« ថ្ងៃទី១៦–២២ ខែវិច្ឆិកា ‹ យើងនឹងស្រឡាញ់គេស្ម័គ្រពីចិត្ត › ៖ ហូសេ ១–៦; ១០–១៤; យ៉ូអែល » ចូរមកតាមខ្ញុំ—សម្រាប់គេហដ្ឋាន និងសាសនាចក្រ ៖ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ឆ្នាំ២០២៦ ( ឆ្នាំ២០២៦ )
« ថ្ងៃទី១៦–២២ ខែវិច្ឆិកា ‹ យើងនឹងស្រឡាញ់គេស្ម័គ្រពីចិត្ត › » ចូរមកតាមខ្ញុំ ៖ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ឆ្នាំ២០២៦
ថ្ងៃទី១៦–២២ ខែវិច្ឆិកា ៖ « យើងនឹងស្រឡាញ់គេស្ម័គ្រពីចិត្ត »
ហូសេ ១–៦; ១០–១៤; យ៉ូអែល
សេចក្ដីសញ្ញារបស់អ៊ីស្រាអែលជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់មានអត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ រហូតធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ប្រៀបធៀបវានឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយ ។ សេចក្ដីសញ្ញានោះប្រៀបបាននឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយដែរ វារួមបញ្ចូលទាំងការតាំងចិត្តដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច ការចែកចាយបទពិសោធន៍ ការស្ថាបនាជីវិតរួមគ្នា ភក្ដីភាពដ៏ពិតទាំងស្រុង ហើយសំខាន់បំផុតគឺសេចក្ដីស្រឡាញ់ស្មោះអស់ពីចិត្ត ។ គួរឲ្យសោកស្ដាយ ពួកសាសន៍អ៊ីស្រាអែលមិនស្មោះត្រង់ចំពោះសេចក្តីសញ្ញារបស់ពួកគេទេ ។ ហើយប៉ុន្តែសារលិខិតរបស់ព្រះអម្ចាស់ទៅកាន់ពួកគេមិនមែនថា « យើងនឹងបដិសេធអ្នករាល់គ្នាជារៀងរហូត » ទេ ។ ផ្ទុយទៅវិញគឺថា « យើងនឹងអញ្ជើញអ្នករាល់គ្នាឲ្យត្រឡប់មកវិញ » ( សូមមើល ហូសេ ២:១៤–១៥ ) ។ ទ្រង់បានប្រកាសតាមរយៈព្យាការីហូសេ ថា « យើងនឹងដណ្តឹងនាងសម្រាប់យើងដោយសេចក្តីសុចរិត » ( ហូសេ ២:១៩ ) ។ « យើងនឹងកែការរាថយរបស់គេឲ្យជា ហើយយើងនឹងស្រឡាញ់គេស្ម័គ្រពីចិត្ត » ( ហូសេ ១៤:៤ ) ។ នេះគឺជាសារលិខិតដូចគ្នាដែលទ្រង់ប្រទានដល់យើងនៅសព្វថ្ងៃនេះ នៅពេលយើងខិតខំរស់នៅតាមសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើងដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងភក្ដីភាព ។
យ៉ូអែលបានចែកចាយសារលិខិតស្រដៀងគ្នាថា « វិលមកឯព្រះយេហូវ៉ា ជាព្រះនៃឯងចុះ ដ្បិតទ្រង់ប្រកបដោយព្រះគុណនឹងសេចក្តីមេត្តាករុណា ទ្រង់យឺតនឹងខ្ញាល់ ហើយក៏មានសេចក្តីសប្បុរសជាបរិបូរណ៍ » ( យ៉ូអែល ២:១៣ ) ។ ការអានពាក្យសម្តីរបស់ព្យាការីទាំងនេះអាចជំរុញបងប្អូនឲ្យពិចារណាអំពីទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់បងប្អូនជាមួយព្រះអម្ចាស់—ដើម្បីគិតអំពីរបៀបដែលភាពស្មោះត្រង់របស់ទ្រង់ចំពោះបងប្អូនបំផុសគំនិតបងប្អូនឲ្យស្មោះត្រង់ចំពោះទ្រង់ ។
