« មេរៀនទី ៤៩ ៖ និក្ខមនំ ២០:១–១១—ព្រះបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ៖ ការស្រឡាញ់ព្រះ និងការដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាពទីមួយក្នុងជីវិតរបស់យើង » សៀវភៅសិក្សាព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ សម្រាប់សិស្សថ្នាក់សិក្ខាសាលា ( ឆ្នាំ២០២៦ )
និក្ខមនំ ១៩–២០; ២៤; ៣១–៣៤ ៖ មេរៀនទី ៤៩
និក្ខមនំ ២០:១–១១
ព្រះបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ៖ ការស្រឡាញ់ព្រះ និងការដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាពទីមួយក្នុងជីវិតរបស់យើង
សូមមើល « សិក្សាព្រះគម្ពីរ » ដើម្បីជួយរៀបចំខ្លួនអ្នកខាងវិញ្ញាណដើម្បីរៀនសូត្រ ។
ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទស្រឡាញ់យើងគ្រប់គ្នា ហើយចង់ឲ្យយើងជ្រើសរើសទ្រង់ទាំងទ្វេជាអាទិភាពទីមួយនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ។ បន្ទាប់ពីបានរំដោះសាសន៏អ៊ីស្រាអែលចេញពីស្រុកអេស៊ីព្ទហើយ ព្រះអម្ចាស់បាននាំពួកគេទៅភ្នំស៊ីណាយ ដើម្បីធ្វើសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយនឹងទ្រង់ ។ នៅទីនោះ ទ្រង់បានបើកសម្តែងព្រះបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ដើម្បីជួយពួកគេឲ្យស្រឡាញ់ទ្រង់លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ ។ មេរៀននេះអាចជួយអ្នកឲ្យស្រឡាញ់ព្រះ និងដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាពទីមួយ ។
សិក្សាព្រះគម្ពីរ
សូមស្រមៃថា មានមិត្តម្នាក់សួរអ្នកថា « តើព្រះបញ្ញត្តិមួយណា ដែលសាសនាចក្ររបស់អ្នកគិតថាសំខាន់បំផុតនោះ ? » តើអ្នកនឹងនិយាយអ្វី ?
ព្រះយេស៊ូវធ្លាប់ត្រូវបានគេសួរសំណួរស្រដៀងគ្នានេះម្ដង ។
សូមអាន ម៉ាថាយ ២២:៣៦–៤០ ហើយរកមើលរបៀបដែលទ្រង់បានឆ្លើយតប ។ សូមពិចារណាដាក់ស្លាកវគ្គបទគម្ពីរនេះថា « ព្រះបញ្ញត្តិ » ។
របៀបមួយដើម្បីមើលទៅព្រះបញ្ញត្តិនេះ គឺត្រូវចាត់ទុកថា វាជាឱកាសដើម្បីស្រឡាញ់ព្រះ ឬអ្នកជិតខាងរបស់អ្នក ។
សូមអាន និក្ខមនំ ២០:៣–១៧ ។ វគ្គបទគម្ពីរនេះមាននូវព្រះបញ្ញត្តិដប់ប្រការ ។ កាលអ្នកអាន សូមគូសសម្គាល់ព្រះបញ្ញត្តិចំនួនបួនដំបូង អំពីការស្រឡាញ់ព្រះតាមរចនាប័ទ្មមួយ ។ សូមគូសសម្គាល់ព្រះបញ្ញត្តិចំនួនប្រាំមួយទៀត អំពីការស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកតាមរចនាប័ទ្មមួយទៀត ។
និក្ខមនំ ២០:៣–១៧ គឺជាវគ្គបទគម្ពីរចំណេះចំណានខាងគោលលទ្ធិ ។ សូមពិចារណាដាក់ស្លាកវគ្គបទគម្ពីរចំណេះចំណានខាងគោលលទ្ធិ ជាមួយនឹងប្រធានបទដែលវាបង្រៀន ដើម្បីអ្នកអាចងាយនឹងរកវាឃើញនៅពេលក្រោយ ។ សូមទន្ទេញសេចក្ដីយោង និងឃ្លាបទគម្ពីរគន្លឹះ « ព្រះបញ្ញត្តិដប់ប្រការ » ។ ប្រសិនបើមាន អ្នកក៏អាចមើលវីដេអូ « 10 Commandments Memorization Trick » ( ២:១២ ) ផងដែរ ដើម្បីរៀនពីរបៀបទន្ទេញចាំព្រះបញ្ញត្តិនីមួយៗ ដែលម៉ូសេបានទទួល ។
មេរៀននេះនឹងផ្តោតលើរបៀបដែលព្រះបញ្ញត្តិទាំងបួនដំបូងជួយអ្នកឲ្យស្រឡាញ់ព្រះ ។
សូមពិនិត្យជម្រើសសិក្សាខាងក្រោមនេះឡើងវិញ ។ សូមរើសយកជម្រើសមួយ ឬច្រើន ។ បន្ទាប់មក សូមបញ្ចប់ផ្នែក « ឥឡូវត្រូវធ្វើដូចម្តេចទៀត ? » នៅចុងបញ្ចប់នៃមេរៀននេះ ។
ជម្រើស ក
តើមាន « ព្រះឯណាទៀត » ណាខ្លះដែលយើងអាចដាក់ពីមុនព្រះ ?
