អំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនពួកគេ
ការចាក់ផ្សាយការបំពាក់បំប៉នថ្នាក់ ស&វ ប្រចាំឆ្នាំ២០២៥
ថ្ងៃទី២៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៥
សេចក្តីផ្ដើម
ឱ នោះជាសារលិខិតដ៏អស្ចារ្យណាស់ដែលបងប្រុស វិប បានចែកចាយ ។ ហើយវាជាពេលវេលាមួយដ៏រំភើបនៅក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលា និងថ្នាក់វិទ្យាស្ថាន ។ យើងមានកម្មវិធីសិក្សាថ្មីអំពីការរៀបចំជីវិត ។ យើងមានគំនិតផ្តួចផ្តើមថ្នាក់វិទ្យាស្ថានដ៏មាននវានុវត្តន៍ ។ ការចុះឈ្មោះចូលរៀនក្នុងថ្នាក់សិក្ខាសាលា និងថ្នាក់វិទ្យាស្ថានកំពុងតែមានចំនួនកើនឡើង ។ ហើយខ្ញុំគិតថាអ្វីៗដែលយើងកំពុងធ្វើទាំងអស់នេះគឺជួយស្ថាបនា និងធ្វើឲ្យថ្នាក់រៀននិងសិស្សរបស់យើងទទួលបានបទពិសោធន៍ដ៏អស្ចារ្យ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាយល់ស្របជាមួយបងប្រុសវិប ថាមានកម្លាំងបន្ថែមទៀតដែលបានមកតាមរយៈសេចក្ដីសញ្ញាទាំងឡាយ ។ ហើយនៅពេលក្មួយៗវ័យក្មេង—យុវវ័យ និងយុវមជ្ឈិមវ័យ—ចូល ធ្វើ និងរំឭកសេចក្តីសញ្ញារបស់ពួកគេឡើងវិញ នោះមានកម្លាំងដល់ការងាររបស់យើង ដែលពង្រឹងនូវអ្វីៗដែលយើងធ្វើ ។
ថ្ងៃនេះខ្ញុំចង់និយាយបន្តិចអំពីការពង្រឹងការរៀនសូត្រនៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់យើង ។ ក្នុងនាមជាអ្នកមានសិទ្ធិអំណាចទូទៅ ម្តងម្កាលខ្ញុំធ្វើនូវអ្វីមួយដែលហៅថា ការធ្វើទស្សនកិច្ចបេសកកម្ម ដែលយើងនឹងពិនិត្យមើលអំពីការរីកចម្រើនរបស់បេសកកម្មមួយ សង្កេតមើលថ្នាក់ដឹកនាំបេសកកម្ម និងវាយតម្លៃអំពីវប្បធម៌ និងស្មារតីរបស់ពួកផ្សព្វផ្សាយសាសនា ។
នៅក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចមួយ ខ្ញុំមានពេលវេលាដ៏រំជួលចិត្តមួយក្នុងការសង្កេតមើលក្រុមប្រឹក្សាថ្នាក់ដឹកនាំបេសកកម្ម ដែលរួមមានពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលមានការចាត់តាំងជាអ្នកដឹកនាំនៅទូទាំងបេសកកម្ម ។ ពួកអ្នកដឹកនាំវ័យក្មេងទាំងនេះសុទ្ធតែស្មោះត្រង់ ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងពុះពារក្នុងការសម្រេចចិត្តមួយទាក់ទងនឹងថាតើត្រូវឲ្យពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលមិនសូវមានបទពិសោធន៍មួយចំនួនមានការទទួលខុសត្រូវដែលប្រធានបេសកកម្មបានប្រគល់ឲ្យបេសកកម្មទាំងមូលដែរឬទេ ។ អ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះបានសម្តែងការព្រួយបារម្ភជាក់លាក់ថា ពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាផ្សេងទៀតគឺមិនអាចជឿទុកចិត្តបានជាមួយនឹងការរំពឹងទុកដ៏ខ្ពស់ទាំងនេះទេ ។ គាត់មិនប្រាកដថា អ្នកផ្សេងទៀតមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបំពេញកិច្ចការនោះទេ ហើយថាពួកគេខ្វះភាពចាស់ទុំខាងវិញ្ញាណដើម្បីឆ្លើយតបប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ។ ចំពោះអ្នកផ្សេងទៀត ការចូលរួមពីអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលមិនសូវមានបទពិសោធន៍ ធ្វើឲ្យមានអារម្មណ៍ថាមានការងារច្រើន ហើយពួកគេអាចគិតថាការឲ្យក្រុមអ្នកដឹកនាំធ្វើកិច្ចការនោះដោយខ្លួនឯង វាមានប្រសិទ្ធភាពជាង ។
