คู่มือครูเซมินารี พันธสัญญาเดิม

สารบัญ
ปกใน
บทนำคู่มือครู
บทเรียนพันธสัญญาเดิม
- ยินดีต้อนรับสู่พันธสัญญาเดิม
- โมเสส 1; อับราฮัม 3
- ปฐมกาล 1–2; โมเสส 2–3; อับราฮัม 4–5
- ปฐมกาล 3–4; โมเสส 4–5
- ปฐมกาล 5; โมเสส 6
- โมเสส 7
- ปฐมกาล 6–11; โมเสส 8
- ปฐมกาล 12–17; อับราฮัม 1–2
- ปฐมกาล 18–23
- ปฐมกาล 24–33
- ปฐมกาล 37–41
- ปฐมกาล 42–50
- อพยพ 1–6
- อีสเตอร์
- อพยพ 7–13
- อพยพ 14–18
- อพยพ 19–20; 24; 31–34
- อพยพ 35–40; เลวีนิติ 1; 4; 16; 19
- กันดารวิถี 11–14; 20–24; 27
- เฉลยธรรมบัญญัติ 6–8; 15; 18; 29–30; 34
- โยชูวา 1–8; 23–24
- ผู้วินิจฉัย 2–4; 6–8; 13–16
- นางรูธ; 1 ซามูเอล 1–7
- 1 ซามูเอล 8–10; 13; 15–16
- 1 ซามูเอล 17–18; 24–26; 2 ซามูเอล 5–7
- 2 ซามูเอล 11–12; 1 พงศ์กษัตริย์ 3; 6–9; 11
- 1 พงศ์กษัตริย์ 12–13; 17–22
- 2 พงศ์กษัตริย์ 2–7
- 2 พงศ์กษัตริย์ 16–25
- 2 พงศาวดาร 14–20, 26, 30
- เอสรา 1, 3–7; เนหะมีย์ 2, 4–6, 8
- เอสเธอร์
- โยบ 1–3; 12–14; 19; 21–24; 38–40; 42
- สดุดี 1–2; 8; 19–33; 40; 46
- สดุดี 49–51; 61–66; 69–72; 77–78; 85–86
- สดุดี 102–103; 110; 116–119; 127–128; 135–139; 146–150
- สุภาษิต 1–4; 15–16; 22; 31; ปัญญาจารย์ 1–3; 11–12
- อิสยาห์ 1–12
- อิสยาห์ 13–14; 22; 24–30; 35
- อิสยาห์ 40–49
- อิสยาห์ 50–57
- อิสยาห์ 58–66
- เยเรมีย์ 1–3, 7, 16–18, 20
- เยเรมีย์ 31–33; 36–38; เพลงครํ่าครวญ 1, 3
- เอเสเคียล 1–3; 33–34; 36–37; 47
- ดาเนียล 1–7
- โฮเชยา; โยเอล
- อาโมส; โอบาดีห์; โยนาห์
- มีคาห์; นาฮูม; ฮาบากุก, เศฟันยาห์
- ฮักกัย 1–2; เศคาริยาห์ 1–4, 7–14
- มาลาคี
บทเรียนการเตรียมตัวสําหรับชีวิต
- ผู้เชี่ยวชาญหลักคําสอน: ค้นหาคําตอบให้กับคําถามของฉัน
- ทักษะการศึกษาพระคัมภีร์
- คู่มือแนะแนว เพื่อความเข้มแข็งของเยาวชน
- การสร้างการพึ่งพาตนเอง
- สุขภาพกายและอารมณ์
- การเตรียมพร้อมสําหรับการศึกษาและงานอาชีพในอนาคต
- ความสำเร็จในสถานศึกษา
- การเตรียมตัวเป็นผู้สอนศาสนา
- การเตรียมตัวเข้าพระวิหาร
- คําสอนของผู้นําศาสนจักร
ภาคผนวก

เพลงครํ่าครวญ 1; 3: “พระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด”

“เพลงครํ่าครวญ 1; 3: ‘พระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด,’” พันธสัญญาเดิม คู่มือครูเซมินารี (2026)

“เพลงครํ่าครวญ 1; 3: ‘พระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด,’” พันธสัญญาเดิม คู่มือครูเซมินารี

เยเรมีย์ 31–33; 36–38; เพลงครํ่าครวญ 1; 3: บทเรียนที่ 136

เพลงครํ่าครวญ 1; 3

“พระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด”

A Hispanic man gives the Savior, Jesus Christ, a hug. Christ is wearing a white robe.

