Sáttmálinn

Abraham þráði að „verða betri fylgjandi réttlætisins“ (Abraham 1:2) og því bauð Guð honum að ganga inn í sáttmálssamband. Abraham var ekki sá fyrsti til að hafa þessa þrá og hann var ekki sá fyrsti til að taka á móti sáttmála. Þetta var jú ævarandi sáttmáli. Abraham „leitaði blessana feðranna“ (Abraham 1:2) – blessana sem voru boðnar Adam og Evu með sáttmála og síðar fólki sem leituðu blessananna af kostgæfni.

Sáttmáli Guðs við Abraham gaf fyrirheit um dásamlegar blessanir: erfðaland, fjölda afkomenda, aðgang að helgiathöfnum prestdæmisins og nafni sem skyldi vera heiðrað um komandi kynslóðir. Áhersla sáttmálans var ekki aðeins á blessanirnar sem Abraham og fjölskylda hans myndi meðtaka, heldur líka á blessunina sem þau yrðu fyrir öll börn Guðs. Guð sagði: „Blessun skalt þú vera“ og „allar ættkvíslir jarðarinnar munu af þér blessun hljóta“ (1. Mósebók 12:2–3).

Gaf sáttmálinn Abraham, Söru og niðjum þeirra stöðu forréttinda meðal Guðs barna? Aðeins á þann hátt að það eru forréttindi að vera öðrum blessun. Fjölskylda Abrahams skyldi „færa … öllum þjóðum þessa helgu þjónustu og þetta prestdæmi,“ miðla „blessunum fagnaðarerindisins, sem eru blessanir sáluhjálpar, já, eilífs lífs“ (Abraham 2:9, 11). Að vera sáttmálslýður Guðs þýddi ekki að hann væri betri en aðrir; það þýddi að honum bar skylda til að hjálpa öðrum að verða betri.

Þessi sáttmáli var blessunin sem Abraham þráði. Eftir að hafa meðtekið hann, sagði Abraham í hjarta sér: „Þjónn þinn hefur leitað þín einlæglega; nú hef ég fundið þig“ (Abraham 2:12).

Þetta var fyrir þúsundum ára, en sáttmálinn hefur verið endurreistur á okkar tíma. Hann uppfyllist í lífi fólks Guðs um þessar mundir. Uppfylling sáttmálans byggir upp meiri skriðþunga á síðari dögum, þegar verki Guðs miðar áfram og blessar fjölskyldur um heim allan. Hver sem vill verða betri fylgjandi réttlætisins eins og Abraham – hver sá sem leitar Drottins einlæglega – getur átt aðild að honum.

Þið eruð barn sáttmálans. Þið gerið sáttmála við Guð þegar þið látið skírast og þegar þið meðtakið sakramentið. Og þið hljótið fyllingu sáttmálans með helgiathöfnum musterisins.

Með þessum sáttmálum og helgiathöfnum verðum við lýður Guðs. Við erum bundin honum „eilífum böndum“. „Þegar við höfum gert sáttmála við Guð,“ kenndi Russell M. Nelson forseti, „verðum við aldrei aftur hlutlaus. Guð mun ekki fyrirgera sambandi sínu við þá sem hafa bundist honum slíkum böndum. Allir sem hafa gert sáttmála við Guð hafa aðgang að sérstökum kærleika og náð. Vegna sáttmála okkar við Guð, mun hann aldrei þreytast á viðleitni sinni til að hjálpa okkur og við munum aldrei þurrausa hina náðarsamlegu þolinmæði hans með okkur.“ Þetta munuð þið sjá í sögu sáttmálsþjóðar Guðs í Gamla testamentinu og þið munuð sjá þetta í eigin lífi sem eitt af sáttmálsbörnum hans.

Þetta er hinn dýrmæti skilningur sem okkur er veittur, vegna endurreisnar Abrahamssáttmálans með spámanninum Joseph Smith. Þegar þið lesið um sáttmála í Gamla testamentinu, hugsið þá ekki aðeins til sambands Guðs við Abraham, Ísak og Jakob. Hugsið líka um samband hans við ykkur. Þegar þið lesið um fyrirheit um ótal afkomendur, hugsið þá ekki aðeins um milljónirnar sem kalla Abraham föður sinn. Hugsið líka um loforð Guðs til ykkar um eilífa fjölskyldu og eilífa aukningu. Þegar þið lesið fyrirheit um erfðaland, hugsið þá ekki aðeins um landið sem Abraham var lofað. Hugsið líka um himnesk örlög jarðarinnar sjálfrar – erfðalands sem lofað er hinum „hógværu“ sem „vona á Drottin“ (Matteus 5:5; Sálmarnir 37:9, 11). Þegar þið lesið um það loforð að sáttmáli Guðs muni blessa „allar ættkvíslir jarðar“ (Abraham 2:11), hugsið þá ekki aðeins um þjónustu Abrahams eða spámannanna sem á eftir honum komu. Hugsið líka um það sem þið getið gert – sem sáttmálsfylgjendur Jesú Krists – til að vera fjölskyldum umhverfis ykkur blessun.