ผมเคยกลัวผู้หญิง

ไม่กี่ปีที่ผ่านที่มา ผมไม่ได้คุยกับใครนอกจากครอบครัว เพื่อนสนิทห้าหกคน และคนรู้จักเพียงไม่กี่คน เพื่อนของผมไม่มีใครเป็นผู้หญิง และเพื่อนที่ผมมีนั้นมีความคล้ายคลึงกับผมมาก ผมจะไม่คุยกับผู้หญิงเพราะผมกลัวพวกเธอ ผมไม่อยากพูดกับใครที่ต่างจากผม และไม่รู้ว่าจะดำเนินการสนทนาอย่างไรถ้าความสนใจของเราไม่เหมือนกัน

ฤดูร้อนปีนั้น ผมไปการประชุมใหญ่ FSY เป็นครั้งแรก ผมพยายามไม่คุยกับผู้หญิงในหมู่คณะช่วงสองวันแรกเพราะผมไม่รู้ว่าจะคุยอย่างไร แต่ในที่สุดพวกเธอก็เริ่มคุยและเป็นเพื่อนกับผม และผมก็ตระหนักว่าพวกเธอใจดี

ตอนต้นปีการศึกษาถัดมา ผมถูก “กดดันจากเพื่อน” ให้ไปงานเต้นรําโรงเรียนครั้งแรก ผมชวนผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยคุยด้วยในชั้นเรียน เธออาจแทบไม่รู้จักว่าผมเป็นใคร แต่เธอก็บอกว่าจะไปกับผม นั่นทำให้ผมจำเป็นต้องคุยกับเธอ ผมชอบการออกเดทเป็นกลุ่มและกลายเป็นเพื่อนที่ดีกับผู้หญิงที่ผมไปด้วย

หลังจากนั้น ผมก็ตระหนักว่าผู้หญิงก็เป็นคนธรรมดาเช่นกัน ทุกคนที่ต่างจากผมเป็นเพียงอีกบุคคลหนึ่ง เช่นเดียวกับผม เราทุกคนเป็นบุตรธิดาของพระผู้เป็นเจ้า แล้วเหตุใดผมจึงหลีกเลี่ยงคนบางคนเพียงเพราะพวกเขามีหน้าตา บุคลิก หรือความสนใจที่แตกต่างกัน?

ตอนนี้ เพื่อนสนิทของผมบางคนเป็นผู้หญิง และเพื่อนผู้ชายของผมหลายคนแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากคนที่ผมเคยคิดว่าจะใช้เวลาด้วยเมื่อสองปีก่อน

จําไว้ว่า ทุกคนแตกต่างจากท่าน และนั่นเป็นสิ่งที่ดี อย่ามุ่งเน้นแต่เฉพาะความแตกต่างเหล่านั้น แต่พยายามเป็นเพื่อนกับคนรอบข้าง