เพราะพระผู้ช่วยให้รอดทรงเปี่ยมด้วยความสงสาร พระองค์จึงเต็มพระทัยเยียวยา ปลอบโยน และให้อภัย แม้เมื่อเราทําบาปต่อพระองค์ หลังจากเยรูซาเล็มถูกทําลายเนื่องจากบาปและการกบฏ เยเรมีย์พยายามช่วยให้ชาวยิวเข้าใจพระเมตตาสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดและพบความหวังในนั้น บทเรียนนี้จะช่วยให้นักเรียนรู้สึกถึงความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดแม้เมื่อพวกเขาทําบาป

การเตรียมของนักเรียน: เชื้อเชิญให้นักเรียนนึกถึงเรื่องราวจากพระคัมภีร์ที่แสดงให้เห็นพระลักษณะแห่งความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอด นักเรียนจะมีโอกาสอ้างอิงเรื่องราวนี้ในบทเรียน

กิจกรรมการเรียนรู้ที่อาจทําได้

หลังจากเราทําบาป

จินตนาการว่าชายหนุ่มคนหนึ่งทําสุดความสามารถที่จะเลือกสิ่งดีๆ ในชีวิต วันหนึ่งขณะไปงานเลี้ยง เขายอมจํานนต่อความกดดันจากเพื่อนวัยเดียวกันและดื่มแอลกอฮอล์เพราะต้องการเข้ากับเพื่อนๆ เช้าวันรุ่งขึ้น เขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกผิด และหงุดหงิด เขาค่อยๆ เริ่มทําการเลือกที่ไม่ดีอื่นๆ และเริ่มสิ้นหวังสําหรับอนาคตของเขา

เขียนคำตอบของนักเรียนสําหรับคําถามต่อไปนี้บนกระดาน คําตอบที่เป็นลายลักษณ์อักษรจะถูกอ้างอิงตลอดบทเรียน

เมื่อผู้คนทําบาป พวกเขาจะมองหรือรู้สึกอย่างไรต่อตนเอง?
พวกเขาจะมองหรือรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับพระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์?

เชื้อเชิญให้นักเรียนไตร่ตรองคําถามต่อไปนี้เพื่อประเมินความรู้สึกของตนเอง
ท่านเคยนึกถึงข้อความใดๆ บนกระดานบ้างหรือไม่?
ข้อความใดต่อไปนี้ที่ท่านรู้ว่าเป็นเท็จ? ท่านไม่แน่ใจเกี่ยวกับเรื่องใด?

การจดจําได้ว่าเราทุกคนล้วนทําบาปและ “เสื่อมจากพระสิริของพระเจ้า” (โรม 3:23) เป็นสิ่งสําคัญ ขณะที่ท่านศึกษาเพลงครํ่าครวญวันนี้ ให้มองหาความประทับใจจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่จะช่วยให้ท่านรับรู้ว่าพระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์ทรงรู้สึกอย่างไรต่อท่าน แม้เมื่อท่านทําผิดพลาด

เสียใจเพราะบาป

ท่านอาจให้ดูภาพต่อไปนี้ เชื้อเชิญให้นักเรียนแบ่งปันสิ่งที่เห็นในภาพนี้หรือสิ่งที่พวกเขารู้สึก อธิบายว่าภาพนี้แสดงให้เห็นเยเรมีย์และความโศกเศร้าอันใหญ่หลวงของเขา นักเรียนอาจแบ่งปันสิ่งที่พวกเขาจําได้เกี่ยวกับเรื่องราวของเยเรมีย์และเหตุผลที่เขารู้สึกเศร้าโศก แบ่งปันรายละเอียดจากย่อหน้าต่อไปนี้ตามความจําเป็น

The Cry of Jeremiah. From an engraving done at the Nazareen School.

เป็นเวลาประมาณ 40 ปีที่พระเจ้าตรัสกับเยเรมีย์ให้พยากรณ์แก่เชื้อสายแห่งอิสราเอลเกี่ยวกับความพินาศและการเป็นเชลยของเยรูซาเล็มหากพวกเขาเลือกที่จะไม่กลับใจและหันหลังให้พระผู้เป็นเจ้า (ดู เยเรมีย์ 16:1–13) ระหว่างการครองราชย์ของกษัตริย์เศเดคียาห์ ชาวบาบิโลนทําลายเยรูซาเล็มและนําผู้คนมากมายไปเป็นเชลย ซึ่งทําให้คําพยากรณ์ของพระเจ้าเกิดสัมฤทธิผล (ดู เยเรมีย์ 52) ไม่นานหลังจากเหตุการณ์เหล่านี้ เยเรมีย์บันทึกหนังสือเพลงครํ่าครวญ

ท่านอาจต้องการอธิบายว่าคําว่า ครํ่าครวญ หมายถึงการแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งหรือโศกเศร้า

กิจกรรมต่อไปนี้จะช่วยให้นักเรียนเข้าใจความทุกข์ที่ผู้คนของพระเจ้าประสบ ท่านอาจจัดนักเรียนเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มเล็กเพื่อศึกษาข้อพระคัมภีร์ อธิบายว่าเยเรมีย์เขียนข้อเหล่านี้ส่วนใหญ่จากมุมมองของเยรูซาเล็มราวกับว่าเมืองนั้นกําลังพูดอยู่

อ่านหนึ่งหรือสองข้อต่อไปนี้โดยมองหาคําหรือวลีที่แสดงว่าผู้คนรู้สึกอย่างไรหลังจากทนทุกข์เพราะบาปของพวกเขา

เพลงครํ่าครวญ 1:1–4

เพลงครํ่าครวญ 1:16–18

เพลงครํ่าครวญ 1:20–22

ท่านค้นพบคําหรือวลีใดบ้าง?

เพื่อช่วยให้นักเรียนตรวจสอบสิ่งที่พวกเขาค้นพบจากมุมมองนิรันดร์ ท่านอาจถามคําถามต่อไปนี้
โดยที่รู้ว่าพระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์ทรงรักเรา ท่านคิดว่าเหตุใดพระองค์ทรงยอมให้เราประสบความทุกข์เช่นนี้เมื่อเราทําบาป?

หากนักเรียนต้องการความช่วยเหลือในการตอบคําถามข้อนี้ ท่านอาจเชื้อเชิญให้พวกเขาอ่านข้อความ เช่น 2 โครินธ์ 7:9–10; แอลมา 42:18, 29; หลักคําสอนและพันธสัญญา 95:1 โดยมองหาคําตอบที่เป็นไปได้

ความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอด

ส่วนที่เหลือของบทเรียนจะช่วยให้นักเรียนรู้สึกถึงความสงสารที่พระผู้ช่วยให้รอดทรงมีต่อเราแม้เมื่อเราทําบาป

ท่านอาจจัดนักเรียนเป็นคู่เพื่อศึกษาข้อพระคัมภีร์ต่อไปนี้และตอบคําถามที่ให้มา ตัวอย่างเช่น นักเรียนคนหนึ่งอาจศึกษา ข้อ 22–26 และอีกคนหนึ่งศึกษา ข้อ 31–33

ใคร่ครวญคํากล่าวที่เขียนไว้บนกระดานเมื่อเริ่มบทเรียน อ่าน เพลงครํ่าครวญ 3:22–26, 31–33 โดยมองหาคําหรือวลีที่ท่านจะแบ่งปันกับคนที่รู้สึกแบบนี้

ท่านจะแบ่งปันคําหรือวลีใด? เพราะเหตุใด?
ท่านต้องการให้พวกเขาเข้าใจความจริงอะไรจากข้อเหล่านี้?

ขณะที่นักเรียนแบ่งปัน พวกเขาอาจระบุความจริงต่อไปนี้: พระเจ้าทรงสงสารเรา แม้เมื่อเราทําบาป

หากนักเรียนต้องการให้ช่วยพวกเขาเข้าใจคําว่า สงสาร ท่านอาจแบ่งปันนิยามต่อไปนี้: “ในพระคัมภีร์, ความสงสารมีความหมายตรงตัวว่า ‘ทุกข์ทรมานด้วยกันกับ’ นอกจากนี้ยังหมายถึงการแสดงความเห็นอกเห็นใจ, ความเวทนา, และความเมตตาแก่บุคคลอีกคนหนึ่งด้วย” (คู่มือพระคัมภีร์, “สงสาร (ความ),” คลังค้นคว้าพระกิตติคุณ)

เพื่อให้เข้าใจถึงความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดได้ดียิ่งขึ้น นักเรียนอาจทํากิจกรรมต่อไปนี้ แทนที่จะศึกษาทางเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งต่อไปนี้ นักเรียนอาจนึกถึงและศึกษาเรื่องราวอื่นจากพระคัมภีร์ที่แสดงให้เห็นถึงความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอด

ทําหนึ่งในตัวเลือกการศึกษาต่อไปนี้ให้เสร็จ โดยมองหาสิ่งที่ช่วยให้ท่านเข้าใจดีขึ้นว่าท่านจะประสบความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดในชีวิตท่านได้อย่างไร

ศึกษาเรื่องใดเรื่องหนึ่งต่อไปนี้ที่แสดงถึงความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอด: มัทธิว 18:23–35; ยอห์น 8:1–11
ศึกษาข้อพระคัมภีร์หนึ่งหรือสองข้อต่อไปนี้ที่สอนเกี่ยวกับความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอด: โมไซยาห์ 15:7–9; หลักคําสอนและพันธสัญญา 64:2–4; หลักคําสอนและพันธสัญญา 101:9

ท่านอาจเชื้อเชิญให้นักเรียนสอนสิ่งที่เรียนรู้และรู้สึกให้กัน ท่านอาจเชื้อเชิญนักเรียนที่เต็มใจแบ่งปันกับชั้นเรียน

ประจักษ์พยานต่อไปนี้อาจช่วยในการสนทนานี้ได้เช่นกัน

เอ็ลเดอร์เดล จี. เรนลันด์ แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองเป็นพยานว่า:

15:46

พระเยซูคริสต์ทรงให้อภัยได้เนื่องจากพระองค์ทรงจ่ายค่าบาปของเราแล้ว

พระผู้ไถ่ของเราทรงเลือกให้อภัยเนื่องจากพระกรุณา พระเมตตา และความรักอันหาที่เปรียบมิได้ของพระองค์

พระผู้ช่วยให้รอดของเราทรงต้องการให้อภัยเพราะสิ่งนี้เป็นหนึ่งในคุณลักษณะแห่งสวรรค์ของพระองค์

และเฉกเช่นเมษบาลที่ดีดังที่พระองค์ทรงเป็น พระองค์พอพระทัยเมื่อเราเลือกกลับใจ

แม้เมื่อเรารู้สึกเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้าในสิ่งที่เราทําลงไป เมื่อเราเลือกกลับใจ เราเชื้อเชิญพระผู้ช่วยให้รอดเข้ามาสู่ชีวิตเราทันที (“การกลับใจ: การเลือกอันน่าปีติยินดี,” เลียโฮนา, พ.ย. 2016, 123)

รู้สึกถึงความสงสารที่พระผู้ช่วยให้รอดทรงมีต่อฉัน

ท่านหรือคนรู้จักเคยประสบความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดเมื่อใด? (จําไว้ว่าอย่าเล่าบาปในอดีตหรือเรื่องที่เป็นส่วนตัวมากเกินไป)

เตือนความจํานักเรียนถึงชายหนุ่มจากช่วงเริ่มต้นของบทเรียน
ท่านจะแบ่งปันอะไรกับชายหนุ่มคนนี้จากสิ่งที่ท่านเรียนรู้วันนี้?

แหล่งช่วยเพิ่มเติม

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันรู้สึกว่าการเลือกของฉันพาฉันออกห่างจากพระบิดาบนสวรรค์และพระเยซูคริสต์มากเกินไป?

เอ็ลเดอร์ดีเทอร์ เอฟ. อุคท์ดอร์ฟ แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองสอนว่า:

14:32

บางทีบางคนอาจแม้แต่สงสัยว่า “กลับมาได้จริงหรือ? ฉันจะถูกเพื่อนเก่าตราหน้า ปฏิเสธ และหลบหน้าหรือเปล่า? หายไปแบบนี้จะดีกว่าไหม? พระผู้เป็นเจ้าจะทรงมีปฏิกิริยาอย่างไรถ้าฉันพยายามกลับมา?” …

พระบิดาบนสวรรค์จะทรงวิ่งมาหาเรา ใจพระองค์ท่วมท้นด้วยความรักและความสงสาร …

สวรรค์จะชื่นชมยินดีที่พวกเรากลับมา (“บุตรที่หายไปและถนนที่นํากลับบ้าน,” เลียโฮนา, พ.ย. 2023, 88)

ความสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดสามารถช่วยฉันได้อย่างไร?

เอ็ลเดอร์เดล จี. เรนลันด์ แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองอธิบายว่า:

พระเมตตาสงสารของพระผู้ช่วยให้รอดต่อความไม่ดีพร้อมของเราดึงเรามาหาพระองค์และเป็นแรงผลักดันให้เราพยายามกลับใจและเลียนแบบพระองค์ซํ้าแล้วซํ้าเล่า (“พระเมษบาลผู้ประเสริฐของเรา,” เลียโฮนา, พ.ค. 2017, 29)

เอ็ลเดอร์ปีเตอร์ เอฟ. มีเออร์ส แห่งสาวกเจ็ดสิบเป็นพยานว่า:

10:2

ไม่ว่าท่านกําลังแบกรับภาระบาปที่ยังไม่ได้แก้ไข ทนทุกข์เพราะความผิดที่ทํานานมาแล้ว หรือพยายามให้อภัยตนเองสําหรับความผิดพลาดโดยไม่ตั้งใจ ท่านสามารถเข้าถึงอํานาจการเยียวยาและการไถ่ของพระผู้ช่วยให้รอดพระเยซูคริสต์ได้

ข้าพเจ้าเป็นพยานว่าพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ พระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดและพระผู้ไถ่ของเรา พระองค์ทรงรักเรา พระองค์ทรงมีความสงสารเรา พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา และพระองค์ทรงเยียวยาท่านได้ (“พระองค์ทรงเยียวยาข้าพเจ้าได้!,” เลียโฮนา, พ.ค. 2023, 41)

จะเกิดอะไรขึ้นหากฉันพยายามกลับใจแต่ยังคงมีปัญหา?

เอ็ลเดอร์ริชาร์ด จี. สก็อตต์ (1928–2015) แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองเป็นพยานว่า:

15:25

ข่าวอันน่าปีติยินดีสำหรับใครก็ตามที่ปรารถนาจะขจัดผลกระทบของการเลือกผิดในอดีตคือ การที่พระเจ้าทรงเห็นว่าความอ่อนแอแตกต่างจากการกบฏ ดังที่พระเจ้าทรงเตือนว่าการกบฏที่ไม่กลับใจจะนำมาซึ่งการลงโทษ แต่เมื่อพระเจ้าตรัสถึงความอ่อนแอ พระองค์ตรัสด้วยความเมตตาเสมอ (“ความเข้มแข็งส่วนบุคคลผ่านการชดใช้ของพระเยซูคริสต์,” เลียโฮนา, พ.ย. 2013, 83)

เอ็ลเดอร์นีล แอล. แอนเดอร์เซ็น แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองแบ่งปันว่า:

ถ้าท่านพบตนเองทําผิดพลาดแบบเดิม พยายามแน่วแน่ในความปรารถนาจะเปลี่ยนแปลง จงแสดงความรักต่อพระบิดาบนสวรรค์และเสริมสร้างศรัทธาของท่านในพระเจ้าพระเยซูคริสต์ เรียนรู้จากพระองค์ ศึกษาเกี่ยวกับการชดใช้อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ และใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งถึงสิ่งที่พระองค์ทรงทนทุกข์เพื่อท่าน รักษาพระบัญญัติของพระองค์อย่างเคร่งครัดมากขึ้น เมื่อท่านทําส่วนของท่านเพื่อสร้างศรัทธาในพระผู้ช่วยให้รอด ข้าพเจ้าสัญญาว่าสวรรค์จะเพิ่มของประทานแห่งศรัทธานี้ และท่านจะมีความเข้มแข็งทางวิญญาณเพื่อกลับใจจากบาปของท่านและไม่กลับไปทําบาปอีก (The Divine Gift of Forgiveness [2019], 104)

กิจกรรมเสริมการเรียนรู้

ทางเลือกการเริ่มต้น

สําหรับทางเลือกอื่นในการเริ่มต้นบทเรียน ท่านอาจฉายวีดิทัศน์ “จุดกลับที่ปลอดภัย” ตั้งแต่รหัสเวลา 0:00 ถึง 1:58 ในวีดิทัศน์นี้ เอ็ลเดอร์ดีเทอร์ เอฟ. อุคท์ดอร์ฟ แห่งโควรัมอัครสาวกสิบสองแบ่งปันการเปรียบเทียบเพื่อสอนเกี่ยวกับพระปรีชาสามารถของพระผู้ช่วยให้รอดในการเยียวยาและให้อภัย

15:40

เชื้อเชิญให้นักเรียนสนทนาคําถามต่อไปนี้:

มีวิธีใดบ้างที่ซาตานพยายามทําให้เราเชื่อว่าเราผ่านพ้น “จุดที่กลับไม่ได้” ไปแล้วเมื่อเราทําบาป?

เชื้อเชิญให้นักเรียนไตร่ตรองว่าพวกเขาเคยรู้สึกว่าไม่สามารถได้รับการให้อภัยบาปหรือความผิดพลาดที่พวกเขาทําหรือไม่ ท่านอาจแบ่งปันคํากล่าวต่อไปนี้

เอ็ลเดอร์อุคท์ดอร์ฟกล่าวต่อไปว่า:

พระคริสต์เสด็จมาเพื่อช่วยให้เรารอด ถ้าเราเลือกทางเดินผิด การชดใช้ของพระเยซูคริสต์สามารถทําให้เรามั่นใจว่าบาป ไม่ใช่ จุดที่กลับไม่ได้ การกลับที่ปลอดภัยอยู่ในวิสัยที่ทําได้ถ้าเราจะทําตามแผนของพระผู้เป็นเจ้าสําหรับความรอดของเรา (“จุดกลับที่ปลอดภัย,” เลียโฮนา, พ.ค. 2007, 124)

ขณะศึกษา นักเรียนอาจมองหาหลักฐานพระปรีชาสามารถของพระผู้ช่วยให้รอดในการช่วยให้เรารอดจากบาป

ความจําเป็นของความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้า

นักเรียนอาจมีคําถามว่าเหตุใดเราจึงรู้สึกผิดหรือทุกข์ทรมานเมื่อเราทําบาป วิธีหนึ่งที่จะตอบคําถามเหล่านี้คือศึกษาบทบาทของความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้า

เชื้อเชิญให้นักเรียนไตร่ตรองความแตกต่างระหว่างความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้ากับความเสียใจอย่างโลก นักเรียนอาจศึกษาสิ่งที่อัครสาวกเปาโลสอนใน 2 โครินธ์ 7:9–10 พวกเขาอาจจะอ่านเรื่องราวของชาวนีไฟที่ประสบความโศกเศร้าเพราะบาปของพวกเขาใน มอรมอน 2:11–14 ด้วย นักเรียนอาจสนทนาเกี่ยวกับคําถามทํานองนี้:

ท่านเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับความเสียใจตามพระประสงค์ของพระเจ้าและความเสียใจอย่างโลก?

ท่านอาจแบ่งปันคํากล่าวต่อไปนี้จากประธานดีเทอร์ เอฟ. อุคท์ดอร์ฟ ฝ่ายประธานสูงสุดในขณะนั้น:

16:19

ความเสียใจตามพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงและความหวังผ่านการชดใช้ของพระเยซูคริสต์ ความเสียใจอย่างโลก ดึงเราลง ทำลายความหวัง และชักจูงให้เรายอมแพ้ต่อการล่อลวงที่จะเข้ามา

ความเสียใจตามพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า นำไปสู่การเปลี่ยนใจเลื่อมใส และการเปลี่ยนแปลงของใจ สิ่งนี้ทำให้เราเกลียดชังบาปและรักความดี อีกทั้งกระตุ้นให้เรายืนขึ้นและเดินในแสงสว่างแห่งความรักของพระคริสต์ การกลับใจที่แท้จริงเป็นเรื่องของการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่ความเจ็บปวดและความทรมาน ใช่ ความเสียใจอย่างจริงใจและการสำนึกผิดอย่างแท้จริงต่อการไม่เชื่อฟังมักเป็นสิ่งที่เจ็บปวดและเป็นขั้นตอนสำคัญในกระบวนการอันศักดิ์สิทธิ์ของการกลับใจ แต่เมื่อความผิดนำเราไปสู่การเกลียดชังตนเองหรือเป็นอุปสรรคแก่เราในการลุกขึ้นอีกครั้ง สิ่งนี้เป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งมากกว่าจะเป็นการกระตุ้นให้เรากลับใจ (“ท่านสามารถทําได้!,” เลียโฮนา, พ.ย. 2013, 56)