Vroeger was ik bang voor meisjes

Tot een paar jaar geleden sprak ik alleen met mijn familie, mijn vijf of zes goede vrienden en hooguit een paar kennissen. Geen van mijn vrienden waren meisjes, en de vrienden die ik had, leken erg op mij. Ik praatte niet met meisjes omdat ik bang voor ze was. Ik wilde met niemand praten die anders was dan ik. Ik wist niet hoe ik een gesprek moest voeren als onze interesses niet overeenkwamen.

Die zomer ging ik naar mijn eerste FSY-conferentie. De eerste twee dagen probeerde ik niet met de meisjes in onze groep te praten omdat ik niet wist hoe. Maar uiteindelijk begonnen ze met mij te praten en vriendschap met me te sluiten, en ik besefte dat ze best aardig waren.

Aan het begin van mijn volgende schooljaar werd ik onder druk gezet om naar mijn eerste dansavond op school te gaan. Ik vroeg een meisje met wie ik eerder in de klas had gesproken. Ze wist waarschijnlijk amper wie ik was, maar zei dat ze met me mee zou gaan. Toen moest ik wel met haar praten. Ik vond de groepsdate echt leuk en sloot vriendschap met het meisje.

Daarna besefte ik dat meisjes ook gewoon mensen zijn. Iedereen die anders is dan ik, is gewoon een andere persoon, net als ik. We zijn allemaal kinderen van God, dus waarom zou ik iemand mijden die een ander uiterlijk, andere persoonlijkheid of andere interesses heeft?

Nu zijn sommige van mijn beste vrienden meisjes, en veel van mijn mannelijke vrienden zijn totaal anders dan wat ik twee jaar geleden voor ogen had.

Bedenk dat iedereen anders is dan jij, en dat is maar goed ook. Concentreer je niet alleen op die verschillen, maar probeer vriendschap te sluiten met de mensen om je heen.