Een Pasen waarin de Heiland centraal staat

Ik kocht voor Pasen ook een grote doos met poppetjes van Jezus Christus. In eerste instantie was ik van plan om ze overal op school te verstoppen. Maar toen de mensen op school de doos zagen, vroegen ze om de poppetjes. Docenten begonnen er ook om te vragen. En toen vroegen kinderen van wie ik nooit had gedacht dat ze een poppetje van Jezus zouden willen, er ook eentje. En dus gaf ik ze aan iedereen die ik tegenkwam.

De Heiland was niet bang om met iedereen te praten, zelfs niet met de mensen die in zijn samenleving het meest werden verstoten. Hij was met ze bevriend. Hij bracht tijd met ze door. Hij at met ze. Door de poppetjes uit te delen, leerde ik om net als de Heiland extraverter te zijn. Ik leerde er ook door dat wie je ook bent, wat je ook denkt te hebben gedaan, dat er altijd plaats is voor Jezus Christus in je leven.

Ik heb me mijn hele leven afgevraagd hoe ik toegang tot de verzoening van de Heiland krijg. Afgelopen Pasen leerde ik dat zijn verzoenende genade in mijn leven werkzaam is als ik veranderingen in mijn leven aanbreng, zodat ik meer op de Heiland ga lijken. En als ik elke dag de kleine dingen probeer te veranderen, dan zal ik beter worden.

Ik worstelde een paar jaar met pornografie. Na een seminarieles kreeg ik de ingeving om met mijn bisschop te praten. Het was veel makkelijker om mijn worsteling te overwinnen toen ik het eindelijk aan mijn bisschop en mijn ouders vertelde, want het is echt moeilijk om het in je eentje te doen.

Ik begon elke dag te bidden en in de Schriften te lezen, en op school probeerde ik vriendelijker te zijn. Dat hielp mij, omdat ik me meer bezighield met de Heiland dan met mijn zonden. Ik wendde me meer tot Hem dan tot mijn verleden.

Dankzij de verzoening van Jezus Christus heb ik mijn worsteling met pornografie overwonnen. Ik ben meer de persoon geworden die God wil dat ik ben. Nu kan ik het avondmaal zegenen, omdat de Heiland mij verandert en rein maakt. Ik ben dankbaar dat ik waardig ben om het priesterschap te gebruiken en dat ik de mensen om me heen zo tot zegen kan zijn.

Dit jaar had ik op het seminarie een heel leuke ervaring toen we het over het offer van de Heiland hadden. Ik bedacht dat Hij op elk moment een eind aan zijn lijden had kunnen maken. Maar toen stelde ik me voor dat Hij dacht: Nee, ik moet dit blijven doen. Ik moet dit voor Ben doen. Hij heeft dit nodig. Door die gedachte kon ik Pasen echt in het licht van mijn relatie met de Heiland zien.

Volgend jaar met Pasen ga ik waarschijnlijk weer een afbeelding van Jezus uit bouwsteentjes maken. Ik wil ook zeker weer poppetjes uitdelen. Hoe dan ook denk ik aan het lijden van Christus en zijn verzoening voor mij. Dankzij Hem kan ik me van mijn zonden bekeren en op een dag bij Hem en mijn hemelse Vader terugkeren.

Ik weet dat de Heiland voor ieder van ons persoonlijk heeft geleefd en is gestorven, en dat Hij weet wie we zijn en wat we nodig hebben. Als we echt ons best doen, krijgen we toegang tot zijn troostende en veranderende kracht en kunnen we een beter mens worden.