Verdiep je in het boek Genesis

Het verhaal van Jakob, Ezau en de ‘soep’ bevat enkele lessen voor ons.

Volgens Genesis 25:29–34 kwam Ezau na een dag hard werken hongerig thuis en vroeg hij om wat van de ‘soep’ die zijn broer Jakob aan het koken was. Jakob zei dat hij de soep voor Ezaus ‘eerstgeboorterecht’ zou ruilen. Dat wil zeggen, de bijzondere erfenis, verantwoordelijkheid en bevoegdheid waar Ezau als Izaks eerstgeboren zoon recht op had.

Ezaus antwoord was in feite: ‘Mij best, ik heb honger. Wat heb je als uitgehongerde man aan een eerstgeboorterecht?’ Ze ruilden. Daarmee liet Ezau zien dat zijn eerstgeboorterecht geen waarde voor hem had.

Misschien missen we enkele details in dit verhaal (zie Mozes 1:23, 41; Geloofsartikelen 1:8). Het is niet duidelijk waarom Jakob zijn eten niet met zijn broer wilde delen.

Het punt is dat het niet goed was dat Ezau zijn eerstgeboorterecht verruilde voor een kom soep – of voor wat dan ook.

Je kunt aan ‘eerstgeboorterecht’ denken zoals je aan ‘integriteit’ of ‘eer’ denkt. Zou je het inruilen voor een paar minuten tevredenheid of voldoening? Zou je de eeuwigheid opgeven voor tijdelijk plezier?

Het klinkt belachelijk om je erfenis in te ruilen voor soep. Maar eigenlijk zou het belachelijk zijn om eeuwig geluk voor wat dan ook in te ruilen.

De Heer beloofde Abraham dat hij de vader ‘van een menigte volken’ zou worden (Genesis 17:4). Het is echter zo dat Abraham en zijn vrouw, Sara, nooit kinderen hadden gekregen en nu allebei erg oud waren.

Abraham was blij maar sceptisch over het idee dat Sara nu nog een baby zou krijgen. ‘Zal bij een honderdjarige een kind geboren worden en zal Sara, die negentig jaar is, baren?’ vroeg hij (Genesis 17:17).

Sara kreeg natuurlijk wel een kind: Izak, wiens zoon Jakob (ook bekend als Israël) de vader van de twaalf stammen was.

De Heer doet vaak beloften die in ons menselijk verstand onmogelijk lijken. En toch, als wij getrouw zijn, komt Hij ze altijd na!

Maak je geen zorgen over het ‘hoe’. Laat dat aan Hem over.

Toen de Heer Abraham gebood zijn zoon Izak te offeren, was dat een symbool van de verzoening van Jezus Christus, die vele jaren later zou plaatsvinden (zie Jakob 4:5). Hier zijn enkele punten om over na te denken:

• De Heer zei tegen Abraham dat hij Izak naar ‘het land Moria’ moest brengen (Genesis 22:2), de plek waar later Jeruzalem werd gebouwd en de Heiland werd gekruisigd.

• Izak draagt het hout voor het brandoffer (zie Genesis 22:6), net zoals Jezus zijn eigen kruis zou dragen (zie Johannes 19:17).

• Als Izak vraagt waar het offerlam is, zegt Abraham: ‘God zal Zichzelf voorzien van het lam voor het brandoffer’ (Genesis 22:8). Op korte termijn gaf God hun een ram om te offeren in plaats van Izak (zie Genesis 22:13); op de lange termijn kwam Jehova zelf naar de aarde en werd ten behoeve van ons geofferd.