សម្រាប់ទិដ្ឋភាពទូទៅស្ដីពីគម្ពីរហូសេ និងគម្ពីរយ៉ូអែល សូមមើល « ហូសេ » និង « យ៉ូអែល » នៅក្នុងសេចក្ដីណែនាំដល់បទគម្ពីរទាំងឡាយ ។
គំនិតសម្រាប់ការរៀនសូត្រនៅឯគេហដ្ឋាន និងនៅឯសាសនាចក្រ
ហូសេ ១–៣; ១៤
ព្រះអម្ចាស់តែងតែអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ ។
នាងកូមើរ ជាភរិយារបស់ហូសេ ពុំមានភក្តីភាពចំពោះលោកឡើយ ហើយព្រះបានចង្អុលបង្ហាញព្រឹត្តិការណ៍សោកសៅនេះ ដើម្បីបង្រៀនដល់សាសន៍អ៊ីស្រាអែលពីទឹកព្រះទ័យរបស់ទ្រង់ចំពោះពួកគេ និងសេចក្ដីសញ្ញារបស់ពួកគេជាមួយទ្រង់ ។ កាលបងប្អូនអាន ហូសេ ១–៣ សូមពិចារណាអំពីព្រះតម្រិះរបស់ព្រះអម្ចាស់ចំពោះទំនាក់ទំនងរបស់ទ្រង់ជាមួយរាស្រ្តនៃសេចក្ដីសញ្ញារបស់ទ្រង់ ។ តើការចុះសេចក្ដីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ ប្រៀបដូចជាការចូលទៅក្នុងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយរបៀបណា ? តើការមិនគោរពតាមសេចក្ដីសញ្ញានោះ ប្រៀបដូចជាការមិនស្មោះត្រង់នឹងស្វាមី ឬភរិយាយ៉ាងដូចម្ដេច ? ( សូមមើល ហូសេ ២:៥–៧, ១៣ ) ។ តើ ហូសេ ២:១៤–២៣ បង្រៀនបងប្អូនអ្វីខ្លះអំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអម្ចាស់ ? តើបងប្អូនបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់ និងភក្តីភាពរបស់បងប្អូនចំពោះទ្រង់យ៉ាងដូចម្តេច ?
នៅក្នុង ហូសេ ១៤ សូមរកមើលការសន្យាដ៏ស្រស់ស្អាតជាច្រើនដែលព្រះអម្ចាស់បានធ្វើចំពោះអស់អ្នកដែលត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ ។ តើឃ្លា « ស្រឡាញ់គេស្ម័គ្រពីចិត្ត » មានអត្ថន័យដូចម្តេចចំពោះបងប្អូន ? ( ខទី ៤ ) ។ តើការប្រៀបធៀបដើមនៅក្នុង ខទី ៥–៨ បង្រៀនបងប្អូនអ្វីខ្លះ អំពីពរជ័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ចំពោះបងប្អូន រួមទាំងពរជ័យនៃការប្រែចិត្តផងដែរ ? ដោយជាផ្នែកនៃការសិក្សារបស់បងប្អូន សូមពិចារណាច្រៀង ឬស្តាប់ទំនុកតម្កើងអំពីសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះ ដូចជា « មកឯព្រះយេស៊ូវ » ( ទំនុកតម្កើង ល.រ. ៦៤ ) ។
នាងកូមើរ ដែលតំណាងឲ្យវង្សអ៊ីស្រាអែល និងសេចក្ដីសញ្ញាដែលបានបំពានរបស់ពួកគេ ត្រូវបានព្រះអម្ចាស់ប្រទានការប្រោសលោះឲ្យ ។ រចនារូបភាពដោយ ឌីប មីនណាឌ បានទទួលអាជ្ញាប័ណ្ណពីគេហទំព័រ goodsalt.com
ហូសេ ៦:៤–៧; យ៉ូអែល ២:១២–១៣
ការមានភក្ដីភាពចំពោះព្រះ ត្រូវតែចេញពីចិត្ត មិនមែនគ្រាន់តែបង្ហាញតែសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ។
