‘Ik vind het de moeite waard’, Vriend, februari 2026, 22–23.
‘Ik vind het de moeite waard’
Max wist niet goed wat hij moest zeggen, maar hij wist wat hij voelde.
Een waargebeurd verhaal uit de VS.
Max bewoog mee op het ritme van het liedje op de autoradio. Hij kon niet wachten! Vandaag bracht mama hem naar Preston, zijn neefje, om daar te spelen. Net toen zijn favoriete stukje van het liedje opkwam, zette mama de muziek zachter. Hij wilde vragen of de muziek weer harder kon, maar zag toen haar gezicht in de achteruitkijkspiegel. Ze zag er een beetje verdrietig uit.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Max.
‘Ik wil nog iets met je bespreken voordat we er zijn’, zei mama. ‘Bij Preston thuis hebben ze besloten niet meer naar de kerk te gaan.’
Max en Preston waren op dezelfde dag gedoopt. Hij dacht aan alle keren dat ze samen naar de kerk waren gegaan. Hij werd verdrietig toen hij bedacht dat dit misschien niet meer zou gebeuren.
‘Waarom?’ vroeg Max.
Mama zuchtte. ‘Zijn ouders geloven niet meer dat de kerk waar is. Tante Abby werd laatst een beetje boos op me toen we het over de kerk hadden.’
Max voelde een knoop in zijn maag. ‘Wat als Preston ook boos op mij wordt?’ fluisterde Max.
Mama keek naar Max in de spiegel. ‘Als je niet zeker weet wat je moet zeggen, luister dan gewoon. Door de Heilige Geest zul je weten wat je moet doen. Wat er ook gebeurt, ze zijn familie en we zullen altijd van ze houden.’
Max was een beetje nerveus toen hij bij het huis van Preston aankwam, maar ze begonnen al snel te praten en te spelen zoals altijd. Na een saltowedstrijd op de trampoline gingen ze naar binnen om wat te drinken. Max besefte dat zijn moeder hem bijna kwam ophalen.
‘Mama komt er zo aan’, zei Max. ‘Ik wou dat ik langer kon blijven.’
‘Blijf dan logeren!’ Preston gaf Max een glas water.
Max nam een slok. ‘Dat kan niet. Ik moet morgen vroeg opstaan.’
‘Voor de kerk?’ Preston lachte. Het was geen vriendelijke lach. Max vond die niet leuk klinken.
‘Sla de kerk dan een keer over’, zei Preston. ‘Blijf hier. Dan slapen we uit en kunnen we daarna de hele dag spelen. Als je naar de kerk gaat, moet je je haar kammen en stil zitten terwijl mensen over saaie dingen praten.’ Hij deed zijn ogen dicht en deed alsof hij in slaap viel. Toen opende hij zijn ogen en lachte weer. ‘Is het echt de moeite waard?’
Max was nerveus. Wat moest hij zeggen? Hij nam een slok van zijn water, ademde diep in en bad stilletjes om te weten wat hij moest doen. Toen glimlachte Max en zei: ‘Wel … Ik vind het de moeite waard.’
Preston knikte langzaam. ‘Oké’, zei hij. ‘Prima. Ik hoop alleen dat we snel weer kunnen spelen.’
‘Ik ook’, glimlachte Max.
Op weg naar huis vertelde Max aan mama wat er was gebeurd.
Mama luisterde rustig en glimlachte. ‘Zie je wel? Je luisterde naar de Heilige Geest en wist precies wat je moest zeggen.’
Max voelde zich gelukkig. Hij was blij dat de Heilige Geest hem had geholpen om moedig te zijn en pal te staan voor het goede.
Illustratie, Kavel Rafferty