Bekering draait niet alleen om het overwinnen van zonde

Vóór mijn zending was mijn leven niet volmaakt, maar wel goed. Ik hield van studeren en had net de beste vriendschap gesloten die ik ooit had gehad. Ik was best gelukkig.

Ik wist dat het moeilijk zou zijn om op zending te gaan. Toch had ik de verwachting dat een zending uit de beste 18 maanden van mijn leven zou bestaan, met een minimum aan problemen.

Maar zes maanden later werd de bruiloft van mijn vriendin de volgende vermelding op een lijst van moeilijke dingen die ik niet had verwacht. Verhuizen naar een vreemd land en het leren van een nieuwe taal maakten me eenzaam en angstig. Als zendeling telkens weer afgewezen worden, was mentaal uitputtend. Eerlijk gezegd wilde ik gewoon naar huis.

Ik was moe en gefrustreerd, en ik had niet het gevoel dat God me de hoop en het geluk bood die ik hard nodig had. Pas toen ik alle andere opties had uitgeput, richtte ik mijn aandacht op een belofte in mijn patriarchale zegen: dat ik door de Schriften de liefde van mijn hemelse Vader zou voelen.

Toen ik de Schriften bestudeerde, merkte ik dat het verhaal van Eva me enorm aansprak. Ze werd uit het paradijs verbannen naar een donkere, sombere wildernis. Dat was wel een beschrijving van mijn gevoelens. Net zoals bij mij was die overgang van Eva het gevolg van een specifieke keuze. Ik vroeg me af of ze ooit spijt had van haar keuze, zoals ik spijt begon te krijgen van mijn keuze om te dienen.

Maar Eva had een veel wijzer perspectief dan ik. Hoewel ze in wezen alles was kwijtgeraakt, was ze verheugd toen ze hoorde dat ze een Heiland had en zei: ‘Als wij niet overtreden hadden, zouden wij […] nooit goed en kwaad gekend hebben, en de vreugde van onze verlossing’ (Mozes 5:11).

Ze had geen spijt van haar keuze. Ze was er dankbaar voor! Ook al waren Adam en zij uit het paradijs verdreven, de vreugde van haar verlossing was zoeter dan de pijn van haar verlies. Het leek zelfs alsof verlossing haar nog meer vreugde had gebracht dan wanneer ze helemaal niet verlost hoefde te worden.

Hoe kon dat?

We denken misschien dat bekering alleen bedoeld is om zonden en slecht gedrag uit ons leven te bannen. Dat proces kan moeilijk en soms pijnlijk zijn, waardoor je gemakkelijk een negatieve connotatie aan het woord hecht.

Maar bekering gaat niet alleen om minder zondig worden. Het gaat ook om meer op Christus gaan lijken.

Ons tot Hem wenden – onze houding veranderen en ons perspectief op dat van Hem afstemmen – is ook een vorm van bekering.

Ik besefte dat mijn perspectief door mijn boosheid en eenzaamheid beperkt was geworden. Ik was zo gefocust geweest op wat ik miste dat ik niet inzag wat ik had gewonnen: een nauwere band met mijn Heiland.

Ik besefte dat ik me van mijn slechte houding moest bekeren. Het duurde even, maar toen ik mijn Verlosser om hulp smeekte, werd ik gerustgesteld: ‘In dit leven zal ik vreugde hebben’ (Mozes 5:10).

Ik was nog steeds verdrietig dat ik de bruiloft van mijn vriendin had gemist, maar na verloop van tijd verhoorde de Heer mijn gebeden. Ik was heel blij voor mijn vriendin, en ik vond veel vreugde in mijn getuigenis dat onze hemelse Vader werkelijk al zijn kinderen ziet en liefheeft. Ik heb zoveel meer gewonnen dan gemist.

Zuster Kristin M. Yee, tweede raadgeefster in het algemeen ZHV-presidium, heeft gezegd: ‘Bekering stelt ons in staat Gods liefde te voelen en Hem te kennen en lief te hebben op manieren die we anders nooit zouden kennen.’

Door bekering weet ik nu dat als ik tot Christus nader, ‘Hij [mijn] woestijn [zal] maken als Eden, [mijn] wildernis als de hof van de Heere. Vreugde en blijdschap zal daarin gevonden worden’ (Jesaja 51:3).

Toen ik na mijn zending thuiskwam, kwam ik niet terug in een paradijs. Het leven na mijn zending is voor mij een nieuwe wildernis die ik moet cultiveren. Het is niet makkelijk, en soms mis ik mijn leven vóór mijn zending nog steeds.

Maar ik weet dat mijn vreugde dankzij Christus dieper zal worden door de kennis van mijn verlossing.