İade Ediliş’in Sesleri

1830’larda Ohio’da toplanan pek çok Aziz arasında Phebe Carter da vardı. Yirmili yaşlarının ortalarında Amerika Birleşik Devletleri’nin kuzeydoğusunda Kilise’ye katıldı, ancak ailesi katılmamıştı. Daha sonra Azizlerle birleşmek için Ohio’ya taşınma kararını şöyle yazdı:

“Arkadaşlarım da benim gibi gidişatıma hayret ediyorlardı ama içimdeki bir şey beni bu yola itti. Annemin evden ayrılışıma duyduğu üzüntü dayanabileceğimden çok daha fazlaydı ve içimdeki ruh olmasaydı sonunda sendeleyebilirdim. Annem bana, bu kalpsiz dünyaya tek başıma gitmem yerine gömüldüğümü görmeyi tercih edeceğini söyledi.

“[Phebe],” dedi etkileyici bir şekilde, ‘Mormonluğu yanlış bulursan bana geri dönecek misin?’

“’Evet anne, geleceğim’ diye cevapladım. Cevabım onun sıkıntısını hafifletti ama ayrılmak hepimize çok üzüntüye mal oldu. Ayrılma vaktim geldiğinde vedalaşmak için kendime güvenemedim; bu yüzden her birine veda mektuplarımı yazdım ve onları masamın üzerine bırakarak merdivenlerden aşağı koştum ve arabaya atladım. Böylece hayatımı Tanrı’nın azizleriyle birleştirmek için çocukluğumun o çok sevdiğim evinden ayrıldım.”

Bu veda mesajlarından birinde Phebe şöyle yazmıştı:

“Sevgili Ebeveynlerim, bir süreliğine babamın çatısından ayrılmak üzereyim … Ne kadar süreceğini bilmiyorum ama bebekliğimden bu zamana kadar gördüğüm şefkat için minnettarlık duygularımdan yoksun değilim, ancak Tanrı’nın takdiri şimdi olduğundan farklı bir şey emrediyor gibi görünüyor. Tüm bunları Tanrı’nın takdirinin ellerine teslim edelim ve Tanrı’yı yürekten sevdiğimiz sürece her şeyin bizim iyiliğimiz için olacağına inanarak, bu kadar güzel koşullar altında bu kadar uzun süre birlikte yaşamamıza izin verildiği için şükredelim. Tüm yarattıklarının samimi dualarını işitecek ve bizim için en iyi olanı verecek olan tek bir Tanrı’ya dua edebileceğimizin farkına varalım. …

“Anne, batıya gitmemin Tanrı’nın isteği olduğuna inanıyorum ve bunun uzun zamandır böyle olduğuna ikna olmuş durumdayım. Şimdi yol açıldı … ; bunu yapanın her şey için yeterli olan Rab’bin ruhu olduğuna inanıyorum. Çocuğun için kaygılanma; Rab beni teselli edecektir. Tanrı’nın benimle ilgileneceğine ve bana en iyi olanı vereceğine inanıyorum. … Gidiyorum çünkü Efendim çağırıyor, görevimi açıkça belirtti.”