‘De leugen van het jachtluipaard’, Vriend, februari 2026, 34–35.
De leugen van het jachtluipaard
Niemand zou het merken als ze doorging. Het was niet zo erg, toch?
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
Emma hield haar potlood stevig vast terwijl de leerkracht de blaadjes uitdeelde.
‘Het is tijd voor onze jacht op het jachtluipaard’, zei juf Malcolm. ‘Je krijgt 5 minuten om 93 sommen op te lossen. Iedereen die op tijd klaar is, mag een sticker met een jachtluipaard op zijn kaart plakken.’
Emma wilde heel graag een sticker van een jachtluipaard. Als je vijf stickers had, kreeg je een prijs! Maar de sommen van het jachtluipaard waren erg moeilijk.
‘Iedereen klaar?’ vroeg juf Malcolm. ‘Aan de slag!’
Emma draaide haar vel papier om en begon de vragen te beantwoorden. Ze moest er goed over nadenken. Het was moeilijk!
BZZZZZZZ! De timer ging af, waardoor Emma opsprong.
‘Potloden neerleggen!’ riep juf Malcolm.
Emma verstopte haar blaadje achter haar hand en bleef schrijven. Het was niet erg als ze doorging, toch? Ze had het eerder gedaan en niemand had het gemerkt.
‘Geef je blaadje door aan het kind naast je om het na te kijken’, zei juffrouw Malcolm.
Emma maakte de laatste som af voordat ze haar blaadje doorgaf.
Toen Emma haar blaadje terugkreeg, zag ze een 10 bovenaan staan. Maar ze voelde zich niet zo goed vanbinnen.
‘Laat me allemaal je blaadje zien om je sticker te krijgen’, zei juf Malcolm.
Emma liep met haar blaadje naar juf Malcolms bureau.
‘Emma, kun je alsjeblieft even hier blijven?’ vroeg juf Malcolm.
Terwijl iedereen aan het praten was, keek juf Malcolm Emma aan. ‘Ben je doorgegaan met het beantwoorden van vragen nadat de timer was afgegaan?’
Emma’s gezicht begon te gloeien. Ze knikte en keek naar beneden. ‘Ja.’
‘Heb je dat vaker gedaan?’
Emma schudde haar hoofd. ‘Nee.’ Maar ze voelde dat haar gezicht nog heter werd. Ze was al eens eerder oneerlijk geweest. En nu had ze gelogen.
‘Ik kan je alleen een sticker geven als je je aan de regels houdt. Begrijp je dat?’
Emma knikte. Toen liep ze met neergeslagen ogen naar haar stoel.
De rest van de schooldag had Emma een vreselijke knoop in haar maag. Ze had spijt dat ze niet eerlijk was geweest. Ze had spijt dat ze gelogen had. Ze vond dit geen fijn gevoel!
Na school praatte Emma met mama. ‘Ik voel me niet zo goed’, zei ze.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg mama.
Emma werd opeens zenuwachtig. Moest ze mama vertellen wat ze had gedaan?
Ze haalde diep adem. ‘Ik heb vandaag op school valsgespeeld.’ Het was de eerste keer dat ze het hardop zei. Het voelde alsof de knoop in haar maag losraakte. ‘En ik heb het eerder gedaan. Ik voel me slecht.’
Mama gaf Emma een knuffel. ‘Fijn dat je het vertelt. Je weet dat valsspelen verkeerd is. Waarom deed je dat?’
‘Omdat ik heel graag een sticker met een jachtluipaard wilde, maar ik had de rekensommen niet op tijd af.’
Mama knikte. ‘Wat denk je dat je nu moet doen?’
Emma dacht erover na. ‘Ik zou tot mijn hemelse Vader moeten bidden en zeggen dat het me spijt dat ik niet eerlijk was. En het dan aan mijn juf vertellen.’
‘Dat klinkt goed.’ Mama glimlachte. ‘En ik kan je helpen om meer sommen te oefenen, zodat je klaar bent voor de volgende jacht op het jachtluipaard.’
‘Bedankt, mama’, zei Emma. Toen knielden zij en mama neer om te bidden. Emma kreeg een warm gevoel vanbinnen. Ze was blij dat ze besloten had zich te bekeren.
Nadat ze had gebeden, schreef Emma een e-mail naar haar leerkracht. Ze vertelde de waarheid en zei dat ze spijt had van het valsspelen. Ze beloofde dat ze het nooit meer zou doen.
Nadat ze op Verzenden had geklikt, voelde Emma zich een stuk beter. Ze wist dat juf Malcolm waarschijnlijk de jachtluipaardstickers van haar kaart af zou halen. Maar dat was niet erg. Van nu af aan zou ze die op een eerlijke manier verdienen.
Illustraties, Anny Chen