Van eruit springen naar samen optrekken

‘Mensen waren eerst niet erg aardig’, vertelt Tyler. ‘Tegen mij deden ze wel lief, maar ze roddelden over me als ik er niet bij was. “Dat nieuwe meisje is mormoon en drinkt geen koffie” of “ze is te aardig; dat kan niet oprecht zijn”.’

Die eerste dagen kon Tyler alleen vriendelijk blijven en naar haar geloof leven. Beetje bij beetje, naarmate anderen haar beter leerden kennen, begon dat een wereld van verschil te maken.

‘Ik heb nu een aantal goede vriendinnen in het volleybalteam, en daardoor heb ik de hele zomer meer vriendinnen leren kennen. Toen ik meer vriendschappen sloot en kon laten zien wie ik was, begonnen mensen me te steunen. Ze begonnen mij te leren kennen en zagen in dat ik gewoon aardig ben.’

Toen anderen haar beter leerden kennen, begonnen ze oprechte vragen over haar geloof te stellen.

‘Ik had een lesuur waarin iedereen me vragen stelde over mijn geloof’, zegt Tyler. ‘Ze waren gewoon nieuwsgierig omdat ze denken dat onze leringen heel anders zijn.’

Maar Tyler liet zich niet van de wijs brengen door al die aandacht. ‘Ik heb ze gewoon eerlijk antwoord gegeven. Ik heb ze zo goed antwoord gegeven als ik kon.’

Sommige gesprekken gingen ongeveer als volgt:

‘Jij bent geen christen.’

‘Ik ben wel een christen. Ik geloof in Jezus Christus.’

‘Maar je hebt een ander boek. Wat is dat boek? Waar gaat het over?’

‘Het getuigt van Jezus Christus, toen Hij het Amerikaanse continent bezocht.’

‘Wat? Christus kwam naar Amerika?’

‘Ja!’

‘Maar lees je de Bijbel? Jij leest zeker niet de Bijbel.’

‘Jawel! Ik lees de King Jamesbijbel.’

‘O, echt? Ik ook!’

De meeste nieuwe vriendinnen en klasgenoten van Tyler waren ook christen. Zo ontdekte ze overtuigingen die ze gemeen hadden en bouwde ze daarop voort. ‘De belangrijkste overeenkomst is dat we allemaal in Jezus Christus geloven. We streven er allemaal naar om als Christus te worden en zijn discipelen te zijn’, zegt ze.

Tyler en haar vriendinnen hebben niet alleen een band door hun geloof in de Heiland, maar ze helpen elkaar ook om het beste uit zichzelf te halen. ‘We proberen allemaal een beter mens te worden, door gewoon christelijk te zijn. We helpen elkaar daarbij.’ Haar nieuwe vriendinnen komen nu zelfs voor Tyler op en accepteren hun religieuze verschillen! Zij doet hetzelfde voor hen.

Hoe steunen Tyler en haar vriendinnen elkaar in hun verschillende godsdienstige overtuigingen? Door rond te gaan en goed te doen, net zoals de Heiland dat deed (zie Handelingen 10:38).

‘We schreven eens een heleboel briefjes met Bijbelverzen erop en plakten ze op auto’s. We schreven dingen als “Jezus houdt van je” en zo. We probeerden aardig te zijn en mensen te helpen die het moeilijk hadden.’

‘Ik probeer een goed mens te zijn, want dat is wie Christus is: een goed Mens. Mijn vriendinnen proberen ook betere mensen te zijn.’

Tyler weet dat ze eruit springt omdat ze lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en dus anders is. Ze weet ook hoe het is om zich eenzaam en buitengesloten te voelen.

‘Ik probeer gewoon mezelf te zijn. Ik glimlach naar iedereen, en ik ben aardig tegen iedereen. Zelfs mensen op school die heel anders zijn dan ik – ook hen behandel ik vriendschappelijk. Ik loop door de gangen en als ik ze zie, zeg ik hallo en vraag ik hoe het met ze gaat. Gewoon vriendelijk en hulpvaardig zijn voor anderen is mijn manier om het goede voorbeeld te geven’, zegt ze.

Tyler leeft naar haar getuigenis in haar dagelijkse bezigheden en omgang met anderen. ‘Ik weet dat Christus mij persoonlijk liefheeft. Ik zie Hem in mijn dagelijks leven. Als mensen me complimentjes geven of iets aardigs zeggen, weet ik dat Hij me iets vertelt wat ik die dag nodig had.’

‘Ik weet dat mijn hemelse Vader al mijn gebeden hoort, en dat Hij mijn gedachten en bedoelingen kent. Als ik ernaar streef om zoals Hij te worden, word ik een beter mens.

‘En waarom zou je geen beter mens willen worden?’