เพื่อนที่ กล้าหาญ

เ สียงกระดิ่งดัง มอลลี่เก็บหนังสือของเธอใส่กระเป๋า โรงเรียนเลิกแล้ว เธออดใจรอวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ไหวแล้ว!

“อย่าลืมเตรียมรายงานวิชาประวัติศาสตร์ให้พร้อมในวันจันทร์ด้วยนะ” ครูมิลเลอร์พูด “ขอให้นักเรียนทุกคนมีวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ดี” 

มอลลี่มองไปที่อนิชา เธอก้มหน้าและดูท่าทางกังวล

“นี่ อนิชา” มอลลี่พูด “เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

อนิชาถอนหายใจ “ฉันไม่กล้าออกไปรายงานในวันจันทร์ ฉันตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษมากๆ ตั้งแต่เราย้ายมาที่นี่ แต่สำหรับฉันแล้ว คำศัพท์ในหนังสือประวัติศาสตร์ของเราออกเสียงยาก”

มอลลี่นึกถึงเรื่องนี้ การย้ายไปอยู่ประเทศอื่นและเรียนรู้ภาษาใหม่คงจะเป็นเรื่องที่ยากมากๆ

“จะช่วยได้ไหมถ้าเราฝึกซ้อมด้วยกัน?” มอลลี่ถาม

อนิชาพยักหน้า “แบบนั้นดีเลยแหละ บางทีเราจะได้ศึกษาคำศัพท์ไปด้วย”

“แน่นอน!” มอลลี่ตอบ “จะช่วยเราได้ทั้งคู่!”

ในเช้าวันจันทร์ ครูมิลเลอร์ยืนอยู่หน้าชั้นเรียน “เราจะเริ่มชั้นเรียนวันนี้ด้วยการอ่านรายงานของเรา”

มอลลี่หันมาส่งยิ้มให้อนิชา อนิชายิ้มตอบ แต่มอลลี่มองเห็นความกังวลในดวงตาของเธอ

มีนักเรียนสองสามคนออกไปรายงานหน้าชั้น จากนั้นก็ถึงตาอนิชา ผู้คนหัวเราะคิกคักขณะที่เธอเดินไปหน้าชั้นเรียน บางคนชี้มาที่เธอและกระซิบ

อนิชาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ กระดาษที่เธอถืออยู่สั่นเล็กน้อย

มอลลี่กล่าวคำสวดอ้อนวอนในใจ พระบิดาบนสวรรค์ ขอทรงช่วยอนิชารายงานให้สำเร็จด้วย และขอทรงช่วยให้ลูกทราบว่าลูกจะช่วยเธอได้อย่างไร

ครูบอกให้นักเรียนฟังเงียบๆ แต่มอลลี่ยังคงได้ยินเสียงกระซิบ เมื่ออนิชาพยายามอ่านคำที่ออกเสียงยาก มีนักเรียนสองสามคนหัวเราะ มอลลี่อยากทำให้เด็กนักเรียนพวกนั้นหยุดหัวเราะคิกคักและกระซิบ เธอทำให้แน่ใจว่าจะยิ้มทุกครั้งที่อนิชามองมาที่เธอ

เมื่ออนิชารายงานหน้าชั้นเสร็จแล้ว เธอเดินกลับไปที่โต๊ะ มอลลี่เห็นอนิชาน้ำตาคลอ อนิชาซบหน้าลงบนโต๊ะ

จากนั้นก็ถึงตามอลลี่ เธอเดินไปที่หน้าห้อง “ก่อนจะเริ่ม ฉันอยากจะบอกว่าอนิชาทำได้ดีมากตอนรายงานหน้าห้อง”

อนิชาเงยหน้า

“เธอเพิ่งอาศัยอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่เดือน และเธอก็เก่งภาษาอังกฤษแล้ว เธอตั้งใจฝึกมากๆ และไม่ยอมแพ้ ฉันหวังว่าจะกล้าหาญได้เหมือนเธอ”

หลังเลิกเรียน มอลลี่หยิบหนังสือของเธอขึ้นมา เธอต้องการพูดกับอนิชา แต่นักเรียนคนอื่นๆ หลายคนมารายล้อมอนิชาแล้ว พวกเขาพูดชื่นชมเธอ

“เธอรายงานหน้าชั้นได้ดีมาก อนิชา!” เด็กชายคนหนึ่งพูด

“ชื่อบางคนและสถานที่บางแห่งอ่านออกเสียงยากมาก!” เด็กหญิงอีกคนหนึ่งพูด

มอลลี่ยิ้มและกล่าวคำสวดอ้อนวอนในใจอีกครั้ง เธอขอบพระทัยพระบิดาบนสวรรค์ที่ทรงช่วยให้เธอกล้าหาญเหมือนอนิชา