“ວັນທີ 20–26 ເດືອນເມສາ. ‘ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວ’: ອົບພະຍົບ 19–20; 24; 31–34,” ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ—ສຳລັບບ້ານ ແລະ ໂບດ: ພຣະຄຳພີເດີມ 2026 (2026)

“ວັນທີ 20–26 ເດືອນເມສາ. ‘ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວ,’” ຈົ່ງຕາມເຮົາມາ: ພຣະຄຳພີເດີມ 2026

Moses and the Tablets [ໂມເຊ ແລະ ແຜ່ນພຣະບັນຍັດ], ໂດຍ ແຈຣີ ຮາສະຕັນ (ລາຍລະອຽດ)

ວັນທີ 20–26 ເດືອນເມສາ: “ພວກເຮົາຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວ”

ອົບພະຍົບ 19–20; 24; 31–34

ເຖິງແມ່ນວ່າລູກຫລານອິດສະຣາເອນໄດ້ເວົ້າຈົ່ມ ແລະ ຫວັ່ນໄຫວໃນອະດີດ, ເມື່ອໂມເຊອ່ານກົດຢູ່ຕີນພູຊີນາຍ, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍານີ້ວ່າ: “ພວກຂ້ານ້ອຍທັງໝົດຈະເຊື່ອຟັງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຈະເຮັດທຸກໆສິ່ງຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງໄວ້” (ອົບພະຍົບ 24:7). ແລ້ວພຣະເຈົ້າໄດ້ເອີ້ນໂມເຊໃຫ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູ, ໄດ້ບອກເພິ່ນໃຫ້ສ້າງຫໍເຕັນຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າ “ເຮົາຈະຢູ່ທ່າມກາງພວກເຂົາ” (ອົບພະຍົບ 25:8).

ແຕ່ຂະນະທີ່ໂມເຊຢູ່ເທິງພູເພື່ອຮຽນຮູ້ເຖິງວິທີທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນຈະສາມາດມີພຣະເຈົ້າປະທັບຢູ່ໃນທ່າມກາງພວກເຂົາໄດ້ແນວໃດ, ຊາວອິດສະຣາເອນຢູ່ຕີນພູໄດ້ສ້າງຮູບປັ້ນທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳເພື່ອນະມັດສະການແທນ. ບໍ່ດົນຫລັງຈາກທີ່ໄດ້ສັນຍາວ່າຈະບໍ່ “ນະມັດສະການພະອື່ນ,” ພວກເຂົາ “ໄດ້ປະຖິ້ມ” ຄຳສັນຍາຂອງພວກເຂົາ (ອົບພະຍົບ 20:3; 32:8; ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 24:3 ນຳອີກ). ມັນເປັນການຫັນປ່ຽນທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ, ແຕ່ເຮົາຮູ້ຈາກປະສົບການວ່າ ສັດທາ ແລະ ຄຳໝັ້ນສັນຍາ ບາງເທື່ອສາມາດຖືກຄອບງຳດ້ວຍການຂາດຄວາມອົດທົນ, ການມີຄວາມຢ້ານກົວ, ຫລື ການມີຄວາມສົງໄສ. ເມື່ອເຮົາສະແຫວງຫາທີ່ຈະໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນຊີວິດຂອງເຮົາ, ມັນເປັນເລື່ອງອຸ່ນໃຈທີ່ຮູ້ວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມຊາວອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ພຣະອົງຈະບໍ່ປະຖິ້ມເຮົາ ແລະ ຄົນທີ່ເຮົາຮັກ—ເພາະພຣະອົງ “ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະ ເຕັມລົ້ນດ້ວຍພຣະຄຸນ, ບໍ່ຮ້າຍງ່າຍ, ແລະ ເປັນຜູ້ສະແດງຄວາມຮັກອັນໝັ້ນຄົງ ແລະ ຊື່ສັດ” (ອົບພະຍົບ 34:6).

ແນວຄິດສຳລັບການຮຽນຮູ້ຢູ່ທີ່ບ້ານ ແລະ ຢູ່ທີ່ໂບດ

ອົບພະຍົບ 19:3–6

ຜູ້ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນຜູ້ຄົນຂອງພຣະອົງ.

