Pyetje të Zakonshme rreth Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme

Bindjet Fetare të Krishterëve

Po! Ne besojmë se Jezu Krishti është Biri i Perëndisë dhe Shpëtimtari i botës, dhe ne përpiqemi fort ta ndjekim Atë. Ashtu si shumë besime të krishtera, veçantitë e bindjeve tona fetare ndryshojnë disi nga ato të fqinjëve tanë. Por ne jemi ndjekës të përkushtuar të Krishtit dhe të mësimeve të Tij. Pjesët e pashoqe dhe të bukura të teologjisë sonë ndihmojnë për ta thelluar kuptueshmërinë tonë për Jezusin dhe mësimet e Tij.
Trinia e Shenjtë është termi që shumë fe të krishtera përdorin për të përshkruar Perëndinë Atin, Jezu Krishtin dhe Frymën e Shenjtë. Ne besojmë në ekzistencën e të treve, por besojmë se Ata janë qenie të veçuara e të dallueshme që janë një në qëllim. Qëllimi i Tyre është të na ndihmojnë të arrijmë gëzim të vërtetë në këtë jetë dhe pasi të vdesim.
Po!  Jezusi është themeli i besimit tonë – Biri i Perëndisë dhe Shpëtimtari i botës. Ne besojmë se jeta e përjetshme me Perëndinë dhe njerëzit tanë të dashur vjen nëpërmjet pranimit të ungjillit të Tij. Emri i plotë i Kishës sonë është Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, që pasqyron rolin e Tij qendror në jetën tonë. Bibla dhe Libri i Mormonit dëshmojnë për Jezu Krishtin dhe ne i çmojmë të dy.

Ky varg nga Libri i Mormonit ndihmon për ta përçuar besimin tonë: “Dhe, ne flasim për Krishtin, ne gëzohemi në Krishtin, ne predikojmë për Krishtin, ne profetizojmë mbi Krishtin dhe shkruajmë sipas profecive tona, që fëmijët tanë të mund të dinë se cilit burim t’i drejtohen për heqjen e mëkateve të tyre” (2 Nefi 25:26).

Mësoni më shumë
Ne besojmë se vdekja nuk është fundi për asnjërin prej nesh dhe se marrëdhëniet që krijojmë në këtë jetë mund të vazhdojnë pas kësaj jete. Për shkak të flijimit të Jezu Krishtit për ne, të gjithë do të ringjallemi për të jetuar përgjithmonë me trupa të përsosur, të çliruar nga sëmundjet dhe dhembjet. Hiri i Tij na ndihmon të bëjmë një jetë të drejtë, të pendohemi për keqbërjet dhe të bëhemi më shumë si Ai, në mënyrë që të mund të kemi mundësinë të jetojmë me Perëndinë dhe njerëzit tanë të dashur në përjetësi.

Stili i jetesës

Termi “mormonë” është një nofkë që vjen nga një libër i shkrimit të shenjtë, unik për Kishën tonë, i quajtur Libri i Mormonit. Nuk e nxorëm ne këtë nofkë, por shumë njerëz e përdorin atë për të përshkruar Kishën dhe anëtarët e saj. Në të kaluarën, ne e kemi përqafuar termin dhe madje e kemi përdorur dhe vetë, por tani u kërkojmë njerëzve ta quajnë Kishën me emrin e saj të plotë: Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme. 

Ky theksim mbi përdorimin e emrit të plotë të Kishës na ndihmon të ndjekim urdhrin e Zotit dhënë Profetit Jozef Smith: “Sepse kështu do të quhet kisha ime në ditët e fundit, madje Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme” (Doktrina e Besëlidhje 115:4). Ai gjithashtu ndihmon të pohohet se Jezusi është thelbi i fesë dhe bindjeve tona fetare.

“Shenjtorë të ditëve të mëvonshme” është një mënyrë e mirë për t’iu drejtuar miqve tuaj që janë anëtarë të besimit tonë.
Anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme janë shumë të ngjashëm me cilindo prej miqve dhe fqinjëve tuaj të tjerë. Ne punojmë, shkojmë në shkollë, kalojmë kohë me miqtë dhe familjen, marrim pjesë në sporte dhe gëzojmë një shumëllojshmëri veprimtarish të kohës së lirë.

Ne përjetojmë gëzime dhe sfida si të gjithë të tjerët, por ne besojmë se kur bëjmë më të mirën për ta ndjekur shembullin e Jezu Krishtit, Perëndia na jep këndvështrim dhe forcë shtesë për t’ia dalë mbanë përmes sfidave të jetës. Ne kemi edhe një komunitet përkrahës të kishës tek i cili mbështetemi.

Ne përpiqemi ta mbajmë Jezusin dhe mësimet e Tij në qendër të jetës sonë. Bindjet tona rreth Shpëtimtarit dhe mësimet e Tij ndikojnë në vendimet tona të përditshme për mënyrën se si flasim, vishemi dhe veprojmë. Për shembull, ne përpiqemi të shmangim punën ose blerjet të dielave, me qëllim që ta mbajmë të shenjtë ditën e Shabatit, siç na mësohet në Bibël. Feja jonë është një fe që predikohet të dielën dhe, në mënyrë ideale, ushtrohet në përditshmëri.


