Uit Wekelijkse content voor JOVO’s
Perfectionisme belemmerde mijn vooruitgang. Dit is wat ik eraan heb gedaan
Christus wil dat we ons nu tot Hem wenden, hoe onvoorbereid we ons ook voelen.
Theodore Roosevelt deed de beroemde uitspraak: ’Vergelijking is de dief van vreugde.’
We kunnen gemakkelijk inzien hoe deze uitspraak op onze omgang met anderen van toepassing kan zijn. Maar volgens mij is er een extra interne toepassing. Hoewel vergelijking de dief van vreugde kan zijn, is perfectionisme voor mij de dief van vooruitgang.
Strijd met perfectionisme
Het grootste deel van mijn leven was ik een uitstekende studente en een plichtsgetrouwe dochter. Ik ging prat op mijn vermogen om werk, school en gezin in evenwicht te houden.
Achter de schermen streed ik echter met angst, maar ik wilde niemand laten weten hoe dicht ik bij de afgrond stond. Dit perfectionisme bereikte een ondraaglijk hoogtepunt tijdens mijn eerste jaar op de universiteit.
Ik ging ten onder aan mijn studielast. Ik haalde minder goede cijfers dan op de middelbare school. Ik draaide extra uren op mijn werk. Mijn kerkroeping gleed door de mazen van het net.
Ik voelde me een complete mislukkeling.
Bovendien durfde ik niet om hulp te vragen. Ik kon niet toegeven – aan mezelf, aan anderen en aan God – dat mijn leven zo ver uit de hand was gelopen.
Ouderling Vern P. Stanfill van de Zeventig heeft ooit gewaarschuwd: ’Perfectionisme vereist een onmogelijke norm die we onszelf hebben opgelegd en die ons met anderen vergelijkt. Dit veroorzaakt schuldgevoelens en angst en kan ervoor zorgen dat we ons willen terugtrekken en isoleren.’ En die les was een harde leerschool.
Ik vond dat ik alles wat op mijn pad kwam moest aankunnen. Als ik dat niet deed, ging ik door een allesverterend schuldgevoel heen, waardoor ik me niet tot mijn hemelse Vader wendde toen ik Hem het hardst nodig had.
Ik kon op geen enkel gebied vooruitgang maken.
Maar de hoop was niet verloren. Ouderling Gerrit W. Gong van het Quorum der Twaalf Apostelen heeft gezegd: ’Dankzij geestelijke transformatie door Jezus Christus kunnen we aan verlammend perfectionisme ontsnappen.’
Vrede vinden in mijn verbonden
Na een bijzonder moeilijke dag kreeg ik de ingeving om naar de tempel te gaan en doop voor de doden te doen.
Daar in de doopvont voelde ik een liefde die zo sterk was dat ik door tranen werd overmand.
Ik keek terug op mijn eigen doop en was blij dat ik door de verzoening van Jezus Christus rein was geworden. Toen ik uit de doopvont kwam, vroeg mijn moeder hoe ik me voelde. Drijfnat en zichtbaar rillend, reageerde ik met de onschuldige woorden van een achtjarige: ’Mam, ik voel me zo warm vanbinnen.’
Die dag in de tempel besefte ik dat ik me zodanig op volmaking door mijn eigen verdienste concentreerde dat ik mezelf de kans ontzegde om in Christus vervolmaakt te worden (zie Moroni 10:32–33). Ik voelde een krachtige bevestiging dat ik elke dag dat warme gevoel kan hebben. Als ik me geregeld bekeer, kan ik door Jezus Christus en zijn verzoening volmaakt worden (zie Johannes 17:23).
De tweede kans aangrijpen
Vanaf die dag heb ik me voorgenomen om te veranderen.
Ik begon weer oprecht te bidden. Het was niet makkelijk – vooral in het begin – maar ik ging me meer op mijn gemak voelen naarmate mijn band met onze hemelse Vader en Jezus Christus hechter werd.
Ik probeerde ook de verzoening van Jezus Christus beter te begrijpen, met nadruk op de eeuwige waarheid dat de Heiland voor ons zal bemiddelen als wij ons oprecht bekeren.
Perfectionisme ondermijnt het doel van het sterfelijk leven. Als we naar de aarde worden gestuurd om te te leren zoals onze hemelse Vader en Jezus Christus te worden (zie Alma 12:24), hoe kunnen we dan verwachten dat we al zoals Zij zijn? Als we echt volmaakt waren, zouden we geen Heiland of zijn oneindige verzoening nodig hebben.
De Heiland laat ons niet in de steek, zelfs niet als wij ons ontoereikend of onvolmaakt voelen. President Russell M. Nelson heeft gezegd: ’De Heiland doorstond "pijnen en benauwingen en allerlei verzoekingen" [Alma 7:11] zodat Hij ons in tijden van nood kan troosten, genezen en redden.’
Ik heb geleerd dat Christus wil dat we ons nu tot Hem wenden, hoe onvoorbereid we ons ook voelen. Als we die relatie versterken, zal Hij ons helpen om onze onvolmaaktheden te overwinnen.
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen last meer van perfectionisme had. Maar nu merk ik dat ik me ’warm vanbinnen’ voel als ik mijn best doe voor de Heer, hoe onvolmaakt ik ook ben.
Als je denkt dat je inspanningen als discipel, student, werknemer, vriend of familielid niet genoeg zijn, weet dan dat je geen verloren zaak bent. Je kunt genezen als je je op de Heiland richt. Perfectionisme mag dan een dief van vooruitgang zijn, de Heiland is de sleutel tot gemoedsrust.
Wend je tot Hem en dan zul je vooruitgang in je leven zien.