Hallacas dichtbinden

Ivette rende de stoep op naar het huis van haar abuela (oma). Haar ouders kwamen na haar binnen. Het was Kerstmis en ze gingen met de hele familie vieren.

Er was veel drukte en lawaai in het huis. Overal om haar heen lachten de familieleden van Ivette en maakten grapjes met elkaar. Ze kwamen graag samen om hallacas te maken, een Venezolaans gerecht voor de feestdagen. Dit jaar had abuela aan Ivette beloofd dat ze mocht helpen. Ivette baande zich een weg door het doolhof van ooms, tantes, neven en nichten, op zoek naar abuela.

‘Ivette?’ riep abuela. ‘Ivette, waar ben je?’

‘Ik ben hier, abuela.’ Ivette rende naar abuela toe en gaf haar een knuffel. Toen keek ze op en stond op haar tenen van opwinding. ‘Wat is mijn taak dit jaar?’

‘Dat zal ik je zo vertellen.’ Abuela gniffelde. ‘Ik zal je eerst het werk van de anderen laten zien, zodat je ziet hoe hallacas gemaakt worden.’

Ivette volgde abuela naar de tafel. De heerlijke geur van uien, vlees en kruiden vulde de lucht. Ze kon niet wachten om te beginnen!

‘Eerst maakt tante Carmen de masa klaar’, zei abuela.

Tante Carmen legde een bal zacht maïsdeeg op een groen bananenblad. Daarna plette ze het tot een platte cirkel.

‘Dan voegt Ana de vulling toe’, zei abuela.

Ivette’s oudere nicht, Ana, gooide een volle lepel vlees op het deeg. Ze legde er olijven, paprika, rozijnen en stukjes kip op.

‘Nu vouwt je moeder de bladeren.’

Mama vouwde de bladeren voorzichtig tot een perfecte rechthoek.

‘Nu zijn wij aan de beurt, Ivette.’ Abuela gaf de gevouwen hallaca aan Ivette. ‘Wij gaan de hallaca dichtbinden.’

Abuela pakte een katoenen touwtje. Voorzichtig wikkelde ze het touwtje kriskras om de hallaca. ‘Leg je vinger erbovenop terwijl ik de knoop leg.’

Ivette was teleurgesteld. Ze verzinnen deze taak, dacht ze. Ze hebben me eigenlijk niet nodig.

‘Waarom krijg ik geen belangrijke taak zoals jij of mama?’ vroeg ze gefrustreerd.

‘Jouw taak is heel belangrijk, Ivette.’ Abuela plaatste zachtjes Ivette’s vinger op het touwtje. ‘Zonder jou hier om het touwtje op zijn plaats te houden, zouden we de hallacas niet dicht kunnen knopen. Dan zouden ze tijdens het koken uit elkaar vallen. Dan zou al het harde werk voor niets zijn geweest. We hebben allemaal een belangrijke taak bij het maken van hallacas – net zoals we allemaal een bijzondere taak in het gezin van onze hemelse Vader hebben.’

Een belangrijke taak speciaal voor haar? Ivette dacht daarover na toen abuela de knoop boven haar vinger vasttrok. Ze haalde haar vinger uit de knoop zodat abuela die strak kon aantrekken.

‘We zijn allemaal nodig in deze familie’, zei mama. ‘Zo blijven we sterk.’

Ivette keek naar haar familie die rond de tafel zat. Iedereen was anders. Haar tante vertelde de beste grappen. Haar moeder gaf geweldige knuffels. En abuela wist altijd wat ze moest zeggen om iets beter te maken. Onze hemelse Vader heeft ze allemaal verschillende gaven gegeven, maar daardoor zijn ze zo bijzonder.

Abuela legde de hallaca bij de rest in een mandje. Ze waren allemaal perfect gevuld, opgevouwen en vastgeknoopt door de familieleden van Ivette, die ieder op een andere manier hielpen.

Ivette glimlachte. Haar familieleden hadden allemaal een bijzondere plek in de familie van onze hemelse Vader, net zoals ze een bijzondere taak bij het maken van kersthallacas hadden. Zelfs Ivette!

Ze legde haar vinger op de volgende hallaca terwijl abuela de knoop vasttrok.

Illustraties, Denise Damanti