De uitnodiging in het seminarie

Illustratie, Katelyn Budge

Ik vond de overgang naar de middelbare school best eng. Daarbovenop begon ik ook aan het seminarie. In onze ring hebben we ’s avonds seminarie, dus na school ga ik er meteen naartoe. Dit schema is vaak vermoeiend omdat ik veel meer huiswerk heb nu ik op de middelbare school zit. Maar hoewel ik niet meer zoveel tijd heb als vroeger, ben ik dankbaar dat mijn tijd wordt besteed aan iets wat goed voor me is.

In het seminarie vertelde onze leerkracht dat Enos urenlang bad en met de Heer sprak. Hij nodigde ons uit om datzelfde geloof te hebben en die dag na het seminarie een half uur lang te bidden. Ik ging de uitdaging aan en bad. Mijn leerkracht had gezegd dat we moesten bidden alsof we een volledig gesprek met onze hemelse Vader voerden. Ik probeerde echt contact met Hem te hebben en Hem voor mijn zegeningen te bedanken. De 30 minuten begonnen langzaam, maar tegen het einde gingen ze snel voorbij. Door naar het seminarie te gaan, de Schriften te bestuderen en meer over het evangelie te leren, wordt mijn band met mijn hemelse Vader echt sterker.

Hoewel sommige dingen in het leven eng zijn – zoals naar het seminarie of een nieuwe school gaan – heb ik geleerd om op mijn hemelse Vader en zijn plan te vertrouwen. Een van mijn lievelingsteksten die ik in het seminarie heb geleerd, is Ether 12:6, waarin staat: ‘Geloof [is] datgene waarop men hoopt, maar niet ziet.’ We hoeven niet te zien om geloof te hebben.

Als dingen moeilijk of verwarrend zijn, bid dan en vraag je hemelse Vader om leiding zodat je weet wat je moet doen en om kracht om door te gaan. Geef de moed niet op. Je kunt het!