ປະທານຣະໂຊ ເອັມ ແນວສັນ ໄດ້ສິດສອນວ່າ: “ໃນພຣະຄຳພີເດີມ, ຄຳສັບເປັນພາສາເຮັບເຣີ ທີ່ວ່າ ພິເສດ ໄດ້ຖືກແປເປັນ ຊັບສິນ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ‘ຊັບສິນທີ່ມີຄ່າ,’ ຫລື ‘ຊັບສົມບັດ.’ … ສຳລັບເຮົາທີ່ຖືກເອີ້ນໂດຍຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວ່າເປັນຜູ້ຄົນ ພິເສດ ຂອງພຣະອົງ ເປັນຄຳຍ້ອງຍໍລະດັບສູງສຸດ” (“Children of the Covenant,” Ensign, May 1995, 34). ຖ້ອຍຄຳຂອງປະທານແນວສັນມີຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີທີ່ທ່ານເຂົ້າໃຈ ອົບພະຍົບ 19:3–6 ແນວໃດ? ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃນແບບໃດ ວ່າພຣະອົງທະນຸຖະໜອມທ່ານ?

ອົບພະຍົບ 19:10–11, 17

ປະສົບການທີ່ສັກສິດຮຽກຮ້ອງການກະກຽມ.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ບອກໂມເຊວ່າ ລູກຫລານອິດສະຣາເອນຕ້ອງກະກຽມກ່ອນພວກເຂົາຈະສາມາດ “ເຂົ້າເຝົ້າພຣະເຈົ້າ” (ອົບພະຍົບ 19:10–11, 17) ແລະ ຮັກສາພັນທະສັນຍາທີ່ເຮັດໄວ້ກັບພຣະອົງ (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 19:5). ທ່ານກຽມຕົວແນວໃດສຳລັບປະສົບການທາງວິນຍານ, ລວມທັງສິນລະລຶກ ແລະ ພິທີການພຣະວິຫານ? ທ່ານຈະສາມາດຊ່ວຍເຫລືອຄົນອື່ນກຽມຕົວໄດ້ແນວໃດ? ທ່ານຮຽນຮູ້ຫຍັງແດ່ກ່ຽວກັບການກຽມຕົວຈາກ ລູກາ 6:12–13; ເອໂນດ 1:2–6; ແອວມາ 17:2–3?

ພູຊີນາຍ, ເອຢິບ — ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວພູໜ່ວຍນີ້ໃນປະເທດເອຢິບທີ່ເຊື່ອວ່າແມ່ນພູຊີນາຍ.

ອົບພະຍົບ 20:1–17

ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້ານຳພອນມາໃຫ້.

ຂະນະທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນໄດ້ເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ທີ່ຕີນພູຊີນາຍ, ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າປະທານພຣະບັນຍັດສິບປະການ (ເບິ່ງ ພຣະບັນຍັດສອງ 4:12–13). ແນ່ນອນວ່າ; ພຣະບັນຍັດເຫລົ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນພຣະບັນຍັດທັງໝົດຂອງພຣະເຈົ້າ—ມີຫລາຍຂໍ້ອື່ນອີກໃນພຣະຄຳພີ. ສະນັ້ນຂະນະທີ່ທ່ານອ່ານ ອົບພະຍົບ 20:1–17, ໃຫ້ຖາມຕົວເອງວ່າເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເນັ້ນສິບປະການເຫລົ່ານີ້ໂດຍສະເພາະ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຕາຕະລາງຕົວຢ່າງທີ່ທ່ານສາມາດໃຊ້ ຂະນະທີ່ທ່ານໄຕ່ຕອງຄວາມສຳຄັນຂອງພຣະບັນຍັດສິບປະການໃນຊີວິດຂອງທ່ານ:

ພຣະບັນຍັດ	ໃນອີກຄຳໜຶ່ງ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຂໍໃຫ້ເຮົາ …	ພອນທີ່ມາຈາກການດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະບັນຍັດ

ການຮັກສາພຣະບັນຍັດສິບປະການເຫລົ່ານີ້ຊ່ວຍທ່ານຮັກສາພຣະບັນຍັດສອງຂໍ້ໃຫຍ່ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ມອບໃຫ້ໃນ ມັດທາຍ 22:34–40 ແນວໃດ?
ມີສິ່ງໃດແດ່ທີ່ທ່ານອາດຈະຖືກລໍ້ລວງໃຫ້ມີຄວາມສຳຄັນຫລາຍກວ່າພຣະເຈົ້າ? ພອນຢ່າງໃດແດ່ທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຈາກການໃຫ້ພຣະເຈົ້າມາກ່ອນ?
ທ່ານຈະຕອບແນວໃດກັບຜູ້ທີ່ເວົ້າວ່າພຣະບັນຍັດສິບປະການໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ດົນນານມາແລ້ວ ແລະ ໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ໃນປະຈຸບັນ? ຕົວຢ່າງໃດແດ່ຈາກຊີວິດຂອງທ່ານທີ່ທ່ານຈະແບ່ງປັນເພື່ອເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳຕອບຂອງທ່ານ? ເພງ “ສອນເຮົາຍ່າງໃນແສງ” (ເພງສວດ ແລະ ເພງຂອງເດັກນ້ອຍ, 72) ມີຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີທີ່ທ່ານອະທິບາຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ຄົນອື່ນແນວໃດ?
ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ສຳເລັດຄຳສັນຍາໃນ ອົບພະຍົບ 20:6 ໃນຊີວິດຂອງທ່ານແນວໃດ?

ເບິ່ງ “The Great Commandment—Love the Lord,” ໃນ Teachings of Presidents of the Church: Ezra Taft Benson (2014), 37–45; Dallin H. Oaks, “No Other Gods,” Liahona, Nov. 2013, 72–75; Topics and Questions, “Commandments,” ຫ້ອງສະໝຸດພຣະກິດຕິຄຸນ ນຳອີກ.

ອົບພະຍົບ 24:1–11

ການເຮັດພັນທະສັນຍາສະແດງອອກເຖິງຄວາມເຕັມໃຈຂອງເຮົາທີ່ຈະເຊື່ອຟັງກົດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຂະນະທີ່ທ່ານອ່ານ ອົບພະຍົບ 24:3–8, ໃຫ້ພິຈາລະນາພັນທະສັນຍາທີ່ທ່ານໄດ້ເຮັດກັບພຣະເຈົ້າ. ຂະນະທີ່ພັນທະສັນຍາຂອງຊາວອິດສະຣາເອນແມ່ນຮ່ວມດ້ວຍພິທີກຳທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຮຽກຮ້ອງໃນທຸກວັນນີ້, ທ່ານອາດສັງເກດເຫັນຄວາມຄ້າຍຄືກັນບາງຢ່າງ. ຍົກຕົວຢ່າງ, ຂໍ້ທີ 4, 5, ແລະ 8 ກ່າວເຖິງແທ່ນບູຊາ, ການເຜົາຖວາຍສັດ, ແລະ ເລືອດ. ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປັນຕົວແທນໃຫ້ສິ່ງໃດ, ແລະ ມັນກ່ຽວຂ້ອງກັບພັນທະສັນຍາຂອງທ່ານແນວໃດ?

ອົບພະຍົບ 32–34

ບາບຄືການຫັນໜີຈາກພຣະເຈົ້າ; ການກັບໃຈຄືການຫັນມາຫາພຣະອົງ ແລະ ຫ່າງໄກຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ.

ລອງສົມມຸດຕົວເອງວ່າເປັນຊາວອິດສະຣາເອນ—ທ່ານຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ, ໂມເຊໄດ້ຈາກໄປເປັນເວລາ 40 ມື້, ແລະ ທ່ານກໍກຳລັງຈະໄປຕໍ່ສູ້ກັບຊາວການາອານ ເພື່ອຍຶດເອົາແຜ່ນດິນແຫ່ງຄຳສັນຍາໃນບໍ່ດົນນັ້ນ (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 32:1–8). ທ່ານຄິດວ່າ ເປັນຫຍັງຊາວອິດສະຣາເອນຈຶ່ງຢາກສ້າງຮູບປັ້ນທີ່ເຮັດດ້ວຍຄຳ? ແມ່ນຫຍັງທີ່ດົນໃຈທ່ານກ່ຽວກັບຄຳອ້ອນວອນຂອງໂມເຊຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນ ອົບພະຍົບ 33:11–17?

ເຖິງແມ່ນວ່າບາບຂອງຊາວອິດສະຣາເອນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ, ແຕ່ເລື່ອງນີ້ມີຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແລະ ການໃຫ້ອະໄພຂອງພຣະເຈົ້ານຳອີກ. ອົບພະຍົບ 34:1–10 ສິດສອນທ່ານຫຍັງແດ່ກ່ຽວກັບພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ? (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 32:30–32; ໂມໄຊຢາ 14:4–8; 15:9; ຄຳສອນ ແລະ ພັນທະສັນຍາ 45:3–5).