Mësoni më shumë
Në kohën e Biblës, Perëndia dha udhëzime nëpërmjet profetëve të Tij që të hiqej dorë nga ushqime të caktuara (shihni te Levitiku 11). Ai model vazhdon sot me Fjalën e Urtësisë, parimet e frymëzuara në mënyrë hyjnore mbi shëndetin dhënë Profetit Jozef Smith për dobinë tonë fizike, si edhe shpirtërore. Fjala e Urtësisë përfshin udhëzimin nga Perëndia për gjëra të tilla si ngrënien e ushqimeve të shëndetshme dhe kryerjen e aktivitetit fizik, si dhe udhërrëfimin për të mos e përdorur kafenë, çajin, duhanin, alkoolin dhe drogën.

Dy nga dhuratat më të mëdha që Perëndia i ka dhënë secilit prej nesh, janë trupat tanë fizikë dhe vullneti ynë i lirë. Zbatimi i Fjalës së Urtësisë na ndihmon t’i respektojmë trupat tanë dhe të kujdesemi për ta dhe ta mbajmë mendjen të kthjellët në mënyrë që të jemi më të hapur ndaj Shpirtit të Shenjtë. Ajo na ndihmon gjithashtu të shmangim varësitë, që mund ta dëmtojnë vullnetin tonë të lirë.
Members are shaking hands and greeting each other in a foyer of a meetinghouse in India.

Shërbesat e Kishës

Oraret e fillimit të shërbesave tona të së dielës ndryshojnë sipas vendndodhjes. Në zonat me shumë anëtarë të Kishës, mund të ketë disa bashkësi që mblidhen në orare të ndryshme në të njëjtën ndërtesë. Ju mund ta gjeni vendndodhjen dhe orarin e mbledhjes së bashkësisë më afër jush këtu: Gjej një Kishë
Bashkësitë në mbarë botën ndjekin një strukturë të ngjashme prej dy orësh për shërbesat e së dielës. Gjatë asaj që ne e quajmë mbledhja e sakramentit, të gjithë mblidhen së bashku. Mbledhja përfshin një lutje hapjeje dhe mbylljeje, disa himne dhe predikime të shkurtra që jepen nga anëtarët e bashkësisë.

Pjesa më e rëndësishme e mbledhjes së sakramentit është marrja e sakramentit, që ngjason me kungimin në fe të tjera të krishtera. Gjatë sakramentit, ne kujtojmë Jezu Krishtin dhe rizotohemi që ta ndjekim Atë ndërsa marrim një copëz bukë dhe pimë një gotë të vogël me ujë që simbolizojnë trupin dhe gjakun që Ai i flijoi për ne.

Krahas mbledhjes së sakramentit, njerëzit ftohen në një orë të dytë ku merret mësim në mjedise më të vogla, më ndërvepruese. Ka orë të ndryshme mësimore në dispozicion për personat në moshë madhore, adoleshentët dhe fëmijët ku studiojmë shkrimet e shenjta dhe fjalët e profetëve të gjallë dhe diskutojmë se si mund ta ndjekim Jezu Krishtin.

Mësoni më shumë
Jeni më se i/e mirëpritur të vini sikurse jeni. Nëse jeni i/e shqetësuar se do të dukeni ndryshe nga të tjerët, ne përpiqemi të veshim rroba më të mira nga sa veshim gjatë javës me qëllim që të pasqyrojmë nderimin tonë për Perëndinë. Veshja më e zakonshme që do të shihni në kishë, është një këmishë dhe kollare për burrat dhe një fund ose fustan për gratë.
Ne kemi vizitorë pothuajse në çdo bashkësi, ndaj jemi mësuar të shohim fytyra të reja. Në një bashkësi të madhe, njerëzit madje mund të mos e kuptojnë fare se jeni vizitor/e. Në zona të tjera, njerëzit mund t’ju vënë re dhe t’ju përshëndetin. Sido që të jetë, mos ngurroni të thoni se kush jeni dhe të bëni çfarëdo pyetjeje që të keni.
Jo. Kur buka dhe uji i sakramentit i jepen bashkësisë, ju thjesht mund t’ia kaloni tabakanë personit tjetër, më pas rehatohuni dhe shijoni pjesën tjetër të shërbesës. Do të shihni njerëz që dalin vullnetarë/e për të marrë pjesë në mënyra të tjera, të tilla si duke iu përgjigjur pyetjes së një mësuesi/eje gjatë një ore mësimore, por nuk keni pse ta ngrini dorën nëse kjo nuk është diçka që doni ta bëni.
Jo. Ne besojmë vërtet në ligjin e së dhjetës që gjendet në Bibël. Por anëtarët tanë që zgjedhin ta paguajnë të dhjetën, e bëjnë këtë privatisht, jo si pjesë të shërbesës së adhurimit. Juve nuk do t’ju kërkohen dhurime gjatë një mbledhjeje.
Po! Kjo është një kishë që i mirëpret familjet. Fëmijët ulen me prindërit e tyre gjatë mbledhjes kryesore të sakramentit dhe më pas marrin pjesë në veprimtari me fëmijët ose adoleshentët e moshës së tyre ndërkohë që personat në moshë madhore ndjekin Shkollën e së Dielës. Orët mësimore të fëmijëve dhe rinisë udhëhiqen gjithmonë nga dy ose më shumë persona në moshë madhore. Ka një dhomë për nënat që siguron privatësi për të ushqyer foshnjat ose nevoja të tjera.
Sigurisht! Ne besojmë se jemi të gjithë fëmijë të Perëndisë dhe bekimet e Tij të premtuara janë në dispozicion për të gjithë ne ndërsa përpiqemi fort të ndjekim fjalën e Tij, pavarësisht nga karakteristikat tona apo e kaluara jonë. Kisha është një vend për gjithsecilin për të mësuar dhe për t’u rritur. Ju mund të keni një stereotip të caktuar në mendjen tuaj me të cilin nuk mendoni se përshtateni, por e vërteta është se anëtarët tanë vijnë nga të gjitha formimet e interesat, nga më të ndryshmet. Ejani për një vizitë, dhe mund të befasoheni se kë do të gjeni të ulur në ndenjëset pranë vetes.
Po. Në bashkësitë tona, çdokush ka mundësi të japë ndihmesë. Gratë dhe burrat mbajnë pozicione udhëheqëse, shërbejnë në komitete, japin mësim në klasa, flasin nga foltorja, bëjnë lutje dhe organizojnë e drejtojnë veprimtari. Madje edhe fëmijët dhe adoleshentët kanë mundësi t’i bëjnë këto gjëra.

