God zorgt voor mij

Foto, Christina Smith

Een paar weken nadat ik mijn zendingsoproep had gekregen, werd ik plotseling heel depressief. Ik had geen energie, geen motivatie, en het engste was dat ik boos werd. Boos op mijn familie, vrienden, God en op mezelf. Omdat ik me zo voelde, lukte het me niet om mijn doelen te bereiken.

Ik had het gevoel dat God me in de steek had gelaten. Ik had mijn hele leven geluk gevonden in het dienen van mijn vrienden en familieleden. Ik probeerde ze altijd op te beuren en hun leven te verbeteren. Bovendien had ik me net voorgenomen om de komende twee jaar van mijn leven precies hetzelfde te doen. Ik vond dat ik mijn hele leven aan dienstbaarheid had toegewijd, en toch kon God niet één persoon ertoe aanzetten om maar even te kijken hoe het met mij ging? Het leek wel of het Hem niets kon schelen.

Natuurlijk klopte daar niets van. God gaf meer om me dan ik ooit kon begrijpen. Hij gaf me alles wat ik nodig had. Hij gaf me een aantal sterke gewoonten waarmee ik met het evangelie verbonden bleef, een ongelooflijk vriendelijke, liefdevolle en behulpzame familie die me ook aanspoorde om te veranderen en te verbeteren. En Hij zegende me met enkele geweldige vrienden die mij (of ze het nu wisten of niet) de kracht gaven die ik nodig had om door te gaan.

Hoewel ik het niet echt kon merken toen ik midden in mijn beproeving zat, zorgde God voor me. Toen ik mijn tempelbegiftiging ontving, besefte ik dat God vanaf het allereerste begin letterlijk voor me heeft gezorgd! Elk onderdeel van het plan was zo bedacht dat ik uiteindelijk de volheid van celestiale vreugde kon voelen. Het kroonjuweel van dit plan was het offer van zijn eniggeboren Zoon, een gave die zo volmaakt is dat die nooit kan worden terugbetaald.

Ik ben God zo dankbaar. Ik ben heel dankbaar voor mijn Heiland en voor het offer dat Hij heeft gebracht zodat ik aan de pijn van deze wereld kan ontsnappen. Jezus Christus leeft, en Hij wil dat wij ook leven!