ខ្ញុំត្រូវតែញញឹម ពេលខ្ញុំមើលទៅពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាវ័យក្មេងទាំងនេះ ដែលតាមទស្សនវិស័យដ៏ទូលំទូលាយរបស់សាសនាចក្រ ពិតជាមិនមានបទពិសោធន៍ច្រើនជាងមិត្តភក្ដិរបស់ពួកគេដែលធ្វើឲ្យពួកគេមានការបារម្ភច្រើននោះទេ ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសុំក្រុមថ្នាក់ដឹកនាំឲ្យនឹកគិតអំពីឱកាសដែលព្រះវរបិតាសួគ៌យើងប្រទានដល់បុត្រាបុត្រីទាំងអស់របស់ទ្រង់ដើម្បីប្រព្រឹត្ត និងរីកចម្រើន និងទទួលយកទំនួលខុសត្រូវនៅក្នុងដំណឹងល្អ ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ទស្សនវិស័យរបស់ពួកគេ ប្រហែលជាមានភាពខុសគ្នាខ្លាំងរវាងបទពិសោធន៍ និងសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកដទៃផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅក្នុងបេសកកម្ម ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសុំពួកគេឲ្យពិចារណាមើលថា នៅក្នុងទស្សនវិស័យរបស់ព្រះ តើទ្រង់នឹងទតមើលមកយើងទាំងអស់គ្នាយ៉ាងដូចម្តេច ។
គម្លាតរវាងថ្នាក់ដឹកនាំបេសកកម្ម និងអ្នកដទៃទៀតទាំងអស់នៅក្នុងបេសកកម្មអាចពិបាកក្នុងការបែងចែក បើប្រៀបធៀបទៅនឹងស្ថានភាពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ព្រះដែលទតមើលមកយើងទាំងអស់គ្នា ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់តែងតែប្រទាននូវការទទួលខុសត្រូវដ៏សំខាន់ ហើយឲ្យយើងជាច្រើនបានចូលរួម ក្នុងនាមជាប៊ីស្សព ប្រធានសមាគមសង្គ្រោះ ប្រធានកូរ៉ុមអែលឌើរ និងមែនហើយ អ្នកដឹកនាំហ្សូន និងអ្នកដឹកនាំការបំពាក់បំប៉នស៊ីស្ទើរ ។
នៅក្នុង គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា យើងអានថា « យើងប្រាប់ជាប្រាកដថា មនុស្សលោកត្រូវឧស្សាហ៍ចូលរួមក្នុងប្រយោជន៍ល្អ ហើយប្រព្រឹត្តអ្វីៗជាច្រើនតាមបំណងចិត្តរបស់ខ្លួន ហើយនាំមកនូវសេចក្ដីសុចរិតដ៏ច្រើន ។ ដ្បិតអំណាចគឺមាននៅក្នុងខ្លួនគេ ម្ល៉ោះហើយ ពួកគេជាភ្នាក់ងារចំពោះខ្លួនគេផ្ទាល់ ។ ហើយដរាបណាមនុស្សលោកប្រព្រឹត្តអំពើល្អ នោះពួកគេនឹងពុំត្រូវបាត់បង់រង្វាន់របស់ខ្លួនឡើយ » ។
ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំចង់និយាយអំពីទំនុកចិត្តដែលតម្រូវឲ្យគ្រូបង្រៀនមាន ដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សរបស់ពួកគាត់ប្រើសិទ្ធិជ្រើសរើសដើម្បីពង្រឹងការរៀនសូត្រ និងការប្រែចិត្តជឿ ។ ខ្ញុំនឹងដកស្រង់ឲ្យបានច្រើនពីផ្នែកនៃ ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដែលមានចំណងជើងថា « អញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម » ។
នៅក្នុង អេធើរ ជំពូកទី៣ បងប្រុសរបស់យ៉ារេឌបានអង្វរព្រះអម្ចាស់ថា « ឱព្រះអម្ចាស់អើយ ដោយព្រះអង្គុលីរបស់ទ្រង់ ហើយរៀបចំឲ្យវាអាចបានភ្លឺចែងចាំងក្នុងទីងងឹត … ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំអាចមានពន្លឺ នៅពេលយើងខ្ញុំឆ្លងកាត់សមុទ្រ » ។ មែនហើយ ខ្ញុំបានអានរឿងនេះជាយូរមកហើយ ហើយការផ្លាស់ប្តូរផ្ទាល់ខ្លួននេះជាទង្វើនៃគំនិតផ្តួចផ្តើម និងសិទ្ធិជ្រើសរើសរបស់បងប្រុសរបស់យ៉ារេឌ ។ ប៉ុន្តែរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំមិនបានដឹងអំពីតួនាទីដែលព្រះអម្ចាស់បានមានក្នុងការអញ្ជើញបងប្រុសរបស់យ៉ារេឌឲ្យមានការទទួលខុសត្រូវជាមុនឡើយ ។ មុនពេលដែលព្យាការីនៃព្រះគម្ពីរមរមនរូបនេះរកឃើញថ្មដែលអាចបំភ្លឺបាន នោះគឺព្រះអម្ចាស់ដែលបានអញ្ជើញលោកឲ្យទទួលយកទំនួលខុសត្រូវ មិនត្រឹមតែចំពោះការសង់ភេត្រាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងក្នុងដំណោះស្រាយដ៏មានសក្តានុពល និងការរកឃើញដំណោះស្រាយដើម្បីឲ្យភេត្រាមានពន្លឺថែមទៀតផង ។
