„Myśli do zapamiętania: Przymierze”, Przyjdź i naśladuj mnie — do studiowania w kościele. Stary Testament, 2026 (2026)
„Przymierze”, Przyjdź i naśladuj mnie, 2026
Myśli do zapamiętania
Przymierze
Czytając Stary Testament, wielokrotnie natkniesz się na słowo przymierze. W dzisiejszych czasach zwykle myślimy o przymierzach jako o świętych obietnicach między nami a Bogiem, ale w starodawnym świecie przymierza były również ważną częścią interakcji międzyludzkich. Dla swojego bezpieczeństwa i w celu przetrwania ludzie musieli sobie nawzajem ufać, a przymierza były sposobem na zapewnienie tego zaufania.
Kiedy więc Bóg rozmawiał o przymierzach z Enochem, Noem, Mojżeszem i innymi ludźmi, zapraszał ich do nawiązania z Nim relacji opartej na zaufaniu. Przymierze to nazywamy nowym i wiecznym przymierzem lub przymierzem Abrahamowym — w nawiązaniu do przymierza, które Bóg zawarł z Abrahamem i Sarą, a następnie odnowił z ich potomstwem: Izaakiem i Jakubem (zwanym także Izraelem). W Starym Testamencie nazywano to po prostu „przymierzem”. Przekonasz się, że Stary Testament jest zasadniczo historią ludzi, którzy uważali się za spadkobierców tego przymierza — za lud przymierza.
Przymierze Abrahamowe nadal obowiązuje, szczególnie pośród świętych w dniach ostatnich. Dlaczego? Ponieważ my także jesteśmy ludem przymierza, bez względu na to, czy jesteśmy bezpośrednimi potomkami Abrahama, Izaaka i Jakuba, czy też nie. Z tego powodu ważne jest, aby zrozumieć, czym jest przymierze Abrahamowe i jak odnosi się do nas w dzisiejszych czasach.
Czym jest przymierze Abrahamowe?
Abraham chciał „być lepszym naśladowcą prawości” (Ks. Abrahama 1:2), więc Bóg zaprosił go do zawarcia przymierza. Abraham nie był pierwszym, który miał takie pragnienie, i nie był pierwszym, który zawarł przymierze. Było to przecież wieczne przymierze. Abraham szukał „błogosławieństw ojców” (Ks. Abrahama 1:2) — błogosławieństw, które zostały dane przez przymierze Adamowi i Ewie, a później także innym osobom, które pilnie poszukiwały tych błogosławieństw.
Boże przymierze z Abrahamem to obietnice cudownych błogosławieństw: otrzymania ziemi dziedzictwa, licznego potomstwa, dostępu do obrzędów kapłańskich i szacunku przyszłych pokoleń dla jego imienia. Jednak samo przymierze to nie tylko dane Abrahamowi i jego rodzinie obietnice tego, co mieli otrzymać, ale także fakt, że sami będą błogosławieństwem dla reszty dzieci Bożych. „Staniesz się błogosławieństwem”, oświadczył Bóg, „i będą w tobie błogosławione wszystkie plemiona ziemi” (I Ks. Mojżeszowa 12:2–3).
Czy przymierze to zagwarantowało Abrahamowi i Sarze oraz ich potomkom uprzywilejowany status pośród dzieci Boga? Jedynie w tym sensie, że błogosławienie bliźnich to przywilej. Rodzina Abrahama poniosła „tę posługę i Kapłaństwo do wszystkich narodów”, dzieląc się „błogosławieństwami ewangelii, które są błogosławieństwami zbawienia, czyli życia wiecznego” (Ks. Abrahama 2:9, 11). Przynależność do ludu przymierza z Bogiem nie oznaczała, że byli lepsi od innych. Oznaczało to, że mieli obowiązek pomagać bliźnim stawać się lepszymi.
Przymierze jest błogosławieństwem, na które Abraham czekał. Po otrzymaniu go powiedział w swoim sercu: „Sługa Twój szukał cię gorliwie, a teraz Cię znalazłem” (Ks. Abrahama 2:12).
Miało to miejsce tysiące lat temu, ale przymierze to zostało przywrócone w naszych czasach. I obecnie wypełnia się w życiu ludu Boga. Wypełnienie tego przymierza nabiera rozpędu w dniach ostatnich, gdy dzieło Boga postępuje, błogosławiąc rodziny na całym świecie. I każdy, kto tak, jak Abraham, chce być lepszym naśladowcą prawości, każdy, kto gorliwie szuka Pana, może być jego częścią.
Jakie znaczenie ma dla mnie przymierze Abrahamowe?
Jesteś dzieckiem przymierza. Zawarłeś przymierze z Bogiem, kiedy zostałeś ochrzczony i kiedy przyjmujesz sakrament. I otrzymujesz pełnię tego przymierza, kiedy otrzymujesz święte obrzędy w świątyni.
Dzięki tym przymierzom i obrzędom stajemy się ludem Boga. Jesteśmy z Nim związani „wiecznymi więzami”. Prezydent Russell M. Nelson nauczał: „Kiedy zawieramy przymierze z Bogiem, na zawsze opuszczamy neutralny grunt. Bóg nie porzuci Swojej relacji z tymi, którzy wytworzyli z Nim tego rodzaju więź. W rzeczy samej, wszyscy ci, którzy zawarli przymierze z Bogiem, mają dostęp do szczególnego rodzaju miłości i miłosierdzia […]. Dzięki naszemu przymierzu z Bogiem On nigdy nie ustanie w Swoich wysiłkach, by nam pomóc i nigdy nie wyczerpiemy Jego miłosiernej cierpliwości wobec nas”. Dostrzeżesz to w historii ludu przymierza z Bogiem w Starym Testamencie, jak również we własnym życiu jako dziecko przymierza z Bogiem.
Nie lękaj się — Dan Wilson
Jest to cenne wyjaśnienie udzielone nam dzięki Przywróceniu przymierza Abrahamowego przez Proroka Józefa Smitha. Kiedy więc czytasz o przymierzach w Starym Testamencie, nie myśl jedynie o relacji między Bogiem a Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Pomyśl także o Jego relacji z tobą. Kiedy czytasz o obietnicy posiadania licznego potomstwa, nie myśl jedynie o milionach osób, które dziś nazywają Abrahama swoim ojcem. Pomyśl także o złożonej ci przez Boga obietnicy dotyczącej wiecznych rodzin i wiecznego przyrostu. Kiedy czytasz o obietnicy posiadania ziemi dziedzictwa, nie myśl jedynie o ziemi obiecanej Abrahamowi. Pomyśl także o celestialnym przeznaczeniu samej ziemi — dziedzictwie obiecanym „cichym”, którzy „pokładają nadzieję w Panu” (Ew. Mateusza 5:5; Ks. Psalmów 37.9, 11). A kiedy czytasz o obietnicy, że lud przymierza z Bogiem będzie błogosławił „wszystkie rodziny na ziemi” (Ks. Abrahama 2:11), nie myśl jedynie o posłudze Abrahama czy proroków, którzy się od niego wywodzą. Pomyśl także o tym, co ty możesz zrobić — jako uczeń przymierza Jezusa Chrystusa — aby być błogosławieństwem dla rodzin, które są wokół ciebie.