សៀវភៅសិក្សាព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ សម្រាប់សិស្សថ្នាក់សិក្ខាសាលា ( ឆ្នាំ២០២៦ )

មាតិកា
សេចក្ដីផ្ដើម
មេរៀនព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់
- សូមស្វាគមន៍មកកាន់ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់
- ម៉ូសេ ១; អ័ប្រាហាំ ៣
- លោកុប្បត្តិ ១–២ ម៉ូសេ ២–៣ អ័ប្រាហាំ ៤–៥
- លោកុប្បត្តិ ៣–៤ ម៉ូសេ ៤–៥
- លោកុប្បត្តិ ៥ ម៉ូសេ ៦
- ម៉ូសេ ៧
- លោកុប្បត្តិ ៦–១១ ម៉ូសេ ៨
- លោកុប្បត្តិ ១២–១៧ អ័ប្រាហាំ ១–២
- លោកុប្បត្តិ ១៨–២៣
- លោកុប្បត្តិ ២៤–៣៣
- លោកុប្បត្តិ ៣៧–៤១
- លោកុប្បត្តិ ៤២–៥០
- និក្ខមនំ ១–៦
- បុណ្យអ៊ីស្ទើរ
- និក្ខមនំ ៧–១៣
- និក្ខមនំ ១៤–១៨
- និក្ខមនំ ១៩–២០; ២៤; ៣១–៣៤
- និក្ខមនំ ៣៥–៤០ លេវីវិន័យ ១; ៤; ១៦; ១៩
- ជនគណនា ១១–១៤; ២០–២៤; ២៧
- ចោទិយកថា ៦–៨; ១៥; ១៨; ២៩–៣០; ៣៤
- យ៉ូស្វេ ១–៨; ២៣–២៤
- ពួកចៅហ្វាយ ២–៤; ៦–៨
- នាងរស់ ១–៤; សាំយូអែល ទី១ ១–៧
- សាំយូអែល ទី១ ៨–១៦
- សាំយូអែល ទី១ ១៧–២៦; សាំយូអែល ទី២ ៥–៧
- សាំយូអែល ទី២ ១១–១២ ពង្សាវតារក្សត្រ ទី១ ៣; ៦–៩; ១១
- ពង្សាវតារក្សត្រ ទី១ ១២–២២
- ពង្សាវតារក្សត្រ ទី២ ២–៧
- ពង្សាវតារក្សត្រ ទី២ ១៦–២៥
- របាក្សត្រ ទី២ ១៤–២០; ២៦; ៣០
- អែសរ៉ា ១; ៣–៧; នេហេមា ២; ៤–៦; ៨
- នាងអេសធើរ
- យ៉ូប ១–៣; ១២–១៤; ១៩; ២១–២៤; ៣៨–៤០; ៤២
- ទំនុកដំកើង ១–២; ៨; ១៩–៣៣; ៤០; ៤៦
- ទំនុកដំកើង ៤៩–៥១; ៦១–៦៦; ៦៩–៧២; ៧៧–៧៨; ៨៥–៨៦
- ទំនុកដំកើង ១០២–១០៣; ១១០; ១១៦–១១៩; ១២៧–១២៨; ១៣៥–១៣៩; ១៤៦–១៥០
- សុភាសិត ១–៤; ១៥–១៦; ២២; ៣១; សាស្ដា ១–៣; ១១–១២
- អេសាយ ១–១២
- អេសាយ ១៣–១៤; ២២; ២៤–៣០; ៣៥
- អេសាយ ៤០–៤៩
- អេសាយ ៥០–៥៧
- អេសាយ ៥៨–៦៦
- យេរេមា ១–៣; ៧; ១៦–១៨; ២០
- យេរេមា ៣១–៣៣; ៣៦–៣៨; បរិទេវ ១; ៣
- អេសេគាល ១–៣; ៣៣–៣៤; ៣៦–៣៧; ៤៧
- ដានីយ៉ែល ១–៧
- ហូសេ ១–៦; ១០–១៤; យ៉ូអែល
- អេម៉ុស; អូបាឌា; យ៉ូណាស
- មីកា; ណាហ៊ុម; ហាបាគុក; សេផានា
- ហាកាយ ១–២; សាការី ១–៤, ៧–១៤
- ម៉ាឡាគី
- ចំណេះចំណានខាងគោលលទ្ធិ ៖ ការស្វែងរកចម្លើយចំពោះសំណួររបស់ខ្ញុំ
- ជំនាញសិក្សាព្រះគម្ពីរ
- ដើម្បីកម្លាំងនៃយុវជន ៖ ការធ្វើការជ្រើសរើស
- ការស្ថាបនាភាពខ្លួនទីពឹងខ្លួន
- សុខភាពខាងផ្លូវកាយ និងសតិអារម្មណ៍
- ការអប់រំ និងការងារនាពេលអនាគត
- ភាពជោគជ័យនៅក្នុងសាលា
- ការរៀបចំខ្លួនធ្វើជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនា
- ការរៀបចំខ្លួនទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធ
- ការបង្រៀនរបស់ថ្នាក់ដឹកនាំសាសនាចក្រ