Duke ndjekur modelin që dha Jezusi në thirrjen e Dymbëdhjetë Apostujve të Tij dhe në dhënien atyre të çelësave të autoritetit të priftërisë nga Perëndia, sot vetëm burrat i mbajnë çelësat e priftërisë. Për këtë arsye, disa pozicione dhe detyra udhëheqëse në Kishë bëhen vetëm nga burrat. Por pozicione dhe detyra të tjera të rëndësishme mbahen dhe përmbushen vetëm nga gratë. Gratë shërbejnë, udhëheqin, dëshmojnë dhe japin shpesh mësim në mbledhjet e kishës. Nëse jeni i/e gatshëm/me për të dhënë ndihmesë në bashkësinë tuaj vendore, përherë do të ketë mundësi për ta bërë atë.
Shumë njerëz nuk ndihen rehat me fenë e organizuar dhe parapëlqejnë ta përjetojnë më vete shpirtshmërinë dhe të jetuarit e një jetë të mirë. E vërteta është që kemi nevojë për të dyja.

Përvojat shpirtërore dhe shërbimi ndaj të tjerëve gjatë çdo jave janë baza e një marrëdhënieje me Perëndinë. Por disa nga urdhërimet e Perëndisë, si të pagëzuarit dhe marrja e sakramentit të krijuar nga Jezu Krishti, kërkojnë autoritetin e priftërisë nga Perëndia. Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme siguron strukturën dhe autoritetin e priftërisë të domosdoshëm për t’i përmbushur këto urdhërime. Ajo siguron edhe një mjedis të dashur e përkrahës ku mund të punoni për t’u bërë një person më i mirë dhe të dëgjoni pikëpamje që mund të mos i keni pikasur kur e keni studiuar më vete fjalën e Perëndisë. Një dobi tjetër e fesë së organizuar është mënyra si i inkurajon dhe i nxit mundësitë për shërbim.
Konferenca e përgjithshme është një mbledhje mbarëbotërore e besimtarëve. Dy herë në vit, ne kalojmë një fundjavë duke dëgjuar profetët e Zotit, apostujt dhe udhëheqësit e tjerë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme teksa japin mesazh nga Perëndia për kohën tonë. Mijëra njerëz marrin pjesë personalisht në Solt‑Lejk‑Siti të Jutës, SHBA, ndërkohë që miliona të tjerë e shohin nga larg ose i studiojnë mesazhet në mënyrë të pavarur në një datë të mëvonshme.

Shikojini ose lexojini mesazhet e konferencave të kaluara të përgjithshme.
Joseph Smith, Jr. kneeling in the Sacred Grove during the First Vision.  There are shafts of light shining down on Joseph.

Historia e Kishës

Në vitin 1820, një djalë 14‑vjeçar me emrin Jozef Smith filloi të vinte në dyshim mirëqenien e shpirtit të tij dhe të vriste mendjen se me cilën kishë duhej të bashkohej. Një ditë, ndërsa studio Biblën, ai lexoi te Jakob 1:5:

“Por në qoftë se ndonjërit nga ju i mungon urtia, le të kërkojë nga Perëndia, që u jep të gjithëve pa kursim, pa qortuar, dhe atij do t’i jepet”.

Shkrimi i shenjtë pati një ndikim të fuqishëm te Jozefi, duke e shtyrë të gjente një korije të qetë pemësh dhe të përpiqej për herë të parë në jetën e vet që të lutej me zë të lartë. Perëndia Ati dhe Biri i Tij, Jezu Krishti, iu shfaqën Jozef Smithit atë ditë, duke i thënë se mëkatet i qenë falur dhe se ai nuk duhej t’i bashkohej asnjërës prej kishave për të cilat kishte mësuar.

Jozefi ishte zgjedhur si Profet i Perëndisë i cili, nën drejtimin e Jezu Krishtit, do të rivendoste Kishën e Tij në tokë. Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme u themelua zyrtarisht në vitin 1830.
Predikimet e dhëna nga profeti, apostujt dhe udhëheqës të tjerë të Kishës në konferencën e përgjithshme mund të gjenden duke shfletuar arkivat e konferencave të përgjithshme. Mund të qëndroni të përditësuar për ato që po thonë udhëheqësit e Kishës jashtë konferencës së përgjithshme – si p.sh. në përkushtimet e tempujve ose konferencat mes besimeve të ndryshme fetare – duke vizituar faqen Redaksia e Kishës. Ju mund të përdorni edhe funksionin kërko në ChurchofJesusChrist.org për të shfletuar bisedat e konferencave të përgjithshme, artikujt e revistave dhe burime të tjera sipas temës.
Kur vdes profeti e Presidenti i Kishës, Apostulli më i vjetër (në kohëzgjatjen e shërbimit, jo në moshë) bëhet profeti i ri. Kur ka një vend bosh në Kuorumin e Dymbëdhjetëve Apostujve, profeti zgjedh një person të ri që të shërbejë, nëpërmjet frymëzimit nga Perëndia.

