Blije helpende handen

Yu-Qian en Yu-He waren dolblij. Vandaag vierden ze Chinees Nieuwjaar! Ze hadden het hele jaar op deze bijzondere dag gewacht.

’s Avonds zou de hele familie bij elkaar komen voor een groot feest, met heerlijk eten en prachtig vuurwerk. Yu-Qian en Yu-He zouden een rode envelop met geluksgeld krijgen.

Maar niet iedereen zou vanavond de kans krijgen om feest te vieren. Er waren veel mensen die geen huis of zelfs geen familie hadden. Dat maakte Yu-Qian en Yu-He verdrietig. Ze wilden die mensen helpen. Ze besloten om eten te maken voor mensen die het nodig hadden. Ze keken vol spanning uit naar het moment dat mama thuis zou komen met de boodschappen.

Uiteindelijk kwamen mama en haar vriendin Mavis thuis. Yu-Qian rende naar ze toe om de tassen te helpen dragen.

‘Je bent terug!’ zei Yu-He. ‘Heb je alles gekocht?’

‘Ja!’ zei mama. ‘We gaan veel taro-pap en eiertaartjes maken om uit te delen.’

De daaropvolgende uren werkten Yu-Qian, Yu-He, mama en Mavis hard om het eten klaar te maken. Toen ze klaar waren, hadden ze twintig bakjes taro-pap en dertig eiertaartjes! Ze hadden ook veel pakketjes met tissues, pleisters, vochtige doekjes en sokken.

‘Mogen we helpen alles uit te delen?’ vroeg Yu-He.

‘We brengen ze naar het treinstation’, zei Mavis. ‘Vrijwilligers zullen dan alles uitdelen aan de mensen die het nodig hebben.’

‘Dat is ook leuk’, zei Yu-Qian. ‘We willen nog steeds mee!’

Mama glimlachte. ‘Meiden, ik ben trots dat jullie tijdens deze feestdag de tijd nemen om dit te doen.’

Nadat ze de spullen hadden gebracht, nam Mavis afscheid en ging ze naar huis.

‘Wij gaan ook naar huis’, zei mama.

‘Wacht’, zei Yu-He. ‘Kunnen we even wachten en kijken terwijl ze het eten uitdelen?’

Mama dacht na. ‘Oké, we hebben nog wat tijd. Laten we vanaf hier kijken.’

De meisjes en mama gingen buiten het treinstation wachten. Ze keken toe hoe vrijwilligers het eten en de pakketten uitdeelden aan de mensen die zich buiten hadden verzameld. De mensen zagen er zo blij uit!

Yu-Qian wees. ‘Kijk! Daar zijn onze eiertaartjes!’

‘En onze pakketjes!’ zei Yu-He.

De meisjes werden stil. Ze kregen een vertrouwd gevoel, ze voelden zich warm worden vanbinnen. Ze wisten dat het van de Heilige Geest kwam.

Op weg naar huis dachten Yu-Qian en Yu-He niet aan het eten, de cadeaus, het vuurwerk en de spelletjes die op hen wachtten. Ze dachten aan de mensen die ze hadden geholpen.

‘Mama, welke Schrifttekst zeg je ook alweer graag op?’ vroeg Yu-Qian. ‘Die waar Jezus iets zegt over “geringste broeders”?’

‘“Voorwaar, Ik zeg u: voor zover u dit voor een van deze geringste broeders van Mij gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan”’, citeerde mama.

Yu-Qian en Yu-He glimlachten naar elkaar. Ze waren blij dat ze op deze bijzondere avond iets bijzonders voor Jezus Christus konden doen.

PDF openen

Illustraties, Valentina Fontana