„Ábendingar til að hafa hugfastar: Lestur Gamla testamentisins,“ Kom, fylg mér – Fyrir heimili og kirkju: Gamla testamentið 2026 (2026)
„Lestur Gamla testamentisins,“ Kom, fylg mér: 2026
Ábendingar til að hafa hugfastar
Lestur Gamla testamentisins
Þegar Nefí vildi innblása bræður sína til að treysta Drottni, miðlaði hann sögum um Móse og kenningum Jesaja. Þegar Páll postuli vildi hvetja hina fyrstu kristnu til að trúa á loforð Guðs minnti hann þá á trú Nóa, Abrahams, Söru, Rahab og annarra. Þegar Jesús Kristur bauð leiðtogum Gyðinganna að „rannsaka ritningarnar“ og sagði þær „vitna um [sig]“ (Jóhannes 5:39), eru ritningarnar sem hann átti við þær sem við köllum Gamla testamentið.
Með öðrum orðum, þegar þið lesið Gamla testamentið, eruð þið að lesa orð sem hafa innblásið, huggað og hvatt fólk Guðs bókstaflega í þúsundir ára.
En getur eitthvað sem var ritað fyrir svo löngu síðan virkilega hjálpað ykkur að finna lausnir á vandamálum okkar tíma? Já, það getur það. Einkum ef þið hafið í huga um hvern Gamla testamentið er í raun og veru.
Vitnisburður um Jesú Krist
Hverjar sem áskoranirnar eru sem þið og fjölskylda ykkar gætuð staðið frammi fyrir, þá er Jesús Kristur alltaf svarið. Leitið því hans til að finna svör í Gamla testamentinu. Það verður ekki alltaf auðvelt. Þið gætuð þurft að íhuga málið af þolinmæði og leita eftir andlegri leiðsögn. Skírskotanir í hann geta stundum virst mjög afdráttarlausar, eins og yfirlýsing Jesaja: „Barn er oss fætt … hann skal nefndur: … Friðarhöfðingi“ (Jesaja 9:5). Á öðrum stöðum kemur frelsarinn óljóst fram með táknum og líkingum – til að mynda í lýsingunni á dýrafórnum eða í frásögninni af Jósef, sem fyrirgaf bræðrum sínum og bjargaði þeim frá hungursneið.
Ljós heimsins, eftir Scott Sumner
Ef þið keppið að aukinni trú á frelsarann við lestur Gamla testamentisins, munið þið finna hana. Ef til vill gæti þetta verið markmið náms ykkar á þessu ári. Biðjið þess að andinn leiði ykkur til að finna og einblína á ritningarvers, sögur og spádóma sem færa ykkur nær Jesú Kristi.
Guðlega varðveitt
Ekki reikna með að Gamla testamentið segi ítarlega og nákvæma sögu mannkyns. Það var ekki það sem upphaflegir höfundar og sagnritarar reyndu að skapa. Helsta áætlunarverk þeirra var að kenna eitthvað um Guð – um áætlun hans fyrir börn sín, um þýðingu þess að vera sáttmálsfólk hans og hvernig finna skal endurlausn þegar okkur mistekst. Stundum gerðu þeir þetta með því að tengja við sögulega atburði, eins og þeir skildu þá – til að mynda við sögur úr lífi mikilla spámanna. 1. Mósebók er dæmi um þetta, sem og bækur eins og Jósúabók, Dómarabókin og 1. og 2. Konungabók. Aðrir ritarar Gamla testamentisins höfðu ekki að markmiði að vera sagnfræðilegir. Þeir kenndu þess í stað með listsköpun, eins og kveðskap og bókmenntum. Sálmarnir og Orðskviðirnir falla í þann flokk. Svo eru dýrmæt orð spámanna, til að mynda Jesaja og Malakís, sem töluðu orð Guðs til hins forna Ísraels – og, með því kraftaverki sem Biblían er, mæla þeir enn til okkar í dag.
Vissu þessir spámenn, ljóðskáld og sagnritarar að orð þeirra yrðu lesin af fólki um heim allan þúsundum ára síðar? Við vitum það ekki. Við dáumst þó að því að einmitt þetta hafi gerst. Þjóðir risu og féllu, borgir voru hernumdar, konungar lifðu og létust; en Gamla testamentið lifði þetta allt af, frá ættlið til ættliðar, frá ritara til ritara, frá þýðingu til þýðingar. Sumir hlutir týndust auðvitað eða breyttust lítillega, en á einhvern undursamlegan hátt voru þeir samt varðveittir.
Spámaður í Gamla testamentinu, eftir Judith A. Mehr (hluti af mynd)
Það þarf að hafa nokkra hluti hugfasta við lestur Gamla testamentisins á þessu ári. Guð varðveitti þetta forna ritsafn vegna þess að hann þekkir ykkur og veit hvað þið takist á við. Hann fyrirbjó ykkur andlegan boðskap með þessum orðum, sem færir ykkur nær honum og eflir trú ykkar á áætlun hans og hans elskaða sonar. Ef til vill leiðir hann ykkur að ritningarversi eða veitir ykkur skilning sem mun blessa einhvern sem þið þekkið – orð sem þið getið miðlað til vinar, fjölskyldumeðlims eða öðrum heilögum. Það eru ótal margir möguleikar. Er ekki spennandi að hugsa til þess?
Nefí sagði: „Sál mín hefur unun af ritningunum“ (2. Nefí 4:15). Ef til vill mun ykkur líða eins þegar þið lesið mörg sömu orðanna sem Nefí las – sem við köllum nú Gamla testamentið.
Bækur Gamla testamentisins
Í flestum kristnum útgáfum Gamla testamentisins er bókum þess raðað upp á annan hátt en þegar þær voru fyrst teknar saman í eitt safn. Í hebresku Biblíunni er þeim skipt í þrjá flokka – lögmálið, spámennina og ritningarnar – en flestar kristnar Biblíur skipta þeim í fjóra flokka: Lögbækur (1. Mósebók – 5. Mósebók), frásagnarrit (Jósúabók – Esterarbók), ljóðræn rit (Jobsbók – Ljóðaljóðin) og spámannarit (Jesaja – Malakí).
Af hverju er þessi flokkun mikilvæg? Vegna þess að vitneskjan um hvers konar bók þið lærið í, getur hjálpað ykkur að skilja hvernig ætti að læra hana.
Hér er nokkuð sem hafa má hugfast þegar þið byrjið að lesa „lögbækurnar“, þ.e. fyrstu fimm bækur Gamla testamentisins. Bækur þessar, sem jafnan eru eignaðar Móse, fóru líklega með tímanum í gegnum hendur fjölmargra ritara og þýðenda. Við vitum líka að í aldanna rás hafa „mörg auðskiljanleg og mjög dýrmæt atriði“ verið felld úr Biblíunni (sjá 1. Nefí 13:23–26). Þrátt fyrir það eru bækur Móse innblásið orð Guðs, jafnvel þótt þær séu – eins og sérhvert verk Guðs sem berst í gegnum dauðlega menn – háðar ófullkomleika mannanna (sjá HDP Móse 1:41; Trúaratriðin 1:8). Orð Morónís, með skírskotun í hina helgu heimild Mormónsbók, sem hann átti þátt í að taka saman, eru gagnleg í þessu samhengi: „En séu gallar hér á, þá eru þeir mistök manna. Dæmið því ekki það, sem Guðs er“ (Titilsíða Mormónsbókar). Með öðrum orðum, bækur ritninganna þurfa ekki að vera sneyddar mannlegum mistökum til að vera orð Guðs.