Pozicionet e tjera me përgjegjësi në Kishë, atyre që u referohemi si “thirrje”, në rang krahinor dhe vendor zgjidhen gjithashtu duke kërkuar frymëzim nga Perëndia. Për shembull, peshkopi që udhëheq një bashkësi mund të lutet dhe të ndihet i frymëzuar t’i kërkojë një gruaje të caktuar të udhëheqë organizatën e grave që njihet si Shoqata e Ndihmës. Ajo, nga ana e saj, do të lutet për drejtim se kush duhet ta ndihmojë atë si këshilltare, si sekretare, si mësuese dhe në role të tjera.

Mësoni më shumë
A bible and triple combination on a table with papers.

Bibla dhe Libri i Mormonit

Po! Ne besojmë se Bibla është fjala e Perëndisë. Ne e studiojmë atë rregullisht në shtëpitë tona dhe në kishë, dhe përpiqemi të jetojmë sipas mësimeve të saj. Ne besojmë se Dhiata e Vjetër dhe Dhiata e Re veprojnë bashkë me Librin e Mormonit, i cili është një dëshmi tjetër e Jezu Krishtit, për të funksionuar si dëshmi për Jezusin dhe për të na dhënë një kuptim më të plotë për planin e Perëndisë.

Mësoni më shumë
Libri i Mormonit është një libër me shkrime të shenjta që dëshmon për Jezu Krishtin dhe na mëson rreth planit të Perëndisë dhe urdhërimeve të Tij për ne. Një nga bekimet e Librit të Mormonit është se u jep më shumë qartësi dhe kuptim mësimeve të Jezusit që gjenden në Bibël, në mënyrë të ngjashme me atë se si librat Mateu, Marku, Lluka dhe Gjoni na tregojnë për shërbesën dhe mësimet e Jezusit nga këndvështrime të ndryshme për të na dhënë një tablo më të plotë.

Së bashku, Libri i Mormonit dhe Bibla përmbajnë mijëra vite frymëzimi, udhërrëfimi dhe udhëzimi me vlerë. Duke i studiuar të dy librat, ju mund të merrni një kuptueshmëri më të mirë për atë se kush është Perëndia dhe çfarë dëshiron Ai për ju.

Studiojeni Librin e Mormonit dhe Biblën me misionarët.
Sikurse Bibla, Libri i Mormonit ka shumë autorë. Ai është një koleksion ditarësh dhe historish të përcjella nga një shkrimtar tek tjetri gjatë një periudhe prej rreth 1 000 vjetësh. Autori i parë është profeti Nefi, i cili u largua nga Jerusalemi me familjen e tij në vitin 600 pr.K. dhe lundroi drejt kontinentit amerikan. Nefi ia kaloi analin vëllait të tij më të vogël, i cili më pas ia dha të birit. Secili autor ia dha analin dikujt që i mirëbesonte. Mormoni ishte emri i profetit që i përmblodhi të gjitha shkrimet në një libër, prandaj ka marrë edhe emrin Libri i Mormonit.

Në vitin 1823, Jozef Smithi u drejtua në vendin ku ishte fshehur anali i lashtë, dhe e përktheu atë me anë të fuqisë së Perëndisë. 

Mësoni më shumë.
Merreni Librin e Mormonit.
Ashtu si Bibla, Libri i Mormonit dëshmon për Jezu Krishtin. Ngjarja qendrore e shënuar në Librin e Mormonit, është vizita e Jezu Krishtit – përfshirë mësimet dhe shërbesën e Tij – te besimtarët në kontinentin e lashtë amerikan.

Libri i Mormonit fillon me historinë e një familjeje. I ati i asaj familjeje, Lehi, është një profet në Jerusalemin e lashtë rreth vitit 600 pr.K. Perëndia e paralajmëron Lehin në një ëndërr që të marrë familjen e vet dhe të largohet nga Jerusalemi, sepse qyteti do të shkatërrohet së shpejti dhe shumë njerëz do të robërohen nga një komb tjetër. Ata kalojnë oqeanin për në kontinentin amerikan.

Pasardhësit e Lehit dhe bashkëshortes së tij, Sarias, përfundimisht ndahen në dy kombe: nefitët dhe lamanitët. Gjatë disa shekujve pasues, këto kombe janë shpesh në luftë me njëri‑tjetrin dhe besimi i tyre te Perëndia dhe Jezu Krishti vihet vazhdimisht në provë. Këto përvoja i mbushin faqet e Librit të Mormonit në formën e mësimeve jetësore, predikimeve, profecive dhe historive të fuqishme.