មុនពេលដែលបងប្រុសរបស់យ៉ារេឌ បានផ្ដល់យោបល់ពីដំណោះស្រាយ គឺព្រះអម្ចាស់នោះហើយដែលបានបង្គាប់លោកឲ្យធ្វើតាមថា ៖« តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យយើងរៀបចំអ្វីឲ្យអ្នកដើម្បីឲ្យអ្នករាល់គ្នាមានពន្លឺ កាលណាអ្នករាល់គ្នាត្រូវលេបទៅក្នុងទីជម្រៅនៃសមុទ្រ » ? ការណ៍នេះវានៅនឹងមុខខ្ញុំ ។ ពីមុនខ្ញុំមិនដែលយល់ពីវានោះទេ ។ ប៉ុន្តែពីមុនបងប្រុសរបស់យ៉ារេឌបានធ្វើសកម្មភាពដែលយើងស្ងើចសរសើរនោះ លោកត្រូវបានអញ្ជើញឲ្យធ្វើសកម្មភាព ដើម្បីទទួលយកទំនួលខុសត្រូវសម្រាប់ដំណោះស្រាយនោះ ។ មែនហើយ បងប្រុសរបស់យ៉ារេឌពិតជាបានផ្តួចផ្តើមគំនិត ប៉ុន្តែ លោកគ្រូដ៏ជាព្រះអម្ចាស់បានបង្កើនឱកាស និងលទ្ធភាពដើម្បីឲ្យរឿងនេះកើតឡើង ដោយអញ្ជើញលោកឲ្យគិត ធ្វើសកម្មភាព និងស្វែងរកដំណោះស្រាយ ។
នៅក្នុង ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ យើងអានថា « វាជារឿងមួយដែលបំផុសឲ្យស្ងើចអស្ចារ្យ ដើម្បីមើលព្រះអង្គសង្គ្រោះយាងនៅលើទឹក ។ ប៉ុន្តែរឿងនោះមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពេត្រុសទេ ។ លោកចង់ធ្វើអ្វីដែលព្រះអង្គសង្គ្រោះបានធ្វើ ទៅកន្លែងណាដែលទ្រង់បានយាងទៅ និងមានបទពិសោធន៍ដូចគ្នាផ្ទាល់ខ្លួនលោកតែម្តង » ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានអញ្ជើញសិស្សរបស់ទ្រង់ឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ដូចទ្រង់ធ្វើសម្រាប់យើងទាំងអស់គ្នាដែរ ។
ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងផ្អែកលើរបៀបបីយ៉ាងដែលយើងអាចអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាមដូចមាននៅក្នុង ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ ទីមួយ « អញ្ជើញសិស្សឲ្យរៀបចំខ្លួនដើម្បីរៀន » ។ ទីពីរ « លើកទឹកចិត្តសិស្សឲ្យចែកចាយសេចក្តីពិតដែលពួកគេកំពុងរៀន » ។ ទីបី « អញ្ជើញសិស្សឲ្យរស់នៅតាមអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន » ។
ពេលខ្ញុំពិភាក្សាអំពីកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងនីមួយៗទាំងនេះដើម្បីអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងអាចធ្វើរឿងពីរយ៉ាង ៖ ទីមួយ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា យើងអាចគិតពីសិស្សរបស់យើងដូចដែលព្រះទតឃើញពួកគេដែរ ដោយដឹងថា អំណាចគឺមាននៅក្នុងពួកគេ ហើយចេញពីទស្សនវិស័យរបស់ព្រះ យើងទាំងអស់គ្នាមានសមត្ថភាពក្នុងការរៀនសូត្រ នៅពេលដែលបានផ្តល់ឲ្យឱកាសស្មើគ្នា ដើម្បីធ្វើសកម្មភាពនិងប្រើប្រាស់សិទ្ធិជ្រើរើសរបស់យើង ។ ទីពីរ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា អ្នកនឹងគិតពិចារណាពីវិធីដែលអ្នកអាចអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ប្រសិនបើមានចំណុចដែលអ្នកអាចកែលម្អ ។ ហើយខ្ញុំអធិស្ឋានសូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណនឹងជួយបំភ្លឺឱកាសទាំងនោះនៅក្នុងការបង្រៀនរបស់បងប្អូនផ្ទាល់ ។
នៅក្នុង ប្រកាសដំណឹងល្អរបស់យើង យើងអានថា « ការរៀនមកពីគ្រូបង្រៀនល្អគឺមានសារៈសំខាន់ ប៉ុន្តែវាក៏សំខាន់ផងដែរសម្រាប់អ្នក ក្នុងការមានបទពិសោធន៍សិក្សាដ៏មានអត្ថន័យចេញមកពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក » ។ របៀបមួយដែលយើងអញ្ជើញសិស្សរបស់យើងឲ្យរៀបចំខ្លួនដើម្បីរៀន គឺអញ្ជើញពួកគេឲ្យសិក្សាព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ ។ យើងគួរតែជួយសិស្សរបស់យើងឲ្យបន្ថយការពឹងផ្អែកលើថ្នាក់រៀនសម្រាប់ការលូតលាស់ផ្ទាល់ខ្លួន នៅពេលពួកគេរៀនដើម្បីបង្កើតទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ និងផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយព្រះអម្ចាស់តាមរយៈព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ ។ លើសពីការអញ្ជើញទូទៅរបស់យើងឲ្យចូលរៀនថ្នាក់សិក្ខាសាលា ឬវិទ្យាស្ថាន យើងអញ្ជើញសិស្សយើងម្នាក់ៗឲ្យអានព្រះគម្ពីរ និងសារលិខិតដ៏ព្យាករផ្សេងទៀត ។ ការណ៍នេះមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត នៅពេលដែលវាកើតឡើងមុនពេលការពិភាក្សាក្នុងថ្នាក់រៀន ពីព្រោះការរៀបចំនេះធ្វើឲ្យការរៀនសូត្រកាន់តែស៊ីជម្រៅ និងបង្កើនការពិភាក្សាដោយផ្ទាល់ ឬតាមអនឡាញ ។
