აღდგენის ხმები

„შესაძლებელია ამ მიძღვნის ცერემონიებზე ლაპარაკი, მაგრამ ვერცერთი მიწიერი ენა ვერ აღწერს იმ სამახსოვრო დღის ზეციურ გამოცხადებებს. ზოგს ანგელოზები გამოეცხადნენ, ამ დროს კი ყოველმა იქ მყოფმა ღვთიურობის სუფევის გრძნობა გაიზიარა და ყოველი გული აივსო „აღუწერელი სიხარულითა და დიდებით““.

„ჩემი ერთ-ერთი ადრეული მოგონება იყო ტაძრის მიძღვნა. მამაჩემმა კალთაში ჩაგვისვა და გვიამბო, რისთვის მივდივართ და რას ნიშნავს სახლის მიძღვნა ღმერთისთვის. და მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი, აღნიშნული ნათლად მახსოვს. გასულ წლებს რომ თვალი გადავავლო, შემიძლია გავიხსენო, როგორ დავინახე წინასწარმეტყველი ჯოზეფი, რომელიც ზეცისკენ ხელაპყრობილი იდგა, ფერმკრთალი სახით და იმ სამახსოვრო დღეს საუბრისას, ცრემლები სდიოდა ღაწვებზე. თითქმის ყველას ცრემლი სდიოდა. სახლი ისეთი ხალხმრავალი იყო, რომ ბავშვები ძირითადად უფროსებს კალთაში ესხდნენ; ჩემი და, მამის კალთაში იჯდა, მე კი დედაჩემის კალთაში. ის კაბებიც კი მახსოვს, რომლებიც გვეცვა. იმ დროს ჩემი გონება ძალიან ახალგაზრდა იყო ამ ყველაფრის მნიშვნელობის სრულფასოვნად გასაგებად, მაგრამ რაც დრო გადიოდა, ამას სულ უფრო და უფრო ვხვდებოდი და ძალიან მადლობელი ვარ, რომ იქ ყოფნის პრივილეგია მქონდა“.

„საღამოს, ეკლესიის ხელმძღვანელებს შევხვდი უფლის სახლში. სული გადმოიღვარა—დავინახე ღმერთის სიდიადე, როგორც დიდი ღრუბელი, რომელიც ჩამოვიდა და დაესვენა სახლზე და აავსო იგი, ვითარცა ძლიერი სწრაფად მქროლავი ქარი. მე ასევე ვხედავდი დაყოფილ ენებს, … ვითარცა ცეცხლი მოეფინა ბევრს, როცა სხვა ენებზე ლაპარაკობდნენ და წინასწარმეტყველებდნენ“.

„მრავალი ხილვა [იხილა]. ერთმა დაინახა ბალიში ანუ ღრუბელი, რომელიც ეყრდნობოდა სახლს, ნათელი, ვითარცა მზე, როცა ღრუბელს ოქროსავით ანათებს. ორმა სხვამ დაინახა სამი პიროვნება, რომელიც ოთახში ლივლილვებს, ნათელი გასაღებებით ხელში და ასევე ნათელი ჯაჭვით ხელში“.

„ღმერთი იქ იყო, მისი ანგელოზები იქ იყვნენ, სულიწმიდა ხალხში ტრიალებდა… და ისინი თხემით ტერფამდე სავსენი იყვნენ სულისწმინდის ძლევამოსილებითა და შთაგონებით“.

„[როდესაც] ტაძარი დასრულდა და მიძღვნილი იყო … ეს იყო ჩემი ცხოვრების ორი ყველაზე ბედნიერი დღე. შესაფერისი საგალობელი, რომელიც შეიქმნა ამ შემთხვევისთვის, იყო „ღმერთის სული, ვითარცა მწველი ცეცხლი“. აშკარა ჭეშმარიტებაა, რომ ეს სახლი ზეციური ზემოქმედების ქვეშ იყო. … ვგრძნობდი, რომ ეს სამოთხე იყო დედამიწაზე“.