Ik was bang om met mijn bisschop te praten – hoe zou hij reageren?

Aanvankelijk kon het me niet schelen. Ik zag de regels van de kerk als beperkend. Ik ging nog wel naar de kerk, maar diep vanbinnen voelde ik me onwaardig en ik nam maandenlang niet meer van het avondmaal.

Toen sloeg COVID-19 toe, waardoor al mijn bezigheden een halt werden toegeroepen. Rond diezelfde tijd hoorde ik iets schokkends: ik ben geadopteerd. Mijn ouders hadden het me nooit verteld, en ik zat een beetje in een identiteitscrisis.

Ik voelde me ver verwijderd van alles wat ik ooit had geloofd. Ik wist dat ik er weer achter moest komen wie ik werkelijk was. Toen ik uiteindelijk weer thuis was, vertelde ik mijn ouders over alles – ook over de keuzes die ik had gemaakt. In plaats van met te berispen, reageerden ze liefdevol. Ze herinnerden me eraan wie ik werkelijk ben: hun zoon en een geliefde zoon van God.

Ik wilde veranderen. Mijn ouders moedigden me aan om met mijn bisschop te praten, aan het bekeringsproces te beginnen en op de verlossende kracht van de Heiland te vertrouwen.

Maar ik was bang! Ik was bang dat ik voor mijn keuzes gestraft of veroordeeld zou worden. Het kan me normaliter niet schelen wat mensen van me denken, maar mijn bisschop was zo’n geweldige man. Ik wilde hem niet teleurstellen door hem te vertellen wat ik had gedaan.

Maar zoals ouderling Scott D. Whiting van de Zeventig heeft gezegd: ‘Verberg je niet voor hen die je liefhebben en steunen. Ren liever naar ze toe. Goede bisschoppen, gemeentepresidenten en andere leidinggevenden kunnen je helpen om van de genezende kracht van de verzoening van Jezus Christus gebruik te maken.’

Bisschoppen ‘dragen priesterschapssleutels waarmee ze kerkleden uit naam van de Heer bij hun bekering helpen’. Ik werd niet hard veroordeeld toen ik met hem sprak, maar ik voelde me in het kantoor van mijn bisschop alleen maar getroost. Ik besefte dat de Heer hem vertrouwde om mij te helpen, en ik had het gevoel dat ik hem ook kon vertrouwen.

Mijn bisschop moedigde me aan om meer over de Heiland en zijn verzoening te leren door geestelijke gewoonten aan te kweken. Ik sprak regelmatig met mijn bisschop en hij belde me elke week om te vragen hoe het met me ging. Telkens als ik met hem praatte, voelde ik me echt geliefd.

Uiteindelijk nam ik met de hulp van mijn bisschop afstand van de ondeugden in mijn leven. Toch was ik zenuwachtig om weer aan het avondmaal deel te nemen. Was ik wel waardig, zelfs na al het werk dat ik had gedaan?

Maar mijn bisschop stelde me gerust. Hij herinnerde me eraan dat ik niet volmaakt hoefde te zijn, alleen maar gewillig. Ik deed mijn best, en de Heiland wist dat. Hij zou me blijven vergeven als ik op zijn gave van bekering vertrouwde.

Zuster Tamara W. Runia, eerste raadgeefster in het algemeen jongevrouwenpresidium, heeft onlangs gezegd: ‘Tot Christus komen is zeggen: “Wilt U mij helpen?” met hoop, een geopenbaarde verzekering dat zijn armen altijd naar je zijn uitgestrekt.’

Na deze ervaring ging ik vol vertrouwen mijn verbonden door het avondmaal hernieuwen. Ik voelde me een nieuw mens, met een nieuw besef van wie ik werkelijk ben en wat ik met de hulp van de Heer kan doen. Ik heb zelfs een zending vervuld omdat ik, nadat ik had gezien hoezeer het geschenk van de verlossing van de Heiland mijn leven had veranderd, anderen wilde helpen om de hoop te vinden die Hij mij elke dag geeft.

De geboden beperken ons niet. Ze bestaan omdat God wil dat wij slagen, groeien en aan de valstrik van zonde ontsnappen. De kern van het evangelie van Jezus Christus is de liefde die Hij en onze hemelse Vader voor ons hebben. Omdat ik die volmaakte liefde ervaar, streef ik ernaar om meer op Hen te lijken.

Hun geschenk van bekering vervult mijn leven met vreugde.