Te veel gamen
Door het voorbeeld van mijn vader ving ik een glimp op van wie Jezus Christus is en wat Hij voor mij heeft gedaan.
Foto’s, Alexandre Borges; met dank aan Isaac S.
Toen Brazilië door COVID-19 getroffen werd, begon ik tussen de online lessen door computerspellen met mijn vrienden te spelen. Aanvankelijk speelde ik een uur per dag, maar dat werd uiteindelijk tien uur per dag. Het ging dagen en maanden zo door.
Ik gebruikte de werkcomputer van mijn vader om te gamen, ook al diende die daar niet voor. Mijn ouders dachten dat ik in een les zat of huiswerk deed. Hoewel ik online met vrienden omging, voelde ik me eenzaam, moe en minder gelukkig als ik alleen achter de computer zat.
Crashen naar de realiteit
Op een dag belde een klasgenoot tijdens de les. We beseften dat we alle honderd spellen hadden gespeeld die ik had, en we wilden iets nieuws. Maar de werkcomputer van mijn vader had niet veel geheugen meer. Toen ik een nieuw spel probeerde te installeren, crashte de computer.
Ik raakte in paniek. Ik was bang dat mijn ouders erachter zouden komen. Ik haalde de computer helemaal uit elkaar, maar zag geen problemen, dus ik zette alles weer terug en probeerde hem aan te zetten. Ik wist dat ik de computer moest opschonen, dus ik was urenlang bezig met het verwijderen van game na game, maar er veranderde niets.
Later die dag moest mijn vader nog wat op zijn computer werken. Ik was zenuwachtig. Na een tijdje riep hij me bij zich. Daar stond de computer. Kapot.
Ik kon niet tegen mijn vader liegen. Ik biechtte op wat ik had gedaan.
De volgende dag ging mijn vader met de kapotte computer naar zijn werk. Hij gaf mij niet de schuld, maar nam de verantwoordelijkheid voor wat ik had gedaan. Het was allemaal niet zijn schuld, maar hij koos ervoor om het vertrouwen van zijn baas kwijt te raken en alle schuld op zich te nemen zonder dat ik het hem zelfs maar had gevraagd. En dat brak mijn hart.
Richting Christus lopen
Ik schaamde me zo voor wat ik gedaan had dat ik het er mentaal moeilijk mee kreeg. Ik wilde niet uit bed komen. Ik had niet de moed om met mijn ouders te praten.
Maar die zaterdag maakte mijn vader me om half vijf ’s ochtends wakker en vroeg me om mee te gaan hardlopen. Onder het lopen zei hij dat hij me had gevraagd om met hem mee te gaan zodat ik iets kon leren wat ik nooit mocht vergeten: veerkracht. Hij zei dat veerkracht het vermogen is om moeilijkheden te doorstaan of er snel van te herstellen, het probleem op te lossen, en vervolgens op te staan en door te gaan.
Door mijn vaders voorbeeld met zijn werk, en wat hij me over veerkracht heeft geleerd, ving ik een glimp op van wie Jezus Christus is en wat Hij voor mij heeft gedaan. Christus gaf me de kans om vergeving van mijn zonden te ontvangen. Ik leerde dat vergeving een geschenk is en dat de Heiland van mij verwacht dat ik veerkrachtig ben op het pad van rechtschapenheid.
Mijn mindset veranderen
Na die hardloopsessie begon ik mijn mindset en gewoontes te veranderen. Ik besefte dat het leven veel meer te bieden heeft dan de hele dag spelletjes spelen.
De volgende drie jaar waren moeilijk omdat ik aan mijn nieuwe gewoonten werkte, maar met de hulp van mijn ouders begon ik me geleidelijk aan op mijn toekomst te richten. Ik ontdekte ook dat ik een talent voor communicatie heb en graag anderen help.
In plaats van al mijn tijd aan videogames te besteden, begon ik te leren hoe ik ondernemer kon worden. Ik begon een Instagram-kanaal en een YouTube-pagina, en nu leer ik mensen wat ik heb geleerd over financieel succesvol worden en investeren in onze beste investering: onszelf.
Door al die ervaringen heb ik de hand van de Heer vaak gezien, vooral om vergeving te vinden dankzij het offer van mijn Heiland. Soms zal ik fouten maken, maar met veerkracht en de verzoening van Jezus Christus kan ik meer zoals Hij worden.
De auteur woont in São Paulo (Brazilië).