‘Hé, jij bent Matteo, de mormoon, toch?’

Zonder dat ik ook maar één woord zei, verspreidde het nieuws over mijn godsdienst zich razendsnel. Ik kreeg dagelijks vragen over mijn geloof, die meestal begonnen met: ‘Hé, jij bent Matteo, de mormoon, toch?’ De meeste vragen waren oprecht, sommige waren schokkend, andere waren gemeen en een paar waren gewoon grappig.

Een vriend vroeg me oprecht: ‘Is het waar dat jullie geen sinaasappels eten?’ Ik antwoordde gekscherend: ‘O ja, sinaasappels komen rechtstreeks van de duivel.’ Terwijl we allebei moesten lachen, besefte ik dat zijn aanvankelijke bedenkingen afnamen en dat we als vrienden een hechtere band kregen.

Omdat ik niet aan mijn nieuwe bekendheid kon ontsnappen, besloot ik mogelijkheden te creëren die een lach zouden toevoegen aan potentieel ongemakkelijke gesprekken. Ik waagde het erop en verkleedde me als zendeling met een naambordje voor Halloween. Ik wist dat dit riskant was omdat ik volledig belachelijk gemaakt kon worden, maar ik dacht ook dat ik hiermee kon laten zien dat ik zeker was van mijn overtuigingen.

Het risico wierp zijn vruchten af. Toen ik als zendeling over de campus liep, glimlachte iedereen en ontstonden er levendige rollenspellen. Ik doorbrak enkele stereotypen en hield er nieuwe vriendschappen aan over.

Na Halloween veranderde de houding ten opzichte van mij. Ik kreeg steeds meer vragen over mijn geloof van leeftijdgenoten die mij ook om raad gingen vragen. Toen vrienden en kennissen over de aanvankelijke schok heen waren dat ik niet drink, rook of drugs gebruik, en dat ik wacht met seks tot ik getrouwd ben, wendden zij zich tot mijn verbazing tot mij als ze advies over die onderwerpen wilden hebben.

Ik merkte dat ik vrienden die zich onder druk gezet voelden om seks te hebben, geruststelde en aan ze uitlegde dat ze de macht hadden om te kiezen. Ik moedigde sommigen aan om naar de schoolbegeleider te gaan om over geestelijke gezondheid en verslaving te praten. Ik heb zelfs iemand getroost die een fout had begaan waardoor de persoon van school kon worden gestuurd. Ik was verbijsterd over hoeveel van mijn leeftijdsgenoten me eerst bespotten en daarna advies aan me vroegen.

Na verloop van tijd begreep ik dat ik, door volledig zelfverzekerd, open en kwetsbaar te zijn over wie ik was, anderen aantrok die op zoek waren naar een oordeelvrije omgeving en een luisterend oor.

Ik ben vooral dankbaar voor twee van de vele belangrijke lessen die ik dat jaar heb geleerd. De eerste is dat gezond lachen bedenkingen en onenigheid kan wegnemen, en een uitstekende manier is om mensen te verenigen. De tweede is dat de keuze om zelfvertrouwen te hebben in wie je bent, je opmerkelijke kansen biedt om anderen te helpen die je anders nooit zou krijgen.

Er zijn veel momenten geweest dat ik mijn godsdienst wilde verbergen en ergens anders om bekend wilde staan. Maar door gevoel voor humor en kwetsbaarheid over wie ik ben, konden mensen me leren kennen als Matteo, niet alleen als iemand met andere geloofsovertuigingen.