មេរៀនទី ១៣៦ ៖ បរិទេវ ១; ៣—« សេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់នោះមិនចេះផុតឡើយ »

យេរេមា ៣១–៣៣; ៣៦–៣៨; បរិទេវ ១; ៣ ៖ មេរៀនទី ១៣៦

បរិទេវ ១; ៣

« សេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់នោះមិនចេះផុតឡើយ »

សូមមើល « សិក្សាព្រះគម្ពីរ » ដើម្បីជួយរៀបចំខ្លួនអ្នកខាងវិញ្ញាណដើម្បីរៀនសូត្រ ។

ដោយសារព្រះអង្គសង្គ្រោះពោរពេញទៅដោយសេចក្ដីអាណិតអាសូរ ទ្រង់មានព្រះទ័យក្នុងការព្យាបាល លួងលោម និងអភ័យទោស សូម្បីតែពេលយើងមានអំពើបាបទាស់នឹងទ្រង់ក៏ដោយ ។ កូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានទទួលបទពិសោធន៍នេះម្តងហើយម្តងទៀត ។ មេរៀននេះអាចជួយអ្នកឲ្យទទួលអារម្មណ៍នៃសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះសម្រាប់អ្នក សូម្បីតែនៅពេលអ្នកមានអំពើបាបក៏ដោយ ។

សិក្សាព្រះគម្ពីរ

សូមស្រមៃថា យុវជនម្នាក់បានខិតខំអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីជ្រើសរើសជម្រើសល្អៗក្នុងជីវិតរបស់គាត់ ។ ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលគាត់ចូលរួមពិធីជប់លៀង គាត់រងសម្ពាធពីមិត្តភក្តិ ហើយផឹកស្រា ព្រោះគាត់ចង់ចូលចំណោមគេចុះ ។ នៅព្រឹកស្អែក គាត់ភ្ញាក់ពីគេងដោយមានអារម្មណ៍ឯកោ មានកំហុស និងតានតឹង ។ គាត់ចាប់ផ្តើមជ្រើសរើសជម្រើសមិនល្អផ្សេងទៀត ហើយចាប់ផ្តើមបាត់បង់ក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគតរបស់គាត់ ។

នៅពេលមនុស្សមានអំពើបាប តើគេអាចមើលឃើញ ឬទទួលអារម្មណ៍យ៉ាងណាចំពោះខ្លួនឯង ? តើពួកគេអាចមើលឃើញ ឬទទួលអារម្មណ៍យ៉ាងណាអំពីព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ?

វាជាការសំខាន់ក្នុងការចងចាំថា យើងទាំងអស់គ្នាប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយ « ហើយខ្វះមិនដល់សិរីល្អនៃព្រះ » ( រ៉ូម ៣:២៣ ) នោះទេ ។ នៅពេលអ្នកសិក្សាគម្ពីរបរិទេវថ្ងៃនេះ សូមរកមើលចំណាប់អារម្មណ៍ពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដែលអាចជួយអ្នកឲ្យស្គាល់ពីអារម្មណ៍របស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទចំពោះអ្នក សូម្បីតែពេលអ្នកធ្វើខុសក៏ដោយ ។

អស់រយៈពេលប្រហែល៤០ឆ្នាំ ព្រះអម្ចាស់បានមានព្រះបន្ទូលប្រាប់យេរេមាឲ្យព្យាករថា យេរូសាឡិមនឹងត្រូវបំផ្លាញចោល ប្រសិនបើប្រជាជនមិនប្រែចិត្តទេនោះ ( សូមមើល យេរេមា ១៦:១–១៣ ) ។ ប្រជាជនមិនបានប្រែចិត្តទេ ។ នៅទីបំផុត ពួកបាប៊ីឡូនបានបំផ្លាញយេរូសាឡិម ។ ពួកគេបានចាប់មនុស្សជាច្រើននាក់ជាឈ្លើយ ដោយបំពេញតាមការព្យាកររបស់ព្រះអម្ចាស់ ( សូមមើល យេរេមា ៥២ ) ។ មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពីយេរូសាឡិមត្រូវបានបំផ្លាញ យេរេមាបានសរសេរគម្ពីរបរិទេវ ។

