5:41

វិវរណៈ

អែលឌើរ នែល អិល អាន់ឌើរសិន ៖ ប្រធានបទទីបីរបស់យើងគឺ វិវរណៈ ។ វាគឺជាប្រធានបទដែលប្រធាន អូក មិនត្រឹមតែបានមានប្រសាសន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែជាប្រធានបទមួយដែលលោកបានរស់នៅតាមផងដែរ ។ ដូចខ្ញុំបាននិយាយខាងដើម លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « ពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ គ្រូបង្រៀនសំខាន់បំផុតរបស់ខ្ញុំ គឺជាព្រះសូរសៀងតូចរហៀង និងអារម្មណ៍ដែលទាក់ទងដោយព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ » ។

នៅក្នុងសុន្ទរកថាដ៏មានអានុភាពដែលបានផ្តល់ឲ្យក្នុងឆ្នាំ១៩៩២ លោកបានប្រាប់ពីបទពិសោធន៍ដែលគំរាមកំហែងដល់អាយុជីវិតមួយ ដែលការណែនាំមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានសង្គ្រោះលោក និងយុវជនដែលមិនស្គាល់ម្នាក់ពីសោកនាដកម្មជាក់លាក់មួយ ។ គាត់រស់នៅទីក្រុង ឈីកាហ្គោ ។ ក្រោយពីការប្រជុំសាសនាចក្រដល់ពេលយប់មួយ លោក និងស៊ីស្ទើរ អូក បានជូនបងប្អូនស្រីម្នាក់នៅក្នុងវួដរបស់លោកទៅផ្ទះ ដែលគាត់រស់នៅក្នុងតំបន់ឈីកាហ្គោដែលមិនសូវមានសុវត្ថិភាពមួយកន្លែង ។ លោកបានជូនបងប្អូនស្រីរូបនោះដល់មាត់ទ្វារ ។

នៅពេលលោកកំពុងត្រឡប់ទៅឡានវិញ យុវជនម្នាក់មិនដឹងចេញមកពីណា កាន់កាំភ្លើងក្នុងដៃ ភ្ជង់កាំភ្លើងនៅពោះរបស់អែលឌើរ អូក ។ វាបានទារលុយពីគាត់ ទាំងកាំភ្លើងនៅភ្ជង់ពោះរបស់លោក ហើយបន្ទាប់ពីមានការផ្តោះផ្តងដ៏តានតឹងមួយចំនួន អែលឌើរ អូក ប្រាប់ពីឡានក្រុងមួយមកដល់ និងការបំផុសគំនិតខាងក្រោមដែលបានបំផុសដល់លោក ។ សូមយើងមើលទាំងអស់គ្នា ។

ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក ( ឆ្នាំ១៩៩២ ) ៖ ខណៈដែលចោរប្លន់វ័យក្មេងនោះមើលមិនឃើញអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅក្រោយខ្នងគាត់ នោះគាត់មានការភ័យខ្លាច និងការរំខាន ។ កាំភ្លើងរបស់គាត់រំកិលចេញពីពោះខ្ញុំរហូតដល់កាណុងរបស់គាត់បែរចេញទៅឆ្វេងដៃខ្ញុំបន្តិច ។ ដៃរបស់ខ្ញុំបានលើកឡើងរួចហើយ ហើយដោយចលនារហ័សមួយ ខ្ញុំអាចចាប់កាំភ្លើងនោះ ហើយតតាំងជាមួយគាត់ដោយមិនធ្វើឲ្យមានការផ្ទុះកាំភ្លើងឡើយ ។ ខ្ញុំមានកម្ពស់ខ្ពស់ និងមានមាឌធំជាងយុវជនម្នាក់នោះ ហើយនៅពេលនោះ ខ្ញុំមានកម្លាំងខ្លាំង ហើយរហ័ស ។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំអាចយកឈ្នះក្នុងការប្រកួតចំបាប់រហ័សមួយ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចដកកាំភ្លើងចេញពីគាត់បាន ។

កាលខ្ញុំហៀបនឹងធ្វើចលនារបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានមានបទពិសោធន៍ដ៏ពិសេសមួយ ។ ខ្ញុំមិនបានមើលឃើញ ឬស្ដាប់ឮអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ បានដឹង រឿងមួយ ។ ខ្ញុំបានដឹងថានឹងមានអ្វីកើតឡើង ប្រសិនបើខ្ញុំចាប់កាំភ្លើងនោះបាន ។ យើងនឹងប្រវាយប្រតប់ ហើយខ្ញុំនឹងបង្វែរកាំភ្លើងនោះទៅទ្រូងរបស់យុវជននោះ ។ វានឹងបាញ់គ្រាប់ចេញទៅ ហើយគាត់នឹងស្លាប់ ។ ខ្ញុំក៏យល់ដែរថា ខ្ញុំមិនចង់មានវិប្បដិសារីអស់មួយជីវិតដោយការសម្លាប់យុវជននោះឡើយ ។

ខ្ញុំបានធ្វើចិត្តឲ្យស្រួល ហើយពេលឡានក្រុងបានបើកចេញទៅ ខ្ញុំក៏តាំងចិត្តដាក់ដៃស្តាំរបស់ខ្ញុំលើស្មាគាត់ ហើយបង្រៀនគាត់ ។ ជូន និងខ្ញុំមានកូនជំទង់ៗពីរបីនាក់នៅពេលនោះ ហើយការបង្រៀនកើតឡើងដោយឯកឯង ។