ប្រជាជននៅជំនាន់របស់ហូសេបានថ្វាយយញ្ញបូជាសត្វ ប៉ុន្តែពួកគេបានបំពានលើបញ្ញត្តិសំខាន់ៗ ។ តើបងប្អូនគិតថា វាមានអត្ថន័យយ៉ាងណាដែលព្រះអម្ចាស់ « ពេញចិត្តចំពោះសេចក្តីសប្បុរសមិនមែនចំពោះយញ្ញបូជាទេ ហើយពេញចិត្តចំពោះការស្គាល់ព្រះជាជាងការថ្វាយដង្វាយដុតទៅទៀត » ? ( ហូសេ ៦:៦ ) ។ តើបងប្អូនគិតថា សេចក្ដីសុចរិតគឺដូចជាពពក ឬទឹកសន្សើមមានអត្ថន័យយ៉ាងណាដែរ ? ( សូមមើល ហូសេ ៦:៤ ) ។ តើសេចក្ដីសុចរិតរបស់យើងគួរមានលក្ខណៈបែបណា ? ( សូមមើល អេសាយ ៤៨:១៨; នីហ្វៃទី១ ២:៩–១០ ) ។
បងប្អូនក៏អាចអានផងដែរ ម៉ាថាយ ៩:១០–១៣; ១២:១–៨ ដើម្បីឃើញពីរបៀបដែលព្រះអង្គសង្រ្គោះបានប្រើ ហូសេ ៦:៦ នៅអំឡុងការងារបម្រើរបស់ទ្រង់ ។ តើវគ្គបទគម្ពីរទាំងនេះជួយបងប្អូនឲ្យយល់ពីពាក្យសម្តីរបស់ហូសេ យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ ?
នៅពេលអាន យ៉ូអែល ២:១២–១៣ វាអាចជួយឲ្យដឹងថា ការហែកសម្លៀកបំពាក់របស់មនុស្សគឺជាសញ្ញាខាងក្រៅនៃការកាន់ទុក្ខ ឬការសោកស្តាយ ។ តើការហែកចិត្តយើងខុសពីការហែកអាវរបស់យើងយ៉ាងដូចម្តេច ?
យ៉ូអែល ២
« យើងនឹងចាត់វិញ្ញាណរបស់យើងទៅលើគ្រប់ទាំងមនុស្ស » ។
តើបងប្អូនឃើញភាពស្រដៀងគ្នាអ្វីខ្លះរវាងសម័យរបស់យើង និងសម័យដែលយ៉ូអែលបានឃើញ ? ( សូមមើលជាពិសេស យ៉ូអែល ២:១–២, ១១, ១៨–៣២ ) ។ តើអ្វីដែលធ្វើឲ្យបងប្អូនចាប់អារម្មណ៍អំពីពរជ័យដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យានៅក្នុង យ៉ូអែល ១៨–៣២ ? ហេតុអ្វីបានជាពរជ័យទាំងនេះអាចមានតម្លៃជាពិសេសនៅសព្វថ្ងៃនេះ ?
វាអាចជារឿងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ដើម្បីអានអ្វីដែលមរ៉ូណៃបាននិយាយអំពី យ៉ូអែល ២ នៅពេលលោកទៅជួបនឹង យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ នៅឆ្នាំ១៨២៣ ( សូមមើល យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ—ប្រវត្តិ ១:៤១ ) ។ តើបងប្អូនមានអារម្មណ៍ថាការព្យាករនៅក្នុង យ៉ូអែល ២:២៨–៣២ ត្រូវបានបំពេញនៅក្នុងសម័យរបស់យើងដោយរបៀបណា ? ( សូមមើលផងដែរ កិច្ចការ ២:១–២១ ) ។ តើបងប្អូនគិតថា វាមានន័យយ៉ាងណា ដែលថា ព្រះអម្ចាស់នឹង « ចាត់វិញ្ញាណ [ របស់ទ្រង់ ] ទៅលើគ្រប់ទាំងមនុស្ស » ? ( យ៉ូអែល ២:២៨ ) ។
បងប្អូនអាចជញ្ជឹងគិតប្រសាសន៍ទាំងនេះមកពីប្រធាន រ័សុល អិម ណិលសុន « នៅពេលខាងមុខ យើងនឹងមិនអាចរស់ខាងវិញ្ញាណបានឡើយ បើគ្មានព្រះចេស្ដាណែនាំ ដឹកនាំ លួងលោមចិត្ត និងមានឥទ្ធិពលដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួនមកពីព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនោះ » ( « Revelation for the Church, Revelation for Our Lives » Liahona ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៨ ទំព័រ ៩៦) ។ ហេតុអ្វីបានជាវិវរណៈមានសារៈសំខាន់ចំពោះការរស់រានខាងវិញ្ញាណរបស់បងប្អូន ?