Pasi Jezusi ringjallet në Jerusalem, Ai u shfaqet njerëzve në kontinentin amerikan. Ai u mëson atyre rreth pagëzimit dhe faljes. Ai ua shëron të sëmurët dhe ua bekon fëmijët. Ai themelon Kishën e Tij. Më pas, ata jetojnë në paqe për qindra vjet. Me kalimin e kohës, njerëzit e humbasin besimin e tyre dhe shumë njerëz vriten në betejë. Një profet i asaj kohe me emrin Moroni i gropos analet e tyre për t’i ruajtur për një kohë dhe popull të ardhshëm – për ne!

Mësoni më shumë.
Merreni Librin e Mormonit.

Tempujt dhe Martesa

Pjesa më e madhe e adhurimit tonë ndodh brenda kishave, të cilave ndonjëherë u referohemi edhe si godina kishtare, shtëpi mbledhjesh ose qendra kunjesh. Ju mund t’i dalloni këto ndërtesa nga fjalët “Mirë se Vini Vizitorë” dhe “Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme” të vendosura pranë hyrjes së pjesës më të madhe të ndërtesave. Brenda, ne zhvillojmë shërbesa adhurimi të së dielës, veprimtari për rininë në ditët e javës, mbledhje shoqërore, interpretime kulturore dhe ngjarje të tjera që janë të hapura ndaj gjithkujt në komunitet.

Tempujt kanë një qëllim më specifik. Tempujt janë vende të veçuara posaçërisht për shërbim e ceremoni të shenjta. Ata janë projektuar nga Zoti dhe përkushtuar për qëllimet e Tij. Tempujt janë të vetmet vende ku autorizohet kryerja e disa ordinancave. Këto ceremoni të shenjta i lartësojnë dhe frymëzojnë pjesëmarrësit ndërsa ata zotohen për t’i ndjekur mësimet dhe shembullin e Jezu Krishtit.

Për tempujt tregohet një nderim i veçantë – nuk do të gjeni njerëz që në mënyrë të shkujdesur flasin rreth filmit më të fundit, përdorin telefonat e tyre celularë ose angazhohen në veprimtari të tjera të përditshmërisë. Në vend të kësaj, anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme që kanë punuar për t’u përgatitur për përvojën e shenjtë përqendrohen te pjesëmarrja në ordinancat dhe kërkimi i zbulesës vetjake nga Perëndia.

Tempujt ndërtohen për të plotësuar peizazhin, kulturën dhe nevojat e zonës, ndaj secili ka pamje paksa të ndryshme. Por shumica prej tyre ndërtohen me mermer të bardhë dhe kanë maja të drejtuara nga qielli. Jashtë një tempulli, mund të gjeni gjithnjë fjalët “Shenjtëri Zotit, Shtëpia e Zotit”.
Kur tempujt ndërtohen në fillim ose pasi t’u jenë nënshtruar restaurimeve të mëdha, zhvillohen shtëpitë e hapura për publikun që ata të mund të bëjnë një vizitë brenda. Gjithashtu, shumë tempuj kanë qendra vizitorësh, zona pritjeje ose rrethina që janë të hapura për këdo.

Pasi tempulli përfundohet, ai përkushtohet për adhurim të shenjtë. Për shkak të natyrës së shenjtë të punës që bëjmë në tempuj, paskëtaj ai hapet vetëm për anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme të cilët janë përgatitur për atë përvojë. Ndërkohë që mund të mos jeni në gjendje të hyni në tempull pikërisht tani, të gjithë fëmijët e Perëndisë ftohen të mësojnë më shumë rreth ungjillit të Jezu Krishtit dhe të hyjnë në marrëdhëniet besëlidhëse që do t’ju lejojnë të merrni pjesë plotësisht në bekimet e tempullit.
Tempujt ndryshojnë nga ndërtesat tona të zakonshme të kishave, ku zhvillojmë shërbesat e adhurimit të së dielës. Janë vendet tona më të shenjta, të caktuara për veprën më të shenjtë të Perëndisë. Gjërat që bëjmë në tempull sillen rreth premtimit se mund të jetojmë me Perëndinë dhe njerëzit tanë të dashur në përjetësi.

Në tempull, ne zotohemi më plotësisht për ta ndjekur Jezu Krishtin. Ne i bëjmë premtime Perëndisë, të tilla si premtimin për zbatimin e urdhërimeve të Tij dhe për t’ia përkushtuar veten dhe gjithçka që kemi Atij. Bashkëshortët dhe bashkëshortet, prindërit dhe fëmijët bashkohen ose “vulosen” me njëri‑tjetrin në përjetësi. Ne bëjmë të njëjtën punë për paraardhësit tanë, duke u dhënë atyre mundësinë për t’i pranuar ato bekime në jetën tjetër, nëse e zgjedhin këtë.

Mësoni më shumë
Jezusi dha mësim se pagëzimi është i domosdoshëm për të hyrë në mbretërinë e qiellit (shihni te Gjoni 3:5). Por çfarë bëhet me njerëzit që vdesin pa u pagëzuar ose madje pa pasur dijeni për Jezusin?

Fatmirësisht, Perëndia ka siguruar një mënyrë për cilindo që t’i marrë të gjitha bekimet e Tij – madje edhe pas vdekjes. Në tempull bëhen pagëzime për ata që kanë vdekur pa pasur mundësinë të pagëzohen në këtë jetë. Apostulli Pal foli për pagëzimin për të vdekurit në Bibël (shihni te 1 Korintasve 15:29) dhe anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme e vazhdojnë po atë praktikë në tempuj në ditët e sotme. 

