Even geen ballet

Ik hoopte dat ik weer zou kunnen dansen als het nieuwe schooljaar in de herfst begon. Maar toen die tijd aanbrak, was ik nog steeds aan het herstellen. In september nam ik, na veel gebed, het spannende besluit om naar een kliniek te gaan om hulp met mijn gezondheid te krijgen.

Ik begon ook het seminarie te volgen. Het was een geweldige manier om mijn dag te beginnen door me in het evangelie te verdiepen. Ik had nooit goede Schriftstudiegewoonten ontwikkeld. Maar doordat ik elke dag een uur de tijd nam om in de Schriften te duiken, bouwde ik een sterkere band met God op.

Vóór mijn medische problemen besteedde ik zo veel tijd aan dansen, dat het een groot deel van mijn identiteit was. Omdat ik er in deze moeilijke tijd niet op kon terugvallen, voelde ik me verloren en voelde het alsof er een stuk van mij ontbrak. Maar hoe meer ik naar het seminarie ging, in de Schriften las en me omringde met andere jongeren die dat ook deden, hoe meer ik mijn identiteit als kind van God begon te versterken. Na me zo lang verloren te hebben gevoeld, hielp dit me echt om weer hoop en betekenis te vinden.

Eén bepaald onderwerp dat steeds in mijn seminarielessen terugkwam, heeft me enorm geholpen. Dat was de manier waarop Christus ons bij onze beproevingen kracht geeft. Mijn seminarieleerkracht moedigde ons elke les aan om op een plakbriefje te schrijven wat bij ons was ‘blijven plakken’. Op al mijn plakbriefjes stond dat Christus er voor me was en me te midden van mijn beproevingen zegende. Ik voelde dat ik er dagelijks aan herinnerd werd dat Christus er was om me te helpen.

Na zes lange maanden kreeg ik eindelijk toestemming van de dokter om weer te dansen. Ik was erg zenuwachtig, omdat ik het gevoel had dat ik al mijn kracht kwijt was. Ik oefende, bad, ging naar de kerk en hoopte dat de Heiland me zou helpen als ik mijn best deed. Toen ik terugkwam, gaf mijn leerkracht me complimenten over mijn kracht, hoewel ik niet meer zo sterk was als eerst. Ze zei dat ze trots op mij en mijn vooruitgang was.

Hoewel ik het heel moeilijk had, ben ik dankbaar dat mijn medische problemen me de kans gaven om mijn band met mijn hemelse Vader en Jezus Christus te versterken en mijn identiteit als kind van God te ontdekken.

Aan iedereen die iets moeilijks doormaakt: weet dat je altijd mensen om je heen hebt die je steunen, of je ze nu kunt zien of niet. Je bent een kind van God. Ook al kunnen we Jezus Christus en onze hemelse Vader niet zien, Zij waken over ons en beschermen ons. Onze hemelse Vader heeft een plan voor ons. Soms ervaren we dingen die we liever niet meemaken, maar je beproevingen kunnen je sterker maken.

Ik heb een getuigenis dat als we bidden en een band met God opbouwen, Hij ons zal leiden, helpen en sterken.