ອົບພະຍົບ 31:13–16

ວັນຊະບາໂຕເປັນໝາຍສຳຄັນ.

ປະທານຣະໂຊ ເອັມ ແນວສັນ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ: “ໃນຕອນຂ້າພະເຈົ້າຍັງໜຸ່ມຫລາຍກວ່ານີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຶກສາວຽກງານຂອງຄົນອື່ນທີ່ໄດ້ຂຽນລາຍຊື່ຂອງສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຮັດ ຫລື ບໍ່ ເຮັດໃນວັນຊະບາໂຕ. ຕໍ່ມາຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກພຣະຄຳພີວ່າ ພຶດຕິກຳ ແລະ ທັດສະນະຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເປັນ ໝາຍສຳຄັນ ລະຫວ່າງຂ້າພະເຈົ້າກັບພຣະບິດາເທິງສະຫວັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ [ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 31:13; ເອເຊກຽນ 20:12, 20]. ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີລາຍຊື່ຂອງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຄວນ ຫລື ບໍ່ຄວນເຮັດອີກຕໍ່ໄປ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າກິດຈະກຳໃດເໝາະສົມກັບວັນຊະບາໂຕຫລືບໍ່, ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ໄດ້ຖາມຕົນເອງວ່າ, ‘ເຮົາຢາກມອບ ໝາຍສຳຄັນ ໃດໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າ?’ ຄຳຖາມນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ການເລືອກຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບວັນຊະບາໂຕແຈ່ມແຈ້ງຂຶ້ນ” (“The Sabbath Is a Delight,” Liahona, May 2015, 130). ໄຕ່ຕອງວ່າໝາຍສຳຄັນໃດທີ່ທ່ານຢາກມອບໃຫ້ພຣະເຈົ້າກັບການຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງທ່ານ.

ອົບພະຍົບ 34:1–4

ແມ່ນຫຍັງທີ່ແຕກຕ່າງລະຫວ່າງແຜ່ນພຣະບັນຍັດສອງຊຸດທີ່ໂມເຊໄດ້ເຮັດ?

ເມື່ອໂມເຊໄດ້ລົງມາຈາກພູ, ເພິ່ນໄດ້ເອົາກົດທີ່ຂຽນຢູ່ໃນແຜ່ນຫີນມານຳ. ຫລັງຈາກໄດ້ເຫັນຊາວອິດສະຣາເອນຝ່າຝືນພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ, ໂມເຊໄດ້ໂຍນແຜ່ນພຣະບັນຍັດຖິ້ມ (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 31:18; 32:19). ຫລັງຈາກນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ບັນຊາໂມເຊໃຫ້ເຮັດແຜ່ນຫີນອີກໜຶ່ງຊຸດ ແລະ ເອົາມັນຂຶ້ນໄປເທິງພູ (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 34:1–4). ການແປຂອງໂຈເຊັບ ສະມິດ ກ່ຽວກັບອົບພະຍົບ 34:1–2 (ໃນພາກຫ້ອຍທ້າຍຂອງພຣະຄຣິສຕະທຳຄຳພີ) ຊີ້ແຈງວ່າ ແຜ່ນພຣະບັນຍັດຊຸດທຳອິດບັນຈຸພິທີການ “ຖານະອັນສັກສິດ,” ຂອງພຣະເຈົ້າ ຫລື ຖານະປະໂລຫິດແຫ່ງເມນຄີເສເດັກ. ຊຸດທີສອງບັນຈຸ “ກົດບັນຍັດຂອງມະນຸດ.” ມັນເປັນກົດທີ່ຕ່ຳກວ່າ ຊຶ່ງປະຕິບັດໂດຍ “ຖານະປະໂລຫິດທີ່ຕ່ຳກວ່າ” (ເບິ່ງ ຄຳສອນ ແລະ ພັນທະສັນຍາ 84:17–27), ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການກະກຽມຊາວອິດສະຣາເອນສຳລັບກົດທີ່ສູງກວ່າ ແລະ ຖານະປະໂລຫິດທີ່ສູງກວ່າ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດເຂົ້າໄປໃນທີ່ປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.

ສຳລັບຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມ, ໃຫ້ເບິ່ງວາລະສານ Liahona ແລະ For the Strength of Youth ສະບັບຂອງເດືອນນີ້.