មានរបៀបជាច្រើនដើម្បីជួយសិស្សរៀបចំខ្លួនដើម្បីរៀន ។ របៀបមួយដែលខ្ញុំអាចធ្វើការណ៍នេះបានគឺដោយការបញ្ចប់មេរៀននីមួយៗជាមួយនឹងការរំឭកឲ្យអានសម្រាប់ថ្នាក់លើកក្រោយ ។ នៅពេលខ្ញុំនៅក្នុងថ្នាក់រៀន ជាញឹកញាប់ ខ្ញុំនឹងធ្វើវាដោយសរសេរកិច្ចការអំណាននៅជ្រុងខាងស្ដាំផ្នែកខាងលើនៃក្ដារខៀន ហើយនិយាយពីវានៅចុងបញ្ចប់នៃមេរៀន ។ ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងការកំណត់នៅលើអនឡាញ ការណ៍នេះអាចធ្វើបានដោយឯកឯងព្រោះវាត្រូវបានកំណត់នៅក្នុងការរៀបចំកម្មវិធីវគ្គសិក្សានេះរួចហើយ ។ របៀបផ្សេងទៀតដើម្បីអញ្ជើញឲ្យមានការសិក្សាព្រះគម្ពីរមុនមករៀន អាចរួមមានការផ្ញើអ៊ីមែល ឬសារជាអក្សរដើម្បីរំឭកសិស្សពីមុនការពិភាក្សាជាថ្នាក់រៀន ។ អ្នកក៏អាចពង្រឹងការសិក្សាព្រះគម្ពីរនាពេលអនាគត ដោយទទួលស្គាល់ការរៀបចំដែលសិស្សរបស់អ្នកបានធ្វើ ដោយឲ្យនរណាម្នាក់ចែកចាយអ្វីមួយដែលពួកគេបានរៀនពីការអានព្រះគម្ពីររបស់ពួកគេ ឬសំណួរដែលពួកគេសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានចម្លើយ នៅពេលពួកគេមករៀននៅល្ងាចនោះ ។
ក្រៅពីការសិក្សាព្រះគម្ពីរ មានរបៀបផ្សេងទៀតដើម្បីអញ្ជើញសិស្សឲ្យរៀបចំខ្លួនដើម្បីរៀន ។ ខ្ញុំបានឃើញគ្រូបង្រៀនដ៏មានប្រសិទ្ធភាពផ្ញើសំណួរត្រិះរិះឲ្យសិស្សរបស់ពួកគាត់មុនការពិភាក្សាក្នុងថ្នាក់ ។ ធនធានរៀបចំដ៏មានប្រសិទ្ធភាពផ្សេងទៀត គឺជ្រើសរើសសិស្សឲ្យរៀបចំមុនថ្នាក់រៀន ដើម្បីបង្រៀនគោលគំនិតមួយក្នុងមេរៀននោះ ឬចែកចាយបទពិសោធន៍ដែលអាចធ្វើឲ្យការរៀនសូត្រកាន់តែស៊ីជម្រៅសម្រាប់អ្នកដទៃ ។ គ្រូបង្រៀនធ្វើការវិនិយោគច្រើនទៅលើកិច្ចខិតខំទាំងនេះ ហើយជារឿយៗវាតម្រូវឲ្យបងប្អូនដឹងច្រើនអំពីតម្រូវការ និងបទពិសោធន៍របស់សិស្ស ប៉ុន្តែកិច្ចខិតខំទាំងនេះមានឥទ្ធិពលដ៏មហិមាលើការធ្វើឲ្យបទពិសោធន៍រៀនសូត្រកាន់តែស៊ីជម្រៅដល់សិស្យក្នុងថ្នាក់ទាំងមូល ។
ខ្ញុំតែងតែយល់បានថា នៅពេលណាដែលគ្រូបង្រៀនបានអញ្ជើញសិស្សឲ្យរៀបចំទុកជាមុន ពីព្រោះការអញ្ជើញទាំងនោះត្រូវបានទទួលដោយការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់សិស្ស នោះការពិភាក្សាគឺកាន់តែស៊ីជម្រៅ កាន់តែមានអត្ថន័យ និងមានព្រះវិញ្ញាណគង់នៅពេញលេញ ។ សូមពិចារណាពីរបៀបដែលអ្នកនឹងអញ្ជើញសិស្សរបស់អ្នកឲ្យរៀបចំដើម្បីរៀនជាមុនអំពីការពិភាក្សា ឬសកម្មភាពរបស់ថ្នាក់រៀន ។
ឥឡូវនេះ ការរៀនសូត្រដែលស៊ីជម្រៅតម្រូវឲ្យមានច្រើនជាងការគ្រាន់តែស្តាប់ដោយគ្មានសកម្មភាពឡើយ ។ យើងត្រូវការឲ្យសិស្សរបស់យើងឱនទៅមុខ ហើយចូលរួមក្នុងការសិក្សា ។ របៀបមួយដែលការណ៍នេះកើតឡើងគឺនៅពេលដែលសិស្សត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យចែកចាយនូវអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀនជាមួយអ្នកដទៃ ។ ប្រសិនបើបងប្អូនដឹងថា បងប្អូនត្រូវបានរំពឹងឲ្យចែកចាយអ្វីដែលបានបង្រៀន នោះបងប្អូនរៀបចំខុសពីនេះ។ ការរំពឹងទុកនេះក៏នឹងជួយបងប្អូនប្រុងស្តាប់ខុសពីនេះ ហើយកាន់តែសកម្មនៅក្នុងការស្ដាប់របស់បងប្អូន ។ ជាការពិតណាស់ សកម្មភាពនៃការបង្ហាញនូវអ្វីដែលអ្នកបានរៀន ធ្វើឲ្យការយល់ដឹងទាំងនោះកាន់តែស៊ីជម្រៅ និងបញ្ជាក់ច្បាស់ពីអ្វីដែលសិស្សកំពុងរៀន និងទទួលយកបទពិសោធន៍ ។