Ja se si funksionon: Shenjtorët e ditëve të mëvonshme e studiojnë historinë familjare dhe zbulojnë emrat e pjesëtarëve të familjes që kanë vdekur pa u pagëzuar. Më pas ata pagëzohen për ata paraardhës në tempull. Ky shërbim për të tjerët jepet me dashuri – dhe, për shkak se jeta vazhdon pas vdekjes, ata që kanë vdekur, janë të vetëdijshëm për ordinancat dhe mund të zgjedhin a do t’i pranojnë ato. 

Mësoni më shumë.
Në tempull, burri dhe gruaja bashkohen përgjithmonë. Kjo ceremoni martesore quhet “vulosje” në tempull sepse çifti bashkohet për këtë jetë dhe në përjetësi. Gjatë një ceremonie të shkurtër e të thjeshtë, nusja dhe dhëndri bashkojnë duart mbi një altar. Ata besëlidhin me Perëndinë që do ta nderojnë dhe duan njëri-tjetrin tërësisht dhe që zotohen t’i ndjekin mësimet dhe shembullin e Jezusit. Në këmbim, atyre u premtohet se martesa e tyre dhe familja e tyre do të zgjatë në jetën tjetër dhe në përjetësi. 

Çiftet që martohen në tempull shpesh festojnë me një grup më të madh familjarësh dhe miqsh paskëtaj me një pritje dasmore ose traditë tjetër kulturore. Çiftet që ishin martuar më parë në ceremoni civile jashtë tempullit (si p.sh. ata që iu bashkuan Kishës pasi qenë martuar tashmë), mund t’i përjetojnë gjithashtu bekimet e vulosjes në tempull.

Mësoni më shumë.
Veshjet dhe bizhuteritë simbolike fetare janë një praktikë e zakonshme për shumë njerëz besimtarë anekënd botës, përfshirë anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme. Anëtarët në moshë madhore i mbajnë veshjet e brendshme të tempullit si një kujtues vetjak të marrëdhënies së tyre me Perëndinë, premtimeve që i bënë Atij në tempull dhe zotimit të tyre për ta ndjekur Jezu Krishtin dhe për t’i zbatuar urdhërimet e Tij. Veshjet e brendshme të tempullit përbëhen nga dy pjesë, të ngjashme me një bluzë të brendshme të lehtë dhe pantallona të shkurtra. Ato konsiderohen të shenjta për anëtarët që i veshin ato.
Po. Anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme mund të martohen me këdo që zgjedhin. Megjithatë, martesat e shenjta në tempull për përjetësinë janë vetëm për një burrë dhe një grua që janë të dy anëtarë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme dhe që janë përgatitur për të bërë një zotim të shenjtë ndaj njëri‑tjetrit dhe ndaj Perëndisë. Për këtë arsye, shumë shenjtorë beqarë të ditëve të mëvonshme parapëlqejnë të përqendrohen te dalja në takime me njerëz që kanë të njëjtat bindje fetare dhe synim si ata për t’u martuar në tempull.

Tempujt dhe Martesa

Pjesa më e madhe e adhurimit tonë ndodh brenda kishave, të cilave ndonjëherë u referohemi edhe si godina kishtare, shtëpi mbledhjesh ose qendra kunjesh. Ju mund t’i dalloni këto ndërtesa nga fjalët “Mirë se Vini Vizitorë” dhe “Kisha e Jezu Krishtit e Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme” të vendosura pranë hyrjes së pjesës më të madhe të ndërtesave. Brenda, ne zhvillojmë shërbesa adhurimi të së dielës, veprimtari për rininë në ditët e javës, mbledhje shoqërore, interpretime kulturore dhe ngjarje të tjera që janë të hapura ndaj gjithkujt në komunitet.

Tempujt kanë një qëllim më specifik. Tempujt janë vende të veçuara posaçërisht për shërbim e ceremoni të shenjta. Ata janë projektuar nga Zoti dhe përkushtuar për qëllimet e Tij. Tempujt janë të vetmet vende ku autorizohet kryerja e disa ordinancave. Këto ceremoni të shenjta i lartësojnë dhe frymëzojnë pjesëmarrësit ndërsa ata zotohen për t’i ndjekur mësimet dhe shembullin e Jezu Krishtit.

Për tempujt tregohet një nderim i veçantë – nuk do të gjeni njerëz që në mënyrë të shkujdesur flasin rreth filmit më të fundit, përdorin telefonat e tyre celularë ose angazhohen në veprimtari të tjera të përditshmërisë. Në vend të kësaj, anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme që kanë punuar për t’u përgatitur për përvojën e shenjtë përqendrohen te pjesëmarrja në ordinancat dhe kërkimi i zbulesës vetjake nga Perëndia.

Tempujt ndërtohen për të plotësuar peizazhin, kulturën dhe nevojat e zonës, ndaj secili ka pamje paksa të ndryshme. Por shumica prej tyre ndërtohen me mermer të bardhë dhe kanë maja të drejtuara nga qielli. Jashtë një tempulli, mund të gjeni gjithnjë fjalët “Shenjtëri Zotit, Shtëpia e Zotit”.
Kur tempujt ndërtohen në fillim ose pasi t’u jenë nënshtruar restaurimeve të mëdha, zhvillohen shtëpitë e hapura për publikun që ata të mund të bëjnë një vizitë brenda. Gjithashtu, shumë tempuj kanë qendra vizitorësh, zona pritjeje ose rrethina që janë të hapura për këdo.

