“ไม่เป็นไร”

ภาพประกอบโดย เคทลีน บัดจ์

วันศุกร์วันหนึ่งที่โรงเรียน ดอว์สันเพื่อนสนิทของผมไม่อยู่ เด็กบางคนบอกว่าพวกเขาเห็นรถพยาบาลที่บ้านของเขา และผมเริ่มกังวล ต่อมาในวันนั้น ครูใหญ่บอกเราว่าดอว์สันถูกนําตัวส่งโรงพยาบาลเพราะเลือดออกในสมอง

ผมกับดอว์สันมาเป็นเพื่อนกันเมื่อครอบครัวผมย้ายจากเซาท์แคโรไลนา สหรัฐอเมริกา เขาเป็นคนแรกๆ ที่ทักทายผม เขาจะหาเด็กใหม่และทําให้พวกเขารู้สึกเป็นที่รัก

คืนหลังจากดอว์สันถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล ขณะครอบครัวเราสวดอ้อนวอนให้เขาดีขึ้น ผมได้ยินเสียงสงบแผ่วเบาพูดสองคําว่า “ไม่เป็นไร” ทันทีที่ผมได้ยินแบบนั้น ผมรู้ว่าดอว์สันจะไม่เป็นไรและเขาจะมีชีวิตอยู่

แต่จากนั้นผมก็เริ่มคิดว่า “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพระผู้เป็นเจ้าหมายความว่าจะไม่เป็นไรไม่ว่าดอว์สันจะอยู่ที่นี่บนแผ่นดินโลกหรือในสวรรค์?”

สเตคของผมอดอาหาร 24 ชั่วโมงให้ดอว์สันกับครอบครัวของเขา จากนั้นเราก็ได้ข่าวว่าดอว์สันเสียชีวิตแล้ว

ผมไม่เคยมีประสบการณ์ยากๆ มาก่อนจนรู้สึกว่าต้องสวดอ้อนวอน แต่เมื่อดอว์สันเสียชีวิต การสวดอ้อนวอนเป็นวิธีเดียวที่ผมจะรู้สึกสบายใจได้ พระผู้เป็นเจ้าทรงช่วยให้ผมรู้สึกถึงสันติสุข และผมรู้สึกว่าพระองค์ต้องมีบางอย่างให้ดอว์สันทํา

ผมรู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่กําลังเผชิญกับเรื่องยากๆ ผมสามารถพูดคุยกับพระผู้เป็นเจ้าได้ ซึ่งจะช่วยให้ผมรู้ว่าพระผู้เป็นเจ้าจะทรงอยู่เคียงข้างผมและคนรอบข้างเสมอ ผมคิดถึงดอว์สันทุกวัน แต่ผมรู้ว่าจะได้พบเขาอีกครั้งเพราะพระเยซูคริสต์