នៅក្នុងគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញាយើងត្រូវបានដាស់តឿនថា « ចូរតាំងគ្រូបង្រៀនម្នាក់នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ហើយចូរកុំឲ្យទាំងអស់គ្នានិយាយព្រមគ្នាឡើយ ប៉ុន្តែចូរឲ្យនិយាយម្នាក់ម្ដង ហើយចូរឲ្យទាំងអស់គ្នាស្ដាប់ពាក្យសម្ដីរបស់អ្នកនោះ [ ហើយ ] ប្រយោជន៍កាលណាទាំងអស់គ្នានិយាយ នោះទើបឲ្យទាំងអស់បានស្អាងឡើងទាំងអស់គ្នា ហើយប្រយោជន៍ឲ្យមនុស្សគ្រប់រូបអាចបានសិទ្ធិស្មើគ្នា » ។
ជាការពិតណាស់ គ្រូបង្រៀនដែលត្រូវបានចាត់តាំង ជាធម្មតាមានបទពិសោធន៍ច្រើនជាង ហើយសន្និដ្ឋានថាបានសិក្សាសម្ភារស៊ីជម្រៅជាងសិស្សភាគច្រើន ។ ប៉ុន្តែសូមចាំពីបទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំបានចែកចាយនៅដើមដំបូងនៃសារលិខិតរបស់ខ្ញុំ អំពីអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលមិនទុកចិត្តអ្នកដទៃឲ្យទទួលយកទំនួលខុសត្រូវសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ? នៅពេលគ្រូបង្រៀនគ្រប់គ្រងបទពិសោធន៍នៃការរៀនសូត្រតែឯង នោះគាត់ប្រហែលជាគិតថា គាត់ជាគ្រូបង្រៀនដ៏មានប្រសិទ្ធភាពម្នាក់ ពីព្រោះសារលិខិតរបស់គាត់គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ និងបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់គាត់ផ្ទាល់ ។ ផ្ទុយទៅវិញ ដោយការមិនឲ្យសិស្សចូលរួម នោះគាត់ហាក់ដូចជាមិនដឹងថា តើការណែនាំនេះមានឥទ្ធិពលលើការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេយ៉ាងណានោះទេ ។ លើសពីនេះទៅទៀត ប្រភពនៃការណែនាំតែមួយ ជាញឹកញាប់ ដកហូតឱកាសដ៏ជ្រាលជ្រៅដូចគ្នាពីអ្នករៀនដទៃទៀតក្នុងការចែកចាយអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ។
មានរបៀបជាច្រើនដើម្បីអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សចែកចាយអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ។ រឿងដ៏សាមញ្ញបំផុតមួយក្នុងការធ្វើដូច្នេះ គឺទុកពេលដើម្បីគិតពិចារណា ។ ការណ៍នេះអាចមកតាមរយៈកំណត់ហេតុការរៀនសូត្រ ឬសូម្បីតែសកម្មភាពគិតពិចារណាដែលជាផ្នែកមួយនៃការពិភាក្សា ។ ការណ៍នេះក៏អាចធ្វើបានតាមរយៈការណែនាំពីរឿងប្រៀបប្រដូច ស្ថានភាពជីវិត ឬការអនុវត្តផ្ទាល់ខ្លួន ហើយបន្ទាប់មកអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សគិតពិចារណាតាមរយៈការសង្កេតជាសំណេរមុនពេលចែកចាយជាមួយអ្នកដទៃ ។
របៀបមួយទៀតដើម្បីឲ្យសិស្សទាំងអស់ទទួលបានសិទ្ធិស្មើគ្នាចំពោះបទពិសោធន៍រៀនសូត្រគឺការដឹកនាំការពិភាក្សាជាមួយនឹងសំណួរដែលអញ្ជើញសិស្សឲ្យគិត និងចែកចាយការយល់ដឹងរបស់ពួកគេ ។ ខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា បើខ្ញុំមានសំណួរគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍តែបីប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំអាចបង្រៀនថ្នាក់រៀនបានមួយម៉ោង ។ នៅក្នុងការរៀបចំការបង្រៀនរបស់ខ្ញុំ ជាដំបូងខ្ញុំនឹងបង្កើតជាសំណួរដោយផ្តោតទៅលើប្រធានបទ និងគោលបំណងនៃការរៀនមេរៀននោះ ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តថាតើវគ្គបទគម្ពីរ សេចក្តីថ្លែងការណ៍ដ៏ប្រកបដោយការព្យាករណ៍ ឬបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនមួយណាដែលត្រូវនឹងគោលបំណងនៃការរៀនសូត្រនោះបំផុត បន្ទាប់មកខ្ញុំសរសេរហើយសរសេរទៀតអំពីសំណួរផ្សេងៗជាច្រើនដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថានឹងជួយសិស្សរកឃើញសេចក្តីពិតអំពីគោលបំណងនៃការរៀនសូត្រទាំងនោះ ។ សំណួរមួយចំនួនដែលខ្ញុំសរសេរគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងសំណួរផ្សេងទៀត ប៉ុន្តែសំណួរផ្សេងទៀតគឺមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងធ្វើឲ្យសំណួរទាំងឡាយផ្តោតលើអត្ថន័យដ៏ជ្រាលជ្រៅអំពីប្រធានបទ ឬគោលបំណងដ៏សំខាន់របស់ខ្ញុំ ។
