Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Voelt de ZHV vreemd aan? Er is een plek voor je
De overgang naar de ZHV kan intimiderend lijken. Maar in een zusterschap van mensen die hun verbonden nakomen, kan de Heiland door jou heen werken en je verlichting brengen.
De eerste keer dat ik mijn nieuwe ZHV binnenliep, wilde ik me omdraaien en wegrennen! Ik kende helemaal niemand. Ik zag niemand van mijn leeftijd. En ik had absoluut niet het gevoel dat ik erbij hoorde.
Een paar maanden daarvoor woonde ik met mijn man, Johnny, in een studentenwijk voor gehuwden in Hawaï (VS). De meesten daar waren pas getrouwd, studeerden nog en wilden een gezin stichten. Daarvoor zat ik in een wijk voor jonge alleenstaande studenten, wat aanvoelde als een voortzetting van de jongevrouwen. We waren allemaal ongehuwde studenten zonder kinderen, dus het was makkelijk om met elkaar om te gaan, vriendschap te sluiten en te dienen.
Maar die vertrouwde periode duurde niet eeuwig.
Wat de zustershulpvereniging zou moeten zijn
Na onze studie verhuisden Johnny en ik terug naar het vasteland en gingen we naar een gezinswijk. En tjonge, wat was de ZHV een cultuurschok! Plotseling werd ik omringd door zusters van 18 tot 98 jaar: alleenstaand, gehuwd, gescheiden, weduwe; sommigen met kinderen, sommigen zonder; sommigen werken, studeren, voeden kinderen op of zijn gepensioneerd, en alles daartussenin.
Ik wist niet echt waar ik thuishoorde.
Na een paar weken kreeg ik een bedieningstaak. Ik had naar mijn idee niet veel gemeen met mijn collega en de zusters op mijn lijstje.
Toch probeerde ik mijn best te doen. In het begin stuurde ik nu en dan sms’jes of praatte ik even na in de kerk – meestal alleen maar om te kunnen zeggen dat ik contact had gehad. Maar mijn aardige bedieningscollega stond er doelbewuster in. Op een dag stelde ze voor om met onze zusters een ijsje te gaan eten. Ik aarzelde. Ik ben introvert en heb de neiging om stil te zijn onder mensen die ik niet goed ken. Maar ik ben wel dol op ijs, dus ik stemde toe.
Dat weekend begaf onze auto het. De reparaties zouden meer kosten dan de auto waard was. Het was tijd om een nieuwe auto te kopen. Johnny en ik hadden gespaard en waren voorbereid, maar het was toch een hoop geld. Na een werkdag van 10 uur en een stressvol avondje proefrijden, had ik echt geen zin meer om mensen te ontmoeten, zelfs niet voor een ijsje.
Maar ik kwam toch opdagen, laat en uitgeput.
Tot mijn verbazing waren de zusters erg blij om me te zien. Uiteindelijk hebben we uren gepraat. Ik kon me niet inleven in hun verhalen over zindelijkheidstraining voor peuters, maar ik besefte dat we meer gemeen hadden dan ik dacht. Een zuster had ook eens autopech gehad en we kregen een hechtere band door de gedeelde frustratie.
Die avond stond niet alleen in het teken van bediening. Ik merkte wat de ZHV zou moeten zijn: een geestelijke gemeenschap waar verbondsvrouwen elkaar als discipelen van Christus opbeuren, sterken en liefhebben.
Voormalig algemeen ZHV-presidente Julie B. Beck heeft beschreven dat de Heer meer voor ogen had dan alleen een zondagse bijeenkomst: ‘Hij wil dat de ZHV meewerkt aan het opbouwen en voorbereiden van zijn volk [en] zijn dochters op één lijn te krijgen met zijn werk.’
Een zusterschap voor elke levensfase
De ZHV wordt niet bepaald door burgerlijke staat, leeftijd of moederschap. Het is een goddelijke organisatie voor alle volwassen vrouwen: studentes, moeders, alleenstaande zusters, teruggekeerde zendelingen, carrièrevrouwen, allen verenigd door onze verbonden en ons discipelschap.
Die eenheid en zusterschap zijn hard nodig. Zuster J. Annette Dennis, eerste raadgeefster in het algemeen ZHV-presidium, heeft gezegd: ‘Als we naar buiten treden en oprecht onze armen om anderen heen slaan en ze onze liefde laten voelen, dan gaan zij ook de liefde van de Heiland voelen.’
Dat biedt de zustershulpvereniging: een gemeenschap van verbondsgetrouwe vrouwen die elkaar leren kennen en dienen zoals de Heiland dat zou doen.
Of je als jongvolwassene net terug van zending bent, pas getrouwd bent, aan je volwassenheid werkt, of nog op zoek bent waar je thuishoort, de ZHV is er voor jou. Er is een plek voor je. En soms hoef je alleen maar te komen opdagen – moe, onzeker of zelfs een beetje aarzelend – zodat de Heiland door jou heen kan werken en je een goede band met je zusters kunt opbouwen.
Als je dat nog niet gedaan hebt, neem dan deze week nog contact op met een van je ZHV-zusters. Jouw kleine geloofsdaden brengen misschien juist iemand anders, en jezelf, een beetje dichter bij de verlichting van de Heiland.