ແນວຄິດສຳລັບການສິດສອນເດັກນ້ອຍ

ອົບພະຍົບ 20:3–17

ພຣະເຈົ້າປະທານພຣະບັນຍັດໃຫ້ເຮົາເພາະພຣະອົງປະສົງໃຫ້ເຮົາມີຄວາມສຸກ.

ທ່ານຈະສາມາດເຮັດໃຫ້ການຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສິ່ງທີ່ມ່ວນຊື່ນສຳລັບລູກໆຂອງທ່ານໄດ້ແນວໃດ? ຂະນະທີ່ພວກທ່ານອ່ານ ອົບພະຍົບ 20:3–17 ນຳກັນ, ໃຫ້ລູກໆຂອງທ່ານຊ່ວຍທ່ານຊອກຫາ ຫລື ແຕ້ມຮູບທີ່ເປັນຕົວແທນໃຫ້ພຣະບັນຍັດສິບປະການແຕ່ລະຂໍ້. ແລ້ວລູກໆຂອງທ່ານສາມາດປ່ຽນຜຽນກັນເລືອກຮູບ ແລະ ເວົ້າລົມກັນກ່ຽວກັບວິທີທີ່ພວກເຂົາສາມາດດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ແບ່ງປັນນຳກັນວ່າການດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະບັນຍັດນັ້ນນຳຄວາມສຸກມາໃຫ້ທ່ານແນວໃດ.
ພວກທ່ານຍັງສາມາດຮ້ອງເພງເຊັ່ນ “ພື້ນໝັ້ນຄົງໜັກໜາ” (ເພງສວດ ແລະ ເພງຂອງເດັກນ້ອຍ, 6). ຊ່ວຍລູກໆຂອງທ່ານຊອກຫາຄຳໃນເນື້ອເພງທີ່ສິດສອນພວກເຂົາວ່າເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງປະສົງໃຫ້ເຮົາຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ.

ເມື່ອລູກໆແບ່ງປັນປະສົບການທາງວິນຍານ, ປະຈັກພະຍານຂອງພວກເຂົາຈະເຕີບໂຕຂຶ້ນ. ຄຳຖາມທີ່ທ່ານຖາມສາມາດຊຸກຍູ້ໃຫ້ລູກໆຂອງທ່ານແບ່ງປັນວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ສຶກແນວໃດກ່ຽວກັບພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ແລະ ວ່າການດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະກິດຕິຄຸນໄດ້ເປັນພອນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາແນວໃດ (ເບິ່ງ ການສິດສອນໃນວິທີຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, 32). ເມື່ອພວກເຂົາເຮັດສິ່ງນີ້, ພວກເຂົາໄດ້ສະແດງປະຈັກພະຍານ. ໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າທ່ານຈະສາມາດເຮັດສິ່ງນີ້ໄດ້ແນວໃດ ຂະນະທີ່ທ່ານເວົ້າເຖິງພອນທີ່ໄດ້ຮັບຈາກການດຳລົງຊີວິດຕາມພຣະບັນຍັດສິບປະການ.

ອົບພະຍົບ 20:12

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງໃຫ້ເຮົາໃຫ້ກຽດພໍ່ແມ່ຂອງເຮົາ.

ຊ່ວຍໃຫ້ລູກໆຂອງທ່ານຮຽນຮູ້ວະລີທີ່ວ່າ “ຈົ່ງໃຫ້ກຽດພໍ່ແມ່ຂອງເຈົ້າ” (ອົບພະຍົບ 20:12). ທ່ານອາດຢາກອະທິບາຍວ່າການ “ໃຫ້ກຽດ” ບາງຄົນສາມາດໝາຍເຖິງການສະແດງຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ເຂົາເຈົ້າ ຫລື ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມສຸກ. ພຣະເຢຊູໄດ້ເຮັດຫຍັງເພື່ອໃຫ້ກຽດແມ່ໃນໂລກຂອງພຣະອົງ ແລະ ພຣະບິດາເທິງສວັນຂອງພຣະອົງ? (ເບິ່ງ ລູກາ 2:48–51; ໂຢຮັນ 19:26–27). ບາງທີລູກໆຂອງທ່ານສາມາດປ່ຽນຜຽນກັນເຮັດສິ່ງທີ່ພວກເຂົາສາມາດເຮັດໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ກຽດພໍ່ແມ່ຂອງພວກເຂົາ, ຂະນະທີ່ລູກຄົນອື່ນໆເດົາວ່າເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງຢູ່.

