‘Het avondmaal in de Sahara’, Vriend, februari 2026, 20–21.

Het avondmaal in de Sahara

Ouderling Christophe G. Giraud-Carrier van de Zeventig en zijn vrouw, zuster Isabelle Giraud-Carrier

Illustratie van een meisje dat bij een tafel neerknielt met een glas water en een bord met stukjes brood

Toen Isabelle nog jong was, werkte haar vader in het Franse leger. Hun familie verhuisde veel. Toen ze 8 jaar was, verhuisden ze naar de Saharawoestijn. Er waren geen andere kerkleden in de buurt, dus kregen ze toestemming om het avondmaal thuis te bedienen.

Elke zondag zongen Isabelle en haar familie in de woonkamer lofzangen die ze uit hun hoofd hadden geleerd. Haar vader zegende het brood en water voor het avondmaal. Daarna hielden haar ouders, broers en zussen om de beurt een toespraak.

Hierdoor zag Isabelle in hoe belangrijk het is om het evangelie na te leven. Omdat ze ver van andere kerkleden woonden, zou niemand het merken als ze stopten met hun kerkdienst thuis. Maar ze kozen ervoor om het goede te doen.

Twee jaar later verhuisden ze terug naar Frankrijk, waar meer kerkleden waren. Isabelle kon nu gedoopt worden. Haar getuigenis begon te groeien toen ze haar ouders in de Saharawoestijn het evangelie zag naleven. Het gaf haar het geloof in God om het goede te doen, zelfs als niemand keek.

Wij beloven dat waar ter wereld je ook woont, je hemelse Vader jou kent! Hij houdt van je en wil je helpen zoals Hij te worden.

Klein in een grote woestijn

De Saharawoestijn is de grootste hete woestijn ter wereld! Je voelt je al snel klein op zo’n grote plek. Maar God vergeet ons nooit en kan altijd bij ons zijn. Kun je de kleine plaatjes vinden die in deze grote plaat verborgen zitten?