សូមអានវគ្គបទគម្ពីរមួយ ឬច្រើន ខាងក្រោមនេះ ។ សូមគូសសម្គាល់ពាក្យ ឬឃ្លាដែលបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់យេរេមា ដោយសារអំពើបាបរបស់ប្រជាជនរបស់លោក ។

បរិទេវ ១:១–៤
បរិទេវ ១:១៦–១៨
បរិទេវ ១:២០–២២

ដោយដឹងថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទស្រឡាញ់យើង ហេតុអ្វីបានជាអ្នកគិតថា ទ្រង់ទាំងទ្វេអនុញ្ញាតឲ្យយើងជួបនឹងការរងទុក្ខ នៅពេលយើងមានអំពើបាប ?

សូមអានវគ្គបទគម្ពីរមួយ ឬច្រើន ដូចខាងក្រោម ហើយរកមើលចម្លើយដែលអាចមានទៅនឹងសំណួរមុន ។

ព្រះវរបិតាសួគ៌អនុញ្ញាតឲ្យយើងមានអារម្មណ៍ថាមានកំហុស នៅពេលយើងមិនបានកាន់តាមបទបញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ ។ អារម្មណ៍ខុសឆ្គងទាំងនេះអាចជំរុញយើងឲ្យប្រែចិត្ត ។

សាតាំងនាំឲ្យយើងគិតថាវាជារឿងអាម៉ាស់ ។ វានឹងធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ថាគ្មានតម្លៃ ដោយសារតែអំពើបាបរបស់អ្នក ។ ប៉ុន្តែអ្នកមិនមែនមិនមានតម្លៃនោះទេ ! ព្រះស្រឡាញ់អ្នក ។ អ្នកនឹងមានតម្លៃចំពោះទ្រង់ជានិច្ច ។ ទ្រង់ចង់ឲ្យអ្នកប្រែចិត្ត និងត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ ។ អ្នកអាចជ្រើសរើសរបៀបដែលអ្នកឆ្លើយតបនឹងអារម្មណ៍នៃការមានកំហុស និងការអាម៉ាស់ ។

សូមគិតត្រឡប់ទៅយុវជននៅដើមមេរៀននេះវិញ ។ សូមអាន បរិទេវ ៣:២២–២៦, ៣១–៣៣ ហើយរកមើលពាក្យ ឬឃ្លាដែលអាចជួយគាត់បាន ។ សូមធ្វើការកត់ចំណាំនៅជាប់នឹងខគម្ពីរនេះជាមួយសេចក្តីពិតថា « ព្រះអម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរដល់យើង សូម្បីតែពេលយើងមានអំពើបាបក៏ដោយ » ។

សូមពិនិត្យជម្រើសសិក្សាខាងក្រោមនេះឡើងវិញ ។ សូមរើសយកជម្រើសមួយ ឬច្រើន ។

ព្រះយេស៊ូវ និងស្ត្រីដែលប្រព្រឹត្តសហាយស្មន់

ចែកចាយគំនិតរបស់អ្នក

គោលបំណងមេរៀន ៖ ដើម្បីជួយអ្នកឲ្យទទួលអារម្មណ៍នៃសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះសម្រាប់អ្នក សូម្បីតែនៅពេលអ្នកមានអំពើបាបក៏ដោយ ។

សូមចែកចាយរឿងមួយ ឬច្រើន នៃអ្វីខាងក្រោមនេះជាមួយគ្រូបង្រៀន ឬសិស្សក្នុងថ្នាក់របស់អ្នក ៖

សារលើកទឹកចិត្តដែលអ្នកបានសរសេរទៅកាន់យុវជនរូបនោះ ។
ការយល់ដឹងរបស់អ្នកអំពីសេចក្ដីព្រួយដែលគាប់ព្រះទ័យដល់ព្រះ និងការទទួលស្គាល់នូវសេចក្ដីអាណិតអាសូររបស់ព្រះអម្ចាស់ ។
អ្វីមួយជាក់លាក់ដែលអ្នកបានធ្វើដើម្បីសម្រេចគោលបំណងមេរៀននេះ ។
មានសំណួរណាមួយដែលមេរៀននេះបានធ្វើឲ្យអ្នកឆ្ងល់ដែរឬទេ ។ តើអ្នកនឹងព្យាយាមស្វែងរកចម្លើយចំពោះសំណួររបស់អ្នកដោយរបៀបណា ?