Pasi tempulli përfundohet, ai përkushtohet për adhurim të shenjtë. Për shkak të natyrës së shenjtë të punës që bëjmë në tempuj, paskëtaj ai hapet vetëm për anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme të cilët janë përgatitur për atë përvojë. Ndërkohë që mund të mos jeni në gjendje të hyni në tempull pikërisht tani, të gjithë fëmijët e Perëndisë ftohen të mësojnë më shumë rreth ungjillit të Jezu Krishtit dhe të hyjnë në marrëdhëniet besëlidhëse që do t’ju lejojnë të merrni pjesë plotësisht në bekimet e tempullit.
Tempujt ndryshojnë nga ndërtesat tona të zakonshme të kishave, ku zhvillojmë shërbesat e adhurimit të së dielës. Janë vendet tona më të shenjta, të caktuara për veprën më të shenjtë të Perëndisë. Gjërat që bëjmë në tempull sillen rreth premtimit se mund të jetojmë me Perëndinë dhe njerëzit tanë të dashur në përjetësi.

Në tempull, ne zotohemi më plotësisht për ta ndjekur Jezu Krishtin. Ne i bëjmë premtime Perëndisë, të tilla si premtimin për zbatimin e urdhërimeve të Tij dhe për t’ia përkushtuar veten dhe gjithçka që kemi Atij. Bashkëshortët dhe bashkëshortet, prindërit dhe fëmijët bashkohen ose “vulosen” me njëri‑tjetrin në përjetësi. Ne bëjmë të njëjtën punë për paraardhësit tanë, duke u dhënë atyre mundësinë për t’i pranuar ato bekime në jetën tjetër, nëse e zgjedhin këtë.

Mësoni më shumë
Jezusi dha mësim se pagëzimi është i domosdoshëm për të hyrë në mbretërinë e qiellit (shihni te Gjoni 3:5). Por çfarë bëhet me njerëzit që vdesin pa u pagëzuar ose madje pa pasur dijeni për Jezusin?

Fatmirësisht, Perëndia ka siguruar një mënyrë për cilindo që t’i marrë të gjitha bekimet e Tij – madje edhe pas vdekjes. Në tempull bëhen pagëzime për ata që kanë vdekur pa pasur mundësinë të pagëzohen në këtë jetë. Apostulli Pal foli për pagëzimin për të vdekurit në Bibël (shihni te 1 Korintasve 15:29) dhe anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme e vazhdojnë po atë praktikë në tempuj në ditët e sotme. 

Ja se si funksionon: Shenjtorët e ditëve të mëvonshme e studiojnë historinë familjare dhe zbulojnë emrat e pjesëtarëve të familjes që kanë vdekur pa u pagëzuar. Më pas ata pagëzohen për ata paraardhës në tempull. Ky shërbim për të tjerët jepet me dashuri – dhe, për shkak se jeta vazhdon pas vdekjes, ata që kanë vdekur, janë të vetëdijshëm për ordinancat dhe mund të zgjedhin a do t’i pranojnë ato. 

Mësoni më shumë.
Në tempull, burri dhe gruaja bashkohen përgjithmonë. Kjo ceremoni martesore quhet “vulosje” në tempull sepse çifti bashkohet për këtë jetë dhe në përjetësi. Gjatë një ceremonie të shkurtër e të thjeshtë, nusja dhe dhëndri bashkojnë duart mbi një altar. Ata besëlidhin me Perëndinë që do ta nderojnë dhe duan njëri-tjetrin tërësisht dhe që zotohen t’i ndjekin mësimet dhe shembullin e Jezusit. Në këmbim, atyre u premtohet se martesa e tyre dhe familja e tyre do të zgjatë në jetën tjetër dhe në përjetësi. 

Çiftet që martohen në tempull shpesh festojnë me një grup më të madh familjarësh dhe miqsh paskëtaj me një pritje dasmore ose traditë tjetër kulturore. Çiftet që ishin martuar më parë në ceremoni civile jashtë tempullit (si p.sh. ata që iu bashkuan Kishës pasi qenë martuar tashmë), mund t’i përjetojnë gjithashtu bekimet e vulosjes në tempull.

Mësoni më shumë.
Veshjet dhe bizhuteritë simbolike fetare janë një praktikë e zakonshme për shumë njerëz besimtarë anekënd botës, përfshirë anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme. Anëtarët në moshë madhore i mbajnë veshjet e brendshme të tempullit si një kujtues vetjak të marrëdhënies së tyre me Perëndinë, premtimeve që i bënë Atij në tempull dhe zotimit të tyre për ta ndjekur Jezu Krishtin dhe për t’i zbatuar urdhërimet e Tij. Veshjet e brendshme të tempullit përbëhen nga dy pjesë, të ngjashme me një bluzë të brendshme të lehtë dhe pantallona të shkurtra. Ato konsiderohen të shenjta për anëtarët që i veshin ato.

Mësoni më shumë
Po. Anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme mund të martohen me këdo që zgjedhin. Megjithatë, martesat e shenjta në tempull për përjetësinë janë vetëm për një burrë dhe një grua që janë të dy anëtarë të Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme dhe që janë përgatitur për të bërë një zotim të shenjtë ndaj njëri‑tjetrit dhe ndaj Perëndisë. Për këtë arsye, shumë shenjtorë beqarë të ditëve të mëvonshme parapëlqejnë të përqendrohen te dalja në takime me njerëz që kanë të njëjtat bindje fetare dhe synim si ata për t’u martuar në tempull.