តើបងប្អូនអាចធ្វើអ្វីខ្លះ ប្រសិនបើបងប្អូនមានអារម្មណ៍ថា បងប្អូនមិនបានទទួលការចាក់មកនោះ ? នេះគឺជាឧទាហរណ៍មួយចំនួនដែលអាចជួយបាន ។ តើប្រជាជននៅក្នុងបទគម្ពីរទាំងនេះបានធ្វើអ្វីខ្លះដើម្បីទទួលការចាក់ស្រោចនៃព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះអម្ចាស់ ?
នៅពេលបងប្អូនអានពាក្យសម្ដីទាំងនេះមកពីអែលឌើរ ដេវីឌ អេ បែដណា សូមជញ្ជឹងគិតថា តើការទទួលអារម្មណ៍នៃការចាក់ស្រោចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់បងប្អូនមានន័យយ៉ាងណាចំពោះបងប្អូន ៖
« ជាញឹកញាប់ យើងធ្វើឲ្យខ្លួនឯងពិបាកនឹងទទួលវិវរណៈផ្ទាល់ខ្លួន ។ ខ្ញុំនិយាយដូច្នេះមានន័យថា ការសន្យាសេចក្ដីសញ្ញាមួយគឺថា នៅពេលយើងគោរពសេចក្ដីសញ្ញារបស់យើង នោះយើងអាចនឹងមានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគង់ជាដៃគូជាប់លាប់របស់យើងជានិច្ច ។ ប៉ុន្ដែយើងនិយាយអំពីវា ហើយយើងប្រព្រឹត្តហាក់ដូចជាការស្ដាប់ព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះអម្ចាស់តាមរយៈព្រះវិញ្ញាណរបស់ទ្រង់គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏កម្រមួយ ។ … [ ព្រះវិញ្ញាណ ] គួរតែគង់នៅជាមួយយើងគ្រប់ពេល ។ មិនមែនគ្រប់វិនាទីនោះទេ ប៉ុន្ដែបើបុគ្គលម្នាក់ធ្វើឲ្យអស់ពីលទ្ធភាពខ្លួន—បងប្អូនមិនចាំបាច់ឥតខ្ចោះនោះទេ—ប៉ុន្ដែបើបងប្អូន និងខ្ញុំធ្វើឲ្យអស់ពីលទ្ធភាពយើង ហើយយើងមិនប្រព្រឹត្តការរំលងធ្ងន់ធ្ងរ នោះយើងអាចពឹងពាក់លើព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធឲ្យដឹកនាំយើងបាន ។ …
« … យើងហាក់ជឿថា ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធគឺជាសេចក្ដីរំជើបរំជួល និងធំដុំ ហើយភា្លមៗ ខណៈវាគឺជារឿងតូចតាច និងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយកើនឡើងបន្ដិចម្ដងៗតាមពេលវេលា »( « Elder David A. Bednar Discussion” [ evening with a General Authority ថ្ងៃទី៧ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២០ ], broadcasts.ChurchofJesusChrist.org ) ។
សូមមើលផងដែរ ហ្គែរី អ៊ី ស្ទីវ៉ែនសុន « ការបំផុសគំនិតពីព្រះវិញ្ញាណ » លីអាហូណា ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៣ ទំព័រ ៤២–៤៥; « Enemy Territory » ( វីដេអូ ), បណ្ណាល័យដំណឹងល្អ ។
Enemy Territory
