Ze wist niet dat ik het nodig had

Foto, Melanie Miza

Ik had wat persoonlijke problemen. Ik voelde me op een dag niet goed en wilde eigenlijk niet naar het seminarie gaan. Maar ik dacht: dit is mijn laatste jaar en daar moet ik nog van profiteren.

Dus ik ging erheen, en we bespraken hoe Jezus Christus ieder van ons bij naam kent. We lazen Leer en Verbonden 18:10: ‘Bedenk dat de waarde van zielen groot is in de ogen van God.’ Ik werd emotioneel toen ik het vers markeerde. Als ik emotioneel word, huil ik veel, dus ik wilde het niet nog een keer in de klas lezen.

Later vroeg de leerkracht: ‘Wat vonden jullie interessant, en waarom?’ Ik wilde niks zeggen, maar een vriendin van mij haalde die tekst aan. Ze gaf haar getuigenis dat God ons niet in de steek laat, dat we dat soms vergeten, maar dat Hij ons kent en er voor ons is.

Toen ik dat hoorde, voelde het alsof mijn hemelse Vader via mijn vriendin tot mij sprak. Het was alsof Hij zei: ‘Ga niet van Mij weg, Ik ben er.’

Daarna droogde ik mijn tranen en toen kwam mijn vriendin naar me toe. Ze zei: ‘Ik was niet van plan om iets te delen, maar ik voelde dat ik het moest doen omdat het iemand zou kunnen helpen. Ik wist niet dat jij diegene was.’ Dat was voor mij een extra bevestiging dat mijn hemelse Vader aan mij denkt.

Na het seminarie ging ik naar huis om te bidden. Normaal gesproken dank ik en vraag ik om dingen. Maar dat gebed was waarschijnlijk het dankbaarste dat ik ooit heb uitgesproken. Ik voelde de Geest in mijn kamer, en ik voelde dat mijn hemelse Vader bij me was.