Misionarët

Synimi i çdo misionari është të shpërndajë ungjillin e Jezu Krishtit. Disa nga gjërat që bëjnë ata përfshijnë takimin dhe bashkëveprimin me njerëz që janë të interesuar të mësojnë më shumë, mësimdhënien ndaj këtyre njerëzve, studimin e shkrimeve të shenjta së bashku dhe dhënien vullnetare të shërbimit në komunitet.

Misionet janë paksa të ndryshme në varësi të vendndodhjes. Për shembull, disa misionarë ecin ose ngasin biçikleta, ndërsa të tjerë ngasin makina. Disa caktohen në zona periferike, të tjerë në qytete të mëdha. Ndonjëherë puna misionare është të lidhesh me njerëzit nëpërmjet mjeteve shoqërore; herë të tjera ajo përfshin trokitjen në dyer ose ofrimin e vizitave turistike për njerëzit në vendet historike të Kishës.

Një gjë që të gjithë misionarët e kanë të përbashkët është se ata dëshirojnë t’i ndihmojnë të tjerët të arrijnë ta njohin Jezusin dhe të zhvillojnë një marrëdhënie me Të. Nëse keni pyetje që lidhen me besimin, jeni në kërkim të dikujt me të cilin të luteni ose dëshironi të shkoni në kishë me dikë, na bëni me dije! Misionarët janë të lumtur të flasin me ju!

Lidhuni me misionarët në zonën tuaj.
Çdo anëtar i Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme inkurajohet ta shpërndajë ungjillin e Jezu Krishtit me të tjerët. Disa anëtarë ftohen dhe mund të zgjedhin të shërbejnë në një mision kohëplotë për një periudhë të caktuar kohore (shpesh 18 ose 24 muaj). Shumica e misionarëve tanë janë persona në moshë madhore beqarë në fund të adoleshencës ose në fillim të të njëzetave, edhe anëtarë më të mëdhenj në moshë dhe çifte të martuara shërbejnë gjithashtu. Duke qenë se rrethanat e çdo personi janë të ndryshme, disa mund të zgjedhin të shërbejnë në një mision disa orë në javë. Shumë anëtarë të kishës nuk kanë shërbyer ndonjëherë në një mision formal, por e shpërndajnë ungjillin nëpërmjet veprimeve të tyre të përditshme.
Mund të vini re se misionarët/et njihen si Plaku ose Motra, i/e shoqëruar me mbiemrin e tyre. Ky është një titull që ne e përdorim si shenjë respekti dhe nderimi. Në mënyrë të ngjashme, në përditshmëri anëtarët e Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme shpesh e thërrasin njëri‑tjetrin Vëllai ose Motra në vend të Z. ose Znj. për të nderuar marrëdhënien tonë si fëmijë të Perëndisë.
Christ being Baptised - A young being baptized

Pagëzimi

Po. Jezusi e bëri të qartë se pagëzimi është i domosdoshëm për të hyrë në mbretërinë e qiellit, duke na mësuar se ne duhet të “lind[im] nga uji dhe nga Fryma” (Gjoni 3:5). Vetë Jezusi u pagëzua, ndonëse ishte i përsosur, për të na dhënë shembullin.
Po. Shumë njerëz që janë pagëzuar në një kishë tjetër, e hodhën këtë hap me mirëbesim, me dëshirën e sinqertë për ta pranuar dhe ndjekur Jezu Krishtin.

Ne besojmë se kur bëhet fjalë për ordinanca ose vepra të shenjta që janë thelbësore për shpëtimin tonë të përjetshëm, ne duhet të ndjekim modelin e vendosur nga Jezu Krishti. Kjo do të thotë se pagëzimet duhet të kryhen me anë të autoritetit të priftërisë nga Perëndia dhe në një mënyrë që përputhet me mënyrën si u pagëzua Jezusi (me anë të zhytjes).

Pagëzimi në Kishën e Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme, pasuar nga marrja e dhuratës së Frymës së Shenjtë nga dikush që ka autoritetin nga Jezusi, është mënyra e treguar nga Shpëtimtari për t’u bërë anëtar i Kishës së Tij.
Të gjithë ftohen dhe inkurajohen të adhurojnë me ne, por për t’u bërë një anëtar zyrtar i Kishës kërkohet të mësoni për ungjillin e Shpëtimtarit, të zgjidhni pagëzimin dhe të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë.

Hapi i parë për t’iu bashkuar Kishës së Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme është të mësoni më shumë rreth Jezu Krishtit dhe premtimeve e zotimeve që bëni kur pagëzoheni në Kishën e Jezu Krishtit.

Ungjilli i Jezu Krishtit i bekon njerëzit me shpresë, gëzim dhe një kuptueshmëri më të madhe për qëllimin e jetës. Kur të jeni gati për të parë se si të qenit një anëtar i Kishës së Shpëtimtarit mund t’ju bekojë, mund të filloni të [merrni] mësimet me misionarët të cilët mund të ndihmojnë për t’ju njohur me bindjet tona fetare dhe bashkësinë tuaj vendore.

Merrni më Shumë Përgjigje

A keni ende pyetje të tjera për ne? Misionarët në zonën tuaj mund t’ju vizitojnë përmes internetit ose nga afër për t’iu përgjigjur pyetjeve tuaja dhe për të dhënë një mesazh frymëzues.