វាក៏មានរបៀបដែលអ្នកអាចធ្វើឲ្យសំណួរ និងបរិយាកាសពិភាក្សារបស់អ្នកកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពផងដែរ ។ ការដែលមានសិស្សម្នាក់ ឬពីរនាក់គ្រប់គ្រង់លើការពិភាក្សាក៏មិនខុសពីការឲ្យគ្រូបង្រៀនគ្រប់គ្រងការបង្រៀននោះដែរ ។ នៅពេលខ្ញុំកំពុងសួរសំណួរនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានជាក្រុម ខ្ញុំច្រើនតែទុកពេល បន្ទាប់ពីខ្ញុំសួរសំណួរ មុនពេលហៅសិស្សឲ្យឆ្លើយ ។ ការធ្វើបែបនេះអាចនឹងមានអារម្មណ៍តានតឹងសម្រាប់គ្រូបង្រៀនដែលតែងតែចង់បានការឆ្លើយតបភា្លមៗ ប៉ុន្តែការទុកពេលផ្អាកបន្តិចវាផ្តល់ឲ្យនូវកិច្ចការពីរយ៉ាង ។ ទីមួយ វាទុកពេលឲ្យសិស្សនឹកគិត ។ ទីពីរ វាផ្តល់ពេលបន្ថែមឲ្យគ្រូបង្រៀន ដើម្បីពង្រីកក្រុមដល់អ្នកដែលឆ្លើយតបទៅនឹងការពិភាក្សានេះ ។ សូមចាំថា បងប្អូនមិនចាំបាច់ត្រូវតែហៅអ្នកលើកដៃមុនគេនោះទេ ។ ខ្ញុំក៏បានរកឃើញផងដែរថា ការសួរសិស្សជាមុននូវអ្វីដែលអ្នកអាចសួរក្នុងថ្នាក់ ជួយពួកគេឲ្យរៀបចំ និងអាចមានប្រសិទ្ធភាពដ៏ពិសេសសម្រាប់សិស្សដែលខ្មាសអៀន ឬមានអារម្មណ៍ថា មតិរបស់ពួកគេប្រហែលជាមិនមានតម្លៃ ។ សូមចងចាំផងដែរថា ការអញ្ជើញឲ្យចូលរួមទាមទារឲ្យសិស្សមានអារម្មណ៍ថា គំនិតរបស់ពួកគេត្រូវបានទទួលយកក្នុងគ្រប់វិធីទាំងអស់ ។ ការស្ថាបនាលើមតិយោបល់របស់សិស្ស ឬសូម្បីតែការផ្ញើសារបន្ទាប់ពីនោះ គឺជាវិធីដើម្បីពង្រឹងការចូលរួម និងជួយសិស្សឲ្យមានអារម្មណ៍ថា ការចូលរួមរបស់ពួកគេមានតម្លៃ ។
ជាចុងក្រោយ សូម្បីតែការពិភាក្សាជាក្រុមដែលល្អបំផុត ប្រហែលជាមិនអាចអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សទាំងអស់ចូលរួម ឬក៏សិស្សភាគច្រើនចូលរួមនៅក្នុងពេលវេលាដែលបានកំណត់នោះទេ ។ ជាញឹកញាប់ខ្ញុំតែងយកសំណួរមួយក្នុងចំណោមសំណួរសំខាន់ៗទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំ ឲ្យសិស្សចែកចាយជាមួយដៃគូ ឬក្រុមតូចៗ តាមរបៀបមួយដែលប្រាកដថា សិស្សក្នុងថ្នាក់ទាំងអស់ មានឱកាសយ៉ាងហោចណាស់មួយដើម្បីចែកចាយសេចក្តីពិតដែលពួកគេកំពុងរៀនជាមួយអ្នកដទៃ ។ នៅពេលយើងលើកទឹកចិត្តអ្នករៀនឲ្យចែកចាយសេចក្តីពិតដែលពួកគេកំពុងរៀន នោះយើងកំពុងអញ្ជើញពួកគេឲ្យទទួលខុសត្រូវចំពោះការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ ។
នីហ្វៃបង្រៀនថា អំណាចនៃការជ្រើសរើស គឺថា វាអនុញ្ញាតឲ្យយើងធ្វើសកម្មភាពដោយខ្លួនឯង ហើយពុំមែនទទួលសកម្មភាពនោះទេ ។ តើមជ្ឈដ្ឋាននៅក្នុងថ្នាក់រៀនរបស់យើងជាថ្នាក់មួយដែលអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សធ្វើសកម្មភាព និងទទួលខុសត្រូវសម្រាប់ការរៀនសូត្ររបស់ពួកគេ ឬជាមជ្ឈដ្ឋានដ៏សកម្មដែលសិស្សអាចធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងសាមញ្ញពេលពួកគេស្តាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ដែរឬទេ ? ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់មកមើលថ្នាក់របស់អ្នក តើពួកគេនឹងឃើញថា សិស្សត្រូវបានផ្តល់ឱកាសដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងដំណើរការរៀនសូត្រដែរឬទេ ? វាជាការលំបាកដើម្បីអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដ៏ឧស្សាហ៍ ប្រសិនបើយើងមិនអនុញ្ញាតឲ្យសិស្សចែកចាយការយល់ដឹង ការបំផុសគំនិតផ្ទាល់របស់ពួកគេ និងសង្កេតមើលសេចក្តីពិតនោះទេ ។ សូមលើកទឹកចិត្តអ្នករៀនឲ្យចែកចាយសេចក្តីពិតដែលពួកគេកំពុងរៀន និងធ្វើឲ្យការចែកចាយនោះជាផ្នែកមួយនៃបទពិសោធន៍ក្នុងថ្នាក់របស់អ្នក ។