បង្កើតបរិយាកាសខាងវិញ្ញាណមួយ ។ « តើបងប្អូនបានអង្កេតមើលឃើញអ្វីខ្លះដែលរួមចំណែកដល់បរិយាកាសខាងវិញ្ញាណសម្រាប់ការរៀនសូត្រដំណឹងល្អ ? តើមានអ្វីខ្លះដែលជាផលរំខាន ? » … សូមគិតអំពីបរិយាកាសនៃទីកន្លែងដែលបងប្អូនជារឿយៗបង្រៀន[ ឬរៀន ]ច្រើនបំផុត ។ តើបងប្អូនមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា នៅពេលបងប្អូនបាននៅទីនោះ ? តើបងប្អូនអាចអញ្ជើញព្រះវិញ្ញាណឲ្យមានវត្តមាននៅកន្លែងនោះឲ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពយ៉ាងដូចម្តេច ? » ( ការបង្រៀនតាមរបៀបរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះទំព័រ ៧) ។
គំនិតសម្រាប់បង្រៀនកុមារ
ហូសេ ២:១៩–២០
ខ្ញុំអាចរក្សាសេចក្តីសញ្ញារបស់ខ្ញុំបានដោយស្មោះត្រង់ ។
-
នៅក្នុងគម្ពីរហូសេ ព្រះអម្ចាស់បានប្រៀបធៀបសេចក្ដីសញ្ញារបស់ទ្រង់ជាមួយរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ នឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ។ ដើម្បីរៀនពីការប្រៀបធៀបនេះ បងប្អូន និងកូនៗបងប្អូនអាចមើលរូបភាពកូនក្រមុំ និងកូនកំលោះ ហើយនិយាយអំពីរបៀបដែលព្រះវរបិតាសួគ៌ចង់ឲ្យស្វាមី និងភរិយាប្រព្រឹត្តចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ។ សូមជួយកូនៗ បងប្អូនឲ្យរកឃើញពាក្យនៅក្នុង ហូសេ ២:១៩–២០ ដែលពិពណ៌នាអំពីអារម្មណ៍របស់ព្រះអម្ចាស់ចំពោះយើង ។ តើយើងអាចបង្ហាញព្រះអម្ចាស់ថា យើងស្រឡាញ់ទ្រង់ ហើយនឹងស្មោះត្រង់ចំពោះទ្រង់ដោយរបៀបណា ?
ហូសេ ១០:១២
« ត្បិតដល់ពេលដែលគួរស្វែងរកព្រះយេហូវ៉ា » ។
-
ហូសេ ១០:១២ សំដៅទៅលើការសាបព្រោះ ការច្រូតកាត់ ដល់ពេល និងភ្លៀង ដើម្បីអញ្ជើញយើងឲ្យស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ។ នៅពេលបងប្អូនអានខគម្ពីរនេះ តើបងប្អូនអាចមានគំនិតដ៏ច្នៃប្រឌិតអ្វីខ្លះ ដែលអាចបំផុសដល់កុមារឲ្យស្វែងរកទ្រង់ ? ឧទាហរណ៍ ប្រហែលជាកូនៗបងប្អូនអាចគូររូបនាឡិកាមួយ ហើយសរសេរពីរបៀបដែលពួកគេស្វែងរកព្រះអម្ចាស់នៅពេលផ្សេងៗគ្នានៅពេញមួយថ្ងៃ ។ ចម្រៀងមួយបទដូចជា « Anytime, Anywhere » ( បណ្ណាល័យដំណឹងល្អ ) អាចជួយបងប្អូនបង្រៀនថា វាតែងតែជាពេលវេលាដ៏ល្អដើម្បីស្វែងរកព្រះអម្ចាស់ ។
-
ឬកូនៗបងប្អូនអាចធ្វើសកម្មភាពដ៏សាមញ្ញៗដែលត្រូវនឹងខគម្ពីរនោះ ដូចជាការធ្វើជាដាំគ្រាប់ពូជ ប្រមូលផលបន្លែ ឬឈរនៅក្រោមភ្លៀង ។ សូមជួយកូនៗបងប្អូនឲ្យប្រៀបធៀបការដាំគ្រាប់ពូជ និងការច្រូតកាត់អាហារសុខភាព ទៅនឹងការរស់នៅដោយសុចរិត និងការទទួលពរជ័យពីព្រះអម្ចាស់ ។ បន្ទាប់មក បងប្អូនអាចប្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមកអំពីពរជ័យដែលព្រះអម្ចាស់បានបង្អុរមកលើបងប្អូន កាលដែលបងប្អូនព្យាយាមស្វែងរកទ្រង់ ។
ហូសេ ១៣:៤, ១៤
ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទគឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងព្រះប្រោសលោះរបស់ខ្ញុំ ។
-
ដើម្បីគូសបញ្ជាក់អំពីសេចក្ដីពិតនៅក្នុង ហូសេ ១៣:៤ ថា គ្មានព្រះអង្គសង្គ្រោះទេ លើកលែងតែព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បងប្អូនអាចបង្ហាញដល់កូនៗបងប្អូននូវរូបភាពរបស់មនុស្សជាច្រើន រួមទាំងរូបភាពរបស់ព្រះយេស៊ូវផងដែរ ។ កូនៗបងប្អូនអាចប្ដូរវេនគ្នាចង្អុលទៅបុគ្គលដែលមានអំណាចសង្គ្រោះយើងចេញពីអំពើបាប និងសេចក្ដីស្លាប់ ។ សូមចែកចាយទីបន្ទាល់របស់បងប្អូនពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ និងដង្វាយធួនរបស់ទ្រង់ ។
-
កូនៗបងប្អូនអាចស្វែងរកពាក្យនៅក្នុង ហូសេ ១៣:៤, ១៤ ដែលពិពណ៌នាអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ តើពាក្យទាំងនេះបង្រៀនយើងអ្វីខ្លះអំពីទ្រង់ ? សូមពិចារណាជួយកូនៗបងប្អូនឲ្យប្រើ សេចក្ដីណែនាំដល់បទគម្ពីរទាំងឡាយ ដើម្បីស្វែងរកបទគម្ពីរផ្សេងទៀតដែលបង្រៀនថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ និងជាព្រះប្រោសលោះរបស់យើង ។ សូមចែកចាយជាមួយគ្នានូវអារម្មណ៍របស់បងប្អូនអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
យ៉ូអែល ២:២៨–២៩
ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធអាចដឹកនាំខ្ញុំបាន ។
-
ប្រហែលជាបងប្អូនអាចជួយកូនៗបងប្អូនឲ្យយល់ពី យ៉ូអែល ២:២៨–២៩ ដោយទុកឲ្យពួកគេចាក់អង្គធាតុរាវមួយ រួចយកវាទៅប្រសព្វជាមួយនឹងតំណក់ទឹក ឬទឹកហូរតិចៗ ។ តើវាអាចមានអត្ថន័យយ៉ាងណា ដែលព្រះវិញ្ញាណដែលត្រូវបាន « ចាត់ » ឲ្យមកលើយើង ?
-
នៅពេលបងប្អូនអាន យ៉ូអែល ២:២៨–២៩ ជាមួយគ្នា បងប្អូនអាចអញ្ជើញកូនៗបងប្អូនឲ្យបញ្ចូលឈ្មោះគ្នាទៅវិញទៅមកជំនួសឃ្លា « កូនប្រុសរបស់ឯង » និង « កូនស្រីរបស់ឯង » ។ បន្ទាប់មក សូមជួយពួកគេស្រាវជ្រាវបទគម្ពីរដូចជា យ៉ូហាន ១៤:១៦; មរ៉ូណៃ ១០:៥; គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ៤២:១៧ ដើម្បីស្វែងរករបៀបដែលព្រះវិញ្ញាណអាចជួយពួកគេបាន ។
សម្រាប់គំនិតបន្ថែម សូមមើលទស្សនាវដ្តី ប្រិយមិត្ត ប្រចាំខែនេះ ។