ອົບພະຍົບ 31:13, 16–17

ການໃຫ້ກຽດວັນຊະບາໂຕເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງຄວາມຮັກຂອງເຮົາທີ່ມີຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ລູກໆຂອງທ່ານອາດມັກເບິ່ງຕົວຢ່າງຂອງເຄື່ອງໝາຍ—ດັ່ງເຊັ່ນປ້າຍຖະໜົນ ຫລື ປ້າຍເທິງອາຄານ. ແມ່ນຫຍັງຄືຈຸດປະສົງຂອງປ້າຍຕ່າງໆ? ລູກໆຂອງທ່ານສາມາດຊອກຫາຄຳວ່າ “ໝາຍສຳຄັນ” ໃນ ອົບພະຍົບ 31:13, 16–17. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກ່າວວ່າແມ່ນຫຍັງຄືໝາຍສຳຄັນລະຫວ່າງເຮົາກັບພຣະອົງ? ແບ່ງປັນບາງວິທີທີ່ທ່ານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງທ່ານພະຍາຍາມສະແດງຄວາມຮັກຂອງທ່ານຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນວັນຊະບາໂຕ.

ຮູບພາບໂມເຊກຳລັງຖືພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ໂດຍ ແຊມ ລໍເລີ (ລາຍລະອຽດ)

ອົບພະຍົບ 32:1–8, 19–24; 34:6–7

ເຮົາຈະບໍ່ “ປະຖິ້ມ” ວິທີທາງຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃຫ້ພິຈາລະນາທີ່ຈະໃຊ້ “ໂມເຊຢູ່ເທິງພູຊີນາຍ” (ໃນ ເລື່ອງພຣະຄຳພີເດີມ, 77–82) ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລູກໆຂອງທ່ານຮຽນຮູ້ເລື່ອງລາວໃນ ອົບພະຍົບ 32:1–8, 19–24. ເປັນຫຍັງການທີ່ຊາວອິດສະຣາເອນຂາບໄຫວ້ຮູບປັ້ນແທນພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນເລື່ອງຜິດ?

2:55
Moses on Mount Sinai
ອາດເປັນເລື່ອງມ່ວນຊື່ນທີ່ຈະສ້າງເສັ້ນທາງຢູ່ເທິງພື້ນຫ້ອງ (ຫລື ຫາເສັ້ນທາງຢູ່ໃກ້ເຮືອນຂອງທ່ານ) ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນຄຳເຫລົ່ານີ້ຈາກ ອົບພະຍົບ 32:8: “ພວກເຂົາໄດ້ປະຖິ້ມການດຳເນີນຊີວິດ.” ຂະນະທີ່ພາກັນຍ່າງໄປຕາມເສັ້ນທາງ, ລູກໆຂອງທ່ານສາມາດເວົ້າລົມກັນກ່ຽວກັບການລໍ້ລວງທີ່ເຮົາປະເຊີນ ເພື່ອໃຫ້ປະຖິ້ມພຣະເຈົ້າ. ແມ່ນຫຍັງທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາດຳເນີນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງຂອງພຣະເຈົ້າ—ແລະ ຫັນຄືນຫາເສັ້ນທາງນັ້ນ ຖ້າຫາກເຮົາຫລົງທາງໄປ? (ເບິ່ງ ອົບພະຍົບ 34:6–7).

ສຳລັບຂໍ້ມູນເພີ່ມເຕີມ, ໃຫ້ເບິ່ງວາລະສານ Friend ສະບັບຂອງເດືອນນີ້.

ໂມເຊກຳລັງໂຍນແຜ່ນພຣະບັນຍັດສິບປະການລົງພື້ນ — Worship of the Calf [ນະມັດສະການງົວຄຳ], ໂດຍ ດັບເບິນຢູ ຊີ ຊິມມັນສ໌

ໜ້າກິດຈະກຳປະຖົມໄວ: ພຣະເຈົ້າປະທານພຣະບັນຍັດໃຫ້ເຮົາເພາະພຣະອົງປະສົງໃຫ້ເຮົາມີຄວາມສຸກ — Worship of the Calf [ນະມັດສະການງົວຄຳ], ໂດຍ ດັບເບິນຢູ ຊີ ຊິມມັນສ໌