អែលឌើរ ដេវីឌ អេ បែដណា បានបង្រៀនថា « ការអញ្ជើញឲ្យធ្វើសកម្មភាពគឺសំខាន់ ដោយសារសេចក្ដីជំនឿលើព្រះអង្គសង្គ្រោះគឺជាគោលការណ៍នៃសកម្មភាព និងអំណាច ។ ក្នុងនាមជាអ្នកបម្រើនៃព្រះអម្ចាស់ តួនាទីរបស់ខ្ញុំមិនមែនគ្រាន់តែផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានប៉ុណ្ណោះទេ ។ ប្រសិនបើមនុស្សត្រូវបង្កើនសេចក្តីជំនឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ នោះពួកគេត្រូវធ្វើសកម្មភាពតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ » ។
គោលបំណងនៃការអប់រំខាងសាសនានៅក្នុងប្រព័ន្ធអប់រំរបស់សាសនាចក្រគឺដើម្បី « បង្រៀនដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ … [ របៀប ]ដែល[ ជួយ ]សិស្សម្នាក់ៗ … ឲ្យក្លាយជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទពេញមួយជីវិត ដែលធ្វើ និងរក្សាសេចក្ដីសញ្ញា ស្រឡាញ់ព្រះ និងអ្នកដទៃ ហើយជាអ្នកដែលមានសមត្ថភាព មានឆន្ទៈ ហើយតាំងចិត្តដើម្បីប្រមូលអ៊ីស្រាអែលនៅទាំងសងខាងនៃវាំងនន » ។ ភាពជាសិស្សបែបនោះនឹងមិនកើតឡើងទេ លុះត្រាតែការបង្រៀនរបស់យើងមានរួមបញ្ចូលនូវការអញ្ជើញឲ្យក្លាយជាអ្វីមួយបន្ថែមទៀត ហើយរស់នៅតាមអ្វីដែលយើងកំពុងរៀន ។
វគ្គបទគម្ពីរខាងក្រោមនេះ ដកស្រង់ដោយផ្ទាល់ពី ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ៖ « ‹ ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នាបានភ្លឺនៅមុខមនុស្សលោក › ។ ‹ ចូរស្រឡាញ់ពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់អ្នក › ។ ‹ ចូរសូម នោះតែងនឹងឲ្យមកអ្នក › ។ ‹ ចូរឲ្យចូលតាមទ្វារចង្អៀត › ។ [ ម៉ាថាយ ៥:១៦, ៤៤៧:៧, ១៣ ] ។ ការអញ្ជើញមួយចំនួនដ៏ច្បាស់លាស់ និងគួរឲ្យចងចាំបំផុតនៅក្នុងការងារបម្រើទាំងមូលរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះនៅលើផែនដី ត្រូវបានថ្លែងនៅពេលទ្រង់បានបង្រៀនពួកសិស្សរបស់ទ្រង់នៅតាមជើងភ្នំដែលស្ថិតនៅសមុទ្រកាលីឡេ ។ គោលបំណងរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះគឺដើម្បីផ្លាស់ប្តូរជីវិតមនុស្ស ដែលបានធ្វើឡើងយ៉ាងជាក់ច្បាស់តាមរយៈការអញ្ជើញជារួមរបស់ទ្រង់ថា ៖ ‹ អស់អ្នកណាដែលឮពាក្យរបស់ខ្ញុំទាំងនេះ ហើយ ប្រព្រឹត្តតាម ខ្ញុំនឹងធៀបអ្នកនោះដូចជាមនុស្សប៉ិនប្រយ័ត្ន ដែលសង់ផ្ទះខ្លួននៅលើថ្ម › [ ម៉ាថាយ ៧:២៤ការគូសបញ្ជាក់បានបន្ថែម ] » សូមអញ្ជើញសិស្សនៅក្នុងថ្នាក់របស់អ្នកឲ្យរស់នៅតាមអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ។
ក្នុងការរៀបចំសម្រាប់សារលិខិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានសុំឲ្យបងប្អូនរាល់គ្នារៀបចំដោយសិក្សាផ្នែក « អញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម » នៅក្នុង ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ ដោយសារយើងមិននៅជាមួយគ្នាផ្ទាល់ ហើយបងប្អូនមួយចំនួនប្រហែលជាកំពុងទស្សនារៀងៗខ្លួន ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តបងប្អូនឲ្យចែកចាយការយល់ដឹងអំពីសំណួរខាងក្រោមជាមួយក្រុមជួបជុំរបស់បងប្អូនដោយផ្ទាល់ ឬតាមអនឡាញ ដែលយើងនឹងសុំឲ្យថ្នាក់ដឹកនាំរបស់បងប្អូនជួយធ្វើការសម្របសម្រួល ។ សំណួរទាំងនេះរួមមាន ៖
-
ហេតុអ្វីបានជាការរៀនសូត្រដំណឹងល្អមានប្រសិទ្ធភាពជាង នៅពេលការសិក្សានេះរួមបញ្ចូលទាំងសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួន ការរៀបចំ ការចែកចាយ និងការឆ្លើយតបចំពោះការអញ្ជើញផ្ទាល់ខ្លួន ?
-
តើសេចក្ដីថ្លែងការណ៍ពីបទគម្ពីរ និងដ៏ព្យាករណាខ្លះដែលបញ្ជាក់ពីការសង្កេតរបស់បងប្អូនចំពោះសំណួរមុន ?
-
ហើយចុះចំណែកសេចក្តីថ្លែងការណ៍ទាំងនេះ មានឥទ្ធិពលលើបងប្អូនផ្ទាល់យ៉ាងណាដែរ ?
ជាចុងក្រោយ សូមពិចារណាគោលការណ៍នីមួយៗខាងក្រោម ដែលយើងបានពិនិត្យមើល និងរបៀបដែលគោលការណ៍នេះអាចអញ្ជើញឲ្យមានការរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ដល់សិស្សរបស់បងប្អូន ៖ ទីមួយ សូមអញ្ជើញសិស្សឲ្យរៀបចំខ្លួនដើម្បីរៀនសូត្រ ។ ទីពីរ លើកទឹកចិត្តសិស្សឲ្យចែកចាយសេចក្តីពិតដែលពួកគេកំពុងរៀន និង ទីបី អញ្ជើញសិស្សឲ្យរស់នៅតាមអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ។
ការអញ្ជើញជាចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំគឺដើម្បីពិចារណាពីរបៀបដែលបងប្អូនអាចពង្រឹងការបង្រៀនរបស់បងប្អូននៅក្នុងផ្នែកនីមួយៗនៃផ្នែកទាំងបីនេះ ៖
-
តើខ្ញុំអាចអញ្ជើញសិស្សរបស់ខ្ញុំឲ្យរៀបចំខ្លួន មុនបទពិសោធន៍រៀនសូត្របានយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន និងកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពជាងនេះដោយរបៀបណា ?
-
តើរបៀបអ្វីខ្លះដែលខ្ញុំអាចលើកទឹកចិត្តសិស្សរបស់ខ្ញុំឲ្យចែកចាយពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន និងចូលរួមកាន់តែសកម្មក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ?
-
ជាចុងក្រោយ តើការអញ្ជើញអ្វីខ្លះដែលនឹងពង្រឹងសិស្សរបស់ខ្ញុំ និងជួយពួកគេឲ្យរស់នៅតាមអ្វីដែលពួកគេកំពុងរៀន ?
បងប្អូនប្រុសស្រី យើងស្រឡាញ់បងប្អូនខ្លាំងណាស់ ហើយយើងមានឱកាសធ្វើតាមគំរូរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដើម្បីអញ្ជើញឲ្យរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ។ សូមទុកចិត្តសិស្សរបស់បងប្អូន ។ នេះគឺជារបៀបតែមួយគត់ដែលពួកគេនឹងក្លាយជានរណាម្នាក់ដែលព្រះសព្វព្រះទ័យឲ្យពួកគេប្រែក្លាយ ។ យើងមិនមែនផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានទេ ហើយក៏មិនគ្រាន់តែបំផុសគំនិតដោយសាមញ្ញដល់សិស្សរបស់យើងជាមួយនឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈប្រកបដោយភាពស្វាហាប់ និងមេរៀនដែលមានការចូលរួមនោះទេ ។ យើងកំពុងរៀបចំសិស្សឲ្យរស់រានមានជីវិតខាងវិញ្ញាណក្នុងរដូវកាលដ៏លំបាកមួយ ។ ការរស់រានមានជីវិតខាងវិញ្ញាណនឹងអាស្រ័យលើសមត្ថភាពក្នុងការទទួលស្គាល់ការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានបង្រៀនថា « នៅគ្រាខាងមុខ វានឹងមិនអាចរស់រានខាងវិញ្ញាណបានឡើយ បើគ្មានព្រះចេស្ដាណែនាំ ដឹកនាំ និងលួងលោមចិត្តជាប់ជានិច្ចមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះ » ។
នៅពេលយើងបង្រៀនសិស្សរបស់យើងឲ្យរៀនដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាម ដោយក្លាយជាអ្នកចូលរួមដ៏សកម្ម យើងក៏កំពុងបង្រៀនពួកគេពីរបៀបស្វែងរក និងទទួលការណែនាំពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធផងដែរ ។ គឺសំណុំជំនាញនេះហើយដែលនឹងផ្តល់ពរដល់ពួកគេដ៏យូរអង្វែង បន្ទាប់ពីពួកគេបានចាកចេញពីថ្នាក់រៀនរបស់យើងទៅ ។ នៅពេលបងប្អូនព្យាយាមអញ្ជើញឲ្យមានរៀនសូត្រដោយឧស្សាហ៍ព្យាយាមនេះ ខ្ញុំសន្យាថា បងប្អូននឹងមើលឃើញអព្ភូតហេតុកើតឡើងនៅក្នុងជីវិតរបស់សិស្សបងប្អូន ។ អំណាចគឺមាននៅក្នុងពួកគេ ខ្ញុំថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីការណ៍នេះ នៅក្នុងព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ អាម៉ែន ៕