ខ្ញុំបាននិយាយថា « មើលចុះ រឿងនេះមិនត្រឹមត្រូវទេ » ។ អ្វីដែលប្អូនកំពុងធ្វើគឺមិនត្រឹមត្រូវទេ ។ ឡានបន្ទាប់អាចជាប៉ូលិស ហើយប្អូនអាចត្រូវគេសម្លាប់ ឬបញ្ជូនទៅគុកដោយសាររឿងនេះ » ។

ដោយយកកាំភ្លើងមកភ្ជង់លើពោះខ្ញុំម្ដងទៀត ចោរវ័យក្មេងនោះបានឆ្លើយតបទៅនឹងការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ដោយធ្វើការគំរាមទាមទាររបស់គាត់ជាលើកទីបី ។ ប៉ុន្តែលើកនេះសំឡេងរបស់គាត់ត្រូវបានបន្ថយ ។ នៅពេលគាត់បានធ្វើការគំរាមកំហែងចុងក្រោយដោយចង់សម្លាប់ខ្ញុំ គាត់មិនមានភាពជឿជាក់នោះទេ ។ ពេលខ្ញុំបដិសេធម្តងទៀត គាត់ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចក៏យកកាំភ្លើងដាក់ក្នុងហោប៉ៅ រួចរត់ទៅបាត់ ។ ជូន បានបើកទ្វារឡាន ហើយយើងក៏បានបើកឡានចេញទៅ ដោយពោលពាក្យអធិស្ឋានថ្លែងអំណរគុណ ។

អែលឌើរ នែល អិល អាន់ឌើរសិន ជាមួយយុវមជ្ឈិមវ័យ ៖ ហើយយើងមាន ចយ, លីនស៊ី, នីកូល និង ម៉ាក ចូលរួមជាមួយនឹងយើង ។ ហើយយើងកំពុងនិយាយអំពីវិវរណៈ ។ ប្អូនៗបានស្ដាប់ប្រធាន អូក នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នោះ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « ខ្ញុំមិនបានមើលឃើញអ្វីទេ ។ ខ្ញុំមិនបានស្តាប់ឮអ្វីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងរឿងមួយ » ។ តើមានប្អូនៗណាធ្លាប់ជួបប្រទះរឿងនោះពីមុនមក ឬស្រដៀងគ្នានេះទេ ?

នីកូល ៖ អ្វីមួយដែលខ្ញុំនឹកឃើញគឺជាការសម្រេចចិត្តដើម្បីជ្រើសរើសគ្រួសារមួយ ។ ខ្ញុំគិតថា វាត្រូវការការអធិស្ឋាន និងការតមអាហារជាច្រើនសម្រាប់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំចង់នាំក្មេងៗមកក្នុងពិភពលោក ។ ខ្ញុំមិនប្រាកដថា តើអ្វីៗនឹងដំណើរការទៅដោយរបៀបណាទេ ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែចាំថាបានយកបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំទៅទូលព្រះអម្ចាស់ ដោយទូលទ្រង់ថាខ្ញុំចង់មានកូន ។

ហើយនោះគឺជាបំណងប្រាថ្នាដែលខ្ញុំមាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំ ។ ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍សុខសាន្ដពីព្រះម្ដងហើយម្ដងទៀត ដែលទ្រង់ទតឃើញដួងចិត្តខ្ញុំ ថាទ្រង់បានទតឃើញនូវអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងគិត ថាទ្រង់ជ្រាបដឹងនូវបំណងប្រាថ្នារបស់ខ្ញុំ ហើយនោះជាបំណងប្រាថ្នាដ៏ស័ក្តិសម ។

អែលឌើរ នែល អិល អាន់ឌើរសិន ៖ អូលីវ៉ា តើប្អូននឹងប្រាប់ពួកគេអ្វីខ្លះ ?

អូលីវ៉ា ៖ ខ្ញុំគិតពីគ្រាមួយដែលខ្ញុំទទួលបានវិវរណៈ ដែលខ្ញុំចងចាំមិនភ្លេច គឺនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ហើយខ្ញុំមិនយល់សោះពីអ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងអំណោយទានពិសិដ្ឋនេះ ។ ខ្ញុំគិតថាវាគឺជា—ជាជាងការយល់ច្បាស់ពីគ្រប់ទិដ្ឋភាពនៅក្នុងអំណោយទានពិសិដ្ឋនោះ វាជាការកាន់តែយល់ពីអារម្មណ៍ថាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគង់នៅទីនោះក្នុងពិធីបរិសុទ្ធ ដែលភាពពេញលេញនៃបព្វជិតភាពរបស់ទ្រង់គឺនៅទីនោះ ហើយគឺជាទ្រង់ដែលញែកខ្ញុំជាបរិសុទ្ធ ហើយអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍នៃការយល់ដឹងនោះ។

ទំនុកតម្កើងដែលខ្ញុំចូលចិត្តបំផុតគឺបទ « My Shepherd Will Supply My Need » ។ ហើយនៅឃ្លាចុងក្រោយសរសេរថា « មិនមែនជាមនុស្សចម្លែក ឬជាភ្ញៀវទៀតឡើយ ប៉ុន្តែដូចជាកូននៅក្នុងផ្ទះ » ។ ខ្ញុំដឹងថា យើងជាភ្ញៀវនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំយល់យ៉ាងច្បាស់ពីអារម្មណ៍ដែលធ្វើជាកូននៅក្នុងផ្ទះ ។ នៅពេលខ្ញុំអង្គុយនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ហើយព្យាយាមទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងព្រះ ។

អែលឌើរ នែល អិល អាន់ឌើរសិន ៖ ល្អណាស់ !