សូមអាន គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១:១៦ ។
ប្រធាន ដាល្លិន អេក អូក ក្នុងគណៈប្រធានទីមួយបានបង្រៀន ៖
ដូច្នេះយើងធ្វើឲ្យព្រះខកព្រះទ័យ ពេលយើង « បម្រើ » ព្រះផ្សេងទៀត—ពេលយើងដាក់អាទិភាពទីមួយលើអ្វីផ្សេងទៀត ។ តើអាទិភាពផ្សេងទៀតអ្វីខ្លះ ដែលមនុស្ស « បម្រើ » ពីមុនព្រះ … ក្នុងជំនាន់របស់យើង ? សូមពិចារណាពីជម្រើសទូទៅទាំងនេះក្នុងពិភពលោកយើង ៖
វប្បធម៌ និងប្រពៃណីគ្រួសារ
ភាពត្រឹមត្រូវខាងនយោបាយ
គោលដៅអាជីពការងារ
ទ្រព្យសម្បត្តិផ្នែកសម្ភារ
ការស្វែងរកការកម្សាន្ដ
អំណាច កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងកិត្យានុភាព
បើឧទាហរណ៍ទាំងនេះមិនអនុវត្តចំពោះពួកយើងណាម្នាក់ទេ នោះយើងអាចប្រាប់ពីឧទាហរណ៍ផ្សេងទៀត ដែលអាចអនុវត្តបាន ។ គោលការណ៍នេះគឺសំខាន់ជាងឧទារណ៍នីមួយៗ ។ គោលការណ៍នេះពុំសំដៅថា តើយើងមានអាទិភាពដទៃដែរឬអត់នោះទេ ។ សំណួរក្នុងព្រះបញ្ញត្តិទីពីរគឺថា « តើអ្វីទៅជាអាទិភាពធំបំផុតរបស់យើង ? » តើយើងកំពុងបម្រើដល់អាទិភាព ឬព្រះដទៃ មុនព្រះដែលយើងថ្វាយបង្គំមែនទេ ? ( « No Other Gods » Liahona ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣ ទំព័រ៧២ )
ជម្រើស ខ
តើការចេញព្រះនាមរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាអសារឥតការ មានអត្ថន័យយ៉ាងដូចម្ដេច ?
សូមអាន គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ៦៣:៦០–៦៤ ។
អែលឌើរ ឌែល ជី រិនឡាន់ ក្នុងកូរ៉ុមនៃពួកសាវកដប់ពីរនាក់បានចែកចាយ ៖
ភាសាហេព្រើរបានបកប្រែ ពាក្យ « ចេញ » ថា « លើក » ឬ « លើកឡើង » ដូចជាផ្ទាំងបដាដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណពីខ្លួនឯងជាក្រុមមួយ ឬជាបុគ្គលម្នាក់ ។ ពាក្យដែលបានប្រែថា « អសារឥតការ » មានន័យថា « ឥតន័យ » ឬ « បោកបញ្ឆោត » ។ បញ្ញាត្តិដែលថា កុំឲ្យចេញព្រះនាមរបស់ព្រះយេហូវ៉ាជាអសារឥតការ អាចមានន័យដូច្នេះថា « បងប្អូនមិនគួរកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងថាជាសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទេ លុះត្រាតែបងប្អូនមានបំណងធ្វើជាតំណាងទ្រង់ឲ្យបានល្អសិន » ។ ( « ការទទួលបានព្រះចេស្តារបស់ព្រះតាមរយៈសេចក្ដីសញ្ញា » លីអាហូណា ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៣ ទំព័រ៣៦ )
ជម្រើស គ
តើខ្ញុំអាចខិតចូលកាន់តែជិតព្រះអម្ចាស់ តាមរយៈការរក្សាថ្ងៃឈប់សម្រាកទុកជាបរិសុទ្ធដោយរបៀបណា ?
