‘Jezus zal tegen heel Israël zeggen: “Kom naar huis”’

Tussen 735 en 720 v.C. vielen de Assyriërs het noordelijk koninkrijk Israël binnen, waar tien van de twaalf stammen gevestigd waren, en ze voerden duizenden Israëlieten gevankelijk weg naar verschillende delen van het Assyrische keizerrijk. Die Israëlieten werden later ‘de verloren stammen’ genoemd, deels omdat ze uit hun thuisland verwijderd en onder andere volkeren verstrooid waren. Maar ze waren ook in een ander opzicht verloren: in de loop van de tijd waren ze hun identiteitsgevoel als Gods verbondsvolk kwijtgeraakt.

Uiteindelijk keerden ook veel mensen in het zuidelijk koninkrijk Juda zich van de Heer af. De Assyriërs vielen ook het grootste deel van dat koninkrijk aan en veroverden het; alleen Jeruzalem werd wonderbaarlijk gespaard. Later, tussen 597 en 580 v.C., vernietigden de Babyloniërs Jeruzalem, inclusief de tempel, en namen veel mensen gevangen. Ongeveer 70 jaar later mocht een overblijfsel van Juda naar Jeruzalem terugkeren en de tempel herbouwen. Maar velen bleven in Babylon.

Naarmate de tijd verstreek, werden Israëlieten van alle stammen steeds verder verstrooid, ‘met een storm weggeblazen naar alle heidenvolken, die zij niet kenden’ (Zacharia 7:14). De Heer leidde een deel naar andere landen. Anderen verlieten Israël om niet in gevangenschap te raken, of om politieke of economische redenen.

We noemen al die gebeurtenissen de verstrooiing van Israël. Het is om diverse redenen belangrijk om van de verstrooiing af te weten. Ten eerste is het een belangrijk onderwerp in het Oude Testament. Veel oudtestamentische profeten waren getuige van de geestelijke ondergang die tot de verstrooiing van Israël leidde. Ze voorzagen die en waarschuwden ervoor. Sommigen van hen hebben die zelfs meegemaakt. Dat is nuttig om in gedachten te houden wanneer je de boeken Jesaja, Jeremia, Amos en van andere profeten in het laatste stuk van het Oude Testament leest. Als je met die context in gedachten hun profetieën aangaande Assyrië en Babylon, afgoderij en gevangenschap, verwoesting en uiteindelijk herstelling leest, weet je waar ze het over hebben.

Als je de verstrooiing van Israël begrijpt, dan begrijp je het Boek van Mormon ook beter, want het Boek van Mormon is een kroniek van een tak van het verstrooide Israël. De kroniek begint met de vlucht van de familie van Lehi uit Jeruzalem rond 600 v.C., vlak voordat de Babyloniërs aanvielen. Lehi was een van de profeten die aangaande de verstrooiing van Israël profeteerden. En zijn familie hielp met de vervulling van die profetie, want ze brachten hun tak van Israël over naar de andere kant van de wereld, en plantten die in Amerika.

De verstrooiing van Israël is echter niet het hele verhaal. De Heer vergeet zijn volk niet, noch laat Hij ze in de steek, zelfs als ze Hem in de steek hebben gelaten. De vele profetieën dat God Israël zou verstrooien, werden vergezeld van vele beloften dat God ze ooit zou vergaderen.

Die tijd is nu aangebroken – in onze tijd. De vergadering is al begonnen. In 1836, duizenden jaren nadat Mozes de kinderen van Israël aan de voet van de berg Sinaï had vergaderd, verscheen Mozes in de Kirtlandtempel om Joseph Smith ‘de sleutels van de vergadering van Israël uit de vier delen van de aarde’ te geven (Leer en Verbonden 110:11). Nu worden de stammen van Israël vergaderd onder leiding van mensen die deze sleutels dragen, uit elke natie waar de dienstknechten van de Heer naartoe mogen.

President Russell M. Nelson heeft deze vergadering ‘het belangrijkste wat er nu op aarde gebeurt’ genoemd. ‘Niets is zo veelomvattend, niets is zo belangrijk, niets is zo majestueus. En als je ervoor kiest, als je wilt, kun jij er een groot aandeel in hebben.’

Hoe kunnen wij helpen? Wat houdt het in om Israël te vergaderen? Betekent het dat de twaalf stammen het land terugkrijgen dat ze ooit bewoonden? Het betekent in feite iets veel belangrijkers, iets eeuwigers. President Nelson heeft uitgelegd:

‘Als we het over de vergadering hebben, hebben we het over deze fundamentele waarheid: ieder kind van onze hemelse Vader, aan beide kanten van de sluier, verdient het om de boodschap van het herstelde evangelie te horen. […]

‘Elke keer dat je iets doet waarmee je iemand – aan deze of de andere kant van de sluier – helpt om een stapje te zetten in de richting van hun verbonden met God en hun noodzakelijke doop- en tempelverordeningen, help je Israël vergaderen. Zo makkelijk is het.’

Volgens Jesaja gebeurt dit ‘één voor één’ (Jesaja 27:12) – of, zoals Jeremia voorspelde, ‘één uit een stad en twee uit een geslacht’ (Jeremia 3:14).

Israël vergaderen, betekent Gods kinderen weer tot Hem brengen. Het betekent hun verbondsrelatie met Hem herstellen. Het betekent het ‘heilig volk’ weer vestigen dat Hij zo lang geleden beloofde te vestigen (Exodus 19:6).

Je hebt een verbond met God gesloten en daarmee maak je deel uit van het huis van Israël. Je bent vergaderd, en je bent een vergaderaar. Het epische, eeuwenlange verhaal van het verbondsvolk is naar een climax toe aan het werken, en jij speelt hier een belangrijke rol in. Nu is de tijd waarin ‘Jezus tegen heel Israël [zal] zeggen: “Kom naar huis.”’

Dit is de boodschap aan de vergaderaars: kom naar huis, naar het verbond. Kom naar huis, naar Zion. Kom naar huis, naar Jezus Christus, de Heilige van Israël, en Hij zal je naar het huis van God, je Vader, brengen.