaniu duchowych nawyków bycia uczniem przez całe życie. Kiedy jako uczniowie korzystamy z naszej wolnej woli w procesie uczenia się, pokazujemy Duchowi Świętemu, że chcemy być przez Niego nauczani.

Jestem wdzięczny za nauczycielkę, która zaprosiła mnie, do bycia lepszym uczniem. Kiedy zacząłem studia, błędnie myślałem o szkole jako o czymś, co trzeba przetrwać, aby móc uprawiać sport. Pewnego dnia moja profesor po przeczytaniu pracy, którą napisałem, powiedziała mi, że jej zdaniem mam talent do analitycznego myślenia. Tak naprawdę nie wiedziałem, co to znaczy. Powiedziała mi, że jeśli będę bardziej się starał, będę dobrym studentem. Nigdy tak o sobie nie myślałem. Jej zainteresowanie i słowa otuchy oraz zaproszenia zmieniły bieg mojej edukacji i wielce pobłogosławiły moje życie.

Kolejną zasadą związaną z zapraszaniem Ducha Świętego jest nauczanie prawdziwej doktryny. Oznacza to, że nasze studiowanie i nauczanie ewangelii jest zakorzenione w słowie Bożym i w tym, że nie szukamy sensacji ani spekulacji na temat tego, czego Pan nie objawił. Zamiast tego skupiamy się na niezbędnych i wiecznych zasadach ewangelii, co pozwala Duchowi świadczyć o prawdzie. Naśladujemy przykład Zbawiciela. Powiedział On: „Nauka moja nie jest moją, lecz tego, który mnie posłał”.

Prawdziwa doktryna znajduje się w pismach świętych i naukach współczesnych proroków. Napomnienie Pana, aby studiować pisma święte indywidualnie i z rodziną oraz co tydzień uczęszczać do kościoła i studiować Jego ewangelię, zapewnia niezwykłe ramy do poznawania Jego doktryny i słuchania Jego głosu. Badamy pisma święte, aby zrozumieć narrację, zawarte w nich zasady oraz jak zastosować te prawdy w naszym życiu. Cóż to za błogosławieństwo mieć pisma święte na wyciągnięcie ręki. Wyobraźcie sobie Adama i Ewę, Abinadiego, a nawet Mistrzowskiego Nauczyciela, Jezusa Chrystusa, odwiedzających nasze domy lub klasy, aby nas nauczać. Może się tak stać, kiedy delektujemy się słowem Boga. Przy stałym wysiłku możemy nauczyć się rozumieć i kochać pisma święte oraz ufać, że zawierają one odpowiedzi na pytania duszy.

Był taki okres, zanim się pobraliśmy, w którym moja żona, Kristi, miała trudności z odczuwaniem miłości Ojca Niebieskiego i ze zrozumieniem Jego planu dla niej. Kiedy modliła się o przewodnictwo, otrzymała natchnienie, że powinna uczęszczać na zajęcia instytutu, więc zapisała się na zajęcia z Nowego Testamentu. Sposób, w jaki jej nauczyciel instytutu nauczał na podstawie pism świętych, a nawet sam sposób, w jaki je trzymał, ukazywał, jak bardzo kochał on słowo Boga. W trakcie zajęć Duch Święty podszepnął jej, że w pismach świętych jest coś, czego potrzebuje. Miłość nauczyciela do pism świętych i podszepty Ducha Świętego wzbudziły w niej pragnienie, aby rozpocząć poważne studiowanie słowa Bożego, które stało się trwającą całe życie podróżą pełnego głębokiego nawrócenia i uświęconej służby.

Wreszcie, jak sugeruje podręcznik Nauczanie na sposób Zbawiciela, nasze nauczanie i uczenie się powinno zawsze skupiać się na Jezusie Chrystusie. Możemy mówić o Nim częściej i z większą czcią oraz szukać więcej okazji, aby składać świadectwo oraz wyrażać wdzięczność i miłość do Niego. Bez względu na okoliczności, kiedy pamiętamy o Nim, możemy „mieć z sobą Jego Ducha”.

Jednym ze sposobów na umieszczenie Jezusa w centrum naszych nauk jest podkreślenie, że jest On doskonałym przykładem, wcieleniem i ekspresją wszystkich zasad ewangelii. Nawet kiedy nie pojawia się On bezpośrednio w pismach świętych, z których nauczamy, staramy się nadal wskazywać na Niego jako przykład nauczanej zasady. Możemy po prostu zapytać: „Czy pamiętasz, kiedy Jezus Chrystus był przykładem tej zasady?”.

Możemy również skupić się na Nim, poznając Jego tytuły, role i atrybuty, starając się nie tylko dowiedzieć, czego dokonał, ale także lepiej zrozumieć to, kim jest. Na przykład, studiując zasadę pokuty, ważne jest, aby zrozumieć, jak to robić. Ważne jest również, aby pamiętać o tym, co Jezus Chrystus uczynił, aby pokuta była możliwa, i zrozumieć, czego dzięki niej uczymy się o Nim, o Jego prawdziwej naturze i cechach. Co nasza możliwość dokonania pokuty mówi o Jego miłości, cierpliwości i miłosierdziu, o Jego wierze w nasz boski potencjał, o Jego gotowości do zadośćuczynienia za nasze grzechy i o radości, jaką odnajduje w przebaczeniu? A zrozumienie Jego tytułów — takich jak Baranek Boży, Odkupiciel i Lekarz — pomaga nam dostrzec, że pokuta jest Jego zaproszeniem do oczyszczenia, zmiany i uzdrowienia. Skupienie się na tym, co On dla nas uczynił i co to mówi o tym, kim On jest, może powiększyć naszą „wiarę, która skłania do pokuty”.

Czasami możemy nie dostrzegać od razu atrybutów Zbawiciela zarysowanych w historiach z pism świętych. Na przykład, czytając o tym, jak Nefi buduje statek, możemy skupić się tylko na Nefim. Jednak skupienie się na Zbawicielu może pomóc nam dostrzec, że ten zapis nie został zachowany, aby uczyć nas o wielkości Nefiego, ale aby pokazać nam wielkość Boga — że daje nam siłę do przestrzegania Jego przykazań i ratuje nas w potrzebie.

Możemy również skupić się na centralnej roli Jezusa Chrystusa w doskonałym planie szczęścia Ojca Niebieskiego. Nasze życie może się zmienić, jeśli będziemy postrzegać naszą sytuację przez soczewki wiecznego planu Boga, zamiast przez soczewki naszych doczesnych okoliczności. Ewangelia nie jest tylko listą oczekiwań; jest dobrą nowiną, że Jezus Chrystus przezwyciężył grzech i śmierć. To dzięki dostępowi do Jego niezwykłej łaski poprzez dotrzymywanie naszych przymierzy z Bogiem możemy cieszyć się teraz i przygotować się do życia z naszym Ojcem w Niebie w wieczności. Kiedy nauczymy się dostrzegać Ojca Niebieskiego i Zbawiciela w pismach świętych, poznamy Ich lepiej oraz dostrzeżemy Ich miłość i wpływ na nasze życie z większą częstotliwością i mocą.

Zawsze będę pamiętać Ducha, którego czułem jako młodzieniec, kiedy nasz nauczyciel nauczał o ostatnich dniach życia Zbawiciela. Pomógł nam dostrzec znaczenie wydarzeń, które miały miejsce w Wieczerniku, w Getsemane, na Golgocie i przy pustym grobowcu. Wyraził swą głęboką wdzięczność za Zbawiciela i jego ogromne pragnienie, aby za Nim podążać. Jego nauki stanowiły zaproszenie dla Ducha Świętego, aby świadczył o Jezusie Chrystusie. I Duch, którego odczuwałam podczas zajęć, pogłębił moją wiarę oraz zwiększył moją miłość i wdzięczność wobec Zbawiciela. Wpływ tego nauczyciela pozostał ze mną przez całe życie. Jak powiedziano o innym nauczycielu: „Mogliśmy ogrzać nasze dłonie ogniem jego wiary”.

Kiedy w naszych domach i na spotkaniach kościelnych skupiamy się na Jezusie Chrystusie, nauczamy Jego doktryny i pilnie się uczymy, zapraszamy Ducha Świętego, aby pogłębiał naszą wiarę w Jezusa Chrystusa i pomagał nam stać się bardziej do Niego podobnymi, co jest celem wszelkiego nauczania i uczenia się ewangelii.

Jestem wdzięczny za nauczycieli w moim życiu, dobrych rodziców, lokalnych przywódców i nauczycieli, za mężczyzn i kobiety, którzy zostali powołani, aby nauczać i świadczyć z tej mównicy, którzy pomagają nam poznać Jezusa Chrystusa i podążać za Nim. I jestem wdzięczny za Ducha Świętego, który jest doskonałym Korepetytorem. To dzięki Duchowi Świętemu wiem, że Ojciec Niebieski nas kocha i ma dla nas doskonały plan, że Jezus jest Chrystusem, Zbawicielem i Odkupicielem świata oraz że Jego ewangelia i Kościół zostały przywrócone. Z wdzięcznością składam o tym świadectwo w święte imię Jezusa Chrystusa, amen.