សូមអាន និក្ខមនំ ៣១:១៣, ១៦–១៧ ។
ប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន បានពន្យល់ ៖
កាលខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំបានរៀនពីបញ្ជីមួយដែលគេចុះអំពីកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ និងកិច្ចការដែលមិនត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ។ ក្រោយមកទើបខ្ញុំបានរៀនពីព្រះគម្ពីរថា ការប្រព្រឹត្ត និង អាកប្បកិរិយារបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក បានបង្កើតជាទីសម្គាល់រវាងខ្ញុំ និងព្រះវរបិតាសួគ៌ខ្ញុំ [ សូមមើល និក្ខមនំ ៣១:១៣, អេសេគាល ២០:១២, ២០ ] ។ ដោយមានការយល់ដឹងបែបនោះ ខ្ញុំពុំត្រូវការបញ្ជីនៃកិច្ចការដែលត្រូវធ្វើ និង មិនត្រូវធ្វើទៀតឡើយ ។ ពេលខ្ញុំសម្រេចចិត្តថា តើសកម្មភាពណាដែលសមស្របនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរខ្លួនឯងថា « តើទីសម្គាល់ណាដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញទៅដល់ព្រះ ? » សំណួរនេះបានធ្វើឲ្យជម្រើសខ្ញុំនៅថ្ងៃឈប់សម្រាកមានភាពច្បាស់លាស់ឡើង ។ …
… តើទីសម្គាល់អ្វី ដែលបងប្អូននឹងបង្ហាញដល់ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បីសម្ដែងក្ដីស្រឡាញ់ទៅកាន់ទ្រង់ ? ( « The Sabbath Is a Delight » Liahona ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៥ ទំព័រ១៣០ )
ឥឡូវត្រូវធ្វើដូចម្តេចទៀត ?
សូមស្វែងរកការណែនាំពីព្រះវរបិតាសួគ៌តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដើម្បីសម្រេចនូវអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាន ដើម្បីដាក់ព្រះជាអាទិភាពទីមួយក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ។
សូមគិតពីបទបញ្ញត្តិធំពីរ ៖ ការស្រឡាញ់ព្រះ និងការស្រឡាញ់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នក ។ នៅក្នុងសៀវភៅកត់ចំណាំរបស់អ្នក ឬនៅលើក្រដាសមួយសន្លឹក សូមគូរលេខ ១ ឲ្យធំ ។ សូមធ្វើឲ្យវាធំល្មមដើម្បីអាចសរសេរនៅខាងក្នុងវាបាន ឬទុកកន្លែងដើម្បីសរសេរនៅជាប់វា ។
នៅខាងក្នុង ឬនៅជាប់នឹងលេខ ១ សូមសរសេរអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបានដើម្បីដាក់ព្រះជាអាទិភាពទីមួយ ។ នៅក្នុងសៀវភៅកត់ចំណាំរបស់អ្នក សូមឆ្លើយសំណួរដូចខាងក្រោមនេះ ៖
-
តើការធ្វើបែបនេះអាចជួយអ្នកឲ្យស្រឡាញ់ព្រះ ហើយដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាពទីមួយក្នុងជីវិតរបស់អ្នកយ៉ាងដូចម្ដេច ?
-
តើព្រះអម្ចាស់អាចប្រទានពរដល់អ្នកដោយរបៀបណាចំពោះការធ្វើកិច្ចការនេះ ?
-
តើអ្នកអាចប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាអ្វីខ្លះនៅពេលអ្នកធ្វើកិច្ចការទាំងនេះ ? តើអ្នកអាចធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីយកឈ្នះលើការប្រឈមទាំងនេះ ?
ចែកចាយគំនិតរបស់អ្នក
គោលបំណងមេរៀន ៖ ដើម្បីជួយអ្នកឲ្យស្រឡាញ់ព្រះ និងដាក់ទ្រង់ជាអាទិភាពទីមួយ ។
សូមចែកចាយរឿងមួយ ឬច្រើន នៃអ្វីខាងក្រោមនេះជាមួយគ្រូបង្រៀន ឬសិស្សក្នុងថ្នាក់របស់អ្នក ៖
-
អ្វីដែលអ្នកបានកត់ត្រា ខណៈសិក្សាជម្រើសនានាដែលអ្នកបានជ្រើសយក ។
-
អត្ថបទក្នុងសៀវភៅកត់ចំណាំរបស់អ្នកជាមួយលេខ ១ ។
-
អ្វីមួយជាក់លាក់ដែលអ្នកបានធ្វើដើម្បីសម្រេចគោលបំណងមេរៀននេះ ។
-
មានសំណួរណាមួយដែលមេរៀននេះបានធ្វើឲ្យអ្នកឆ្ងល់ដែរឬទេ ។ តើអ្នកនឹងព្យាយាមស្វែងរកចម្លើយចំពោះសំណួររបស